บทที่ 6

คาลวินปลอบโยนเธอ “ไม่ต้องกลัว พวกมันก็เหมือนหมาแมวไม่กี่ตัวสำหรับฉัน”

จากนั้นคาลวินคว้าไม้จิ้มฟันกำหนึ่งจากโต๊ะใกล้ ๆ เมื่อเขายกมือขึ้นไม้จิ้มฟันก็พุ่งออกไปเหมือนลูกศร พร้อมกับเสียงแหวกอากาศ ไม้จิ้มฟันเจาะทะลุดั้งจมูกของชายที่แข็งแกร่งทั้งหกอย่างแม่นยำ

"อ๊าก!" บอดี้การ์ดร้องลั่น พวกเขาล้มตัวลงกับพื้นดิ้นเร่า ๆ ร่างกำยำหงิกงอไม่ต่างอะไรกับกุ้งต้ม

"ปรมาจารย์แห่งอาณาจักรบรรพกาล!" ชายชราในชุดจีนดั้งเดิมซึ่งอยู่ข้างกายลีออนด้วยดวงตาปรือราวกับกำลังหลับมาตลอด จู่ ๆ ก็เบิกตากว้างจ้องมองคาลวินอย่างแตกตื่น

แม้จะมีระดับการฝึกฝนกึ่งหนึ่งของระดับอาณาจักรบรรพกาลแต่เขายังไม่อาจควบคุมวัตถุจากระยะไกลได้ ในขณะที่คาลวินสามารถทำให้ไม้จิ้มฟันบินได้ไกลจนสามารถแทงทะลุกระดูกมนุษย์ที่แข็ง

มีเพียงปรมาจารย์ที่แท้จริงของอาณาจักรบรรพกาลที่สามารถทำเช่นนั้นได้

ทิโมธีมองชายหนุ่มใบหน้าอ่อนเยาว์ที่ยืนอยู่อย่างสงบนิ่ง ขณะนั้นหัวใจของเขาตะลึงพรึงเพริดไปแล้ว

ทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบ

ดอริส โซอี้ และคนอื่นๆ มองดูคาลวินด้วยความประหลาดใจราวกับว่าพวกเขาอยู่ในความฝัน พวกเขาไม่คิดมาก่อนว่าท่วงท่าในนิยายการต่อสู้จะปรากฏในความเป็นจริง

“แกเป็นผู้ฝึกยุทธ์!” ลีออนมองคาลวิน แววตาฉายแววประหลาดใจวูบหนึ่ง

“ถ้าเป็นเมื่อก่อนฉันคงกลัวแก แต่วันนี้คุณสเปนซ์อยู่ที่นี่ แกจะมาอวดดีได้ยังไง” ลีออนตะคอกและมองไปยังชายชราในชุดจีนดั้งเดิมที่อยู่ข้างกายพร้อมกับพูดอย่างนอมน้อม "คุณสเปนซ์ โปรดช่วยฉันฆ่าเด็กโอหังคนนี้ด้วย!"

“เฮ้ มีผู้ฝึกยุทธ์ด้วยเหรอ” เมื่อเห็นชายชราในชุดจีนดั้งเดิมข้างกายลีออน ดวงตาของคาลวินก็เปล่งประกายประหลาดใจ

ในสายตาของเขา ร่างกายของชายชราได้บ่มเพาะพลังปราณแล้ว และเขาอยู่ห่างจากขั้นกลั่นพลังปราณเพียงก้าวเดียวเท่านั้น

คาลวินกล่าวด้วยรอยยิ้มจาง ๆ พลางหยิบส้มจากจานผลไม้ข้างตัวป้อนใส่ปากเล็ก ๆ ของอิซาเบลล่า “ปล่อยพวกเขาไปก่อนแล้วฉันจะเล่นกับนาย”

ลีออนพูดด้วยรอยยิ้มเหยียดหยาม "ไอ้หนู แกรู้ไหมว่ากำลังพูดอยู่กับใคร คุณสเปนซ์สามารถขยี้แกได้ด้วยนิ้วเดียว!"

ทิโมธีเป็นยอดปรมาจารย์แห่งโลกแห่งศิลปะการต่อสู้ในรัฐคีนเลย์ การฝึกฝนของเขามาถึงระดับสมบูรณ์แบบของศิลปะการต่อสู้แล้ว และห่างจากระดับอาณาจักรบรรพกาลเพียงก้าวเดียว

ลีออนคิดว่าวัยรุ่นอายุสิบห้าสิบหกที่ไม่สลักสำคัญช่างกล้าที่จะอวดอ้างต่อหน้าทิโมธี

ขณะเดียวกันทิโมธีกำลังตื่นตระหนก

ช่องว่างระหว่างเขากับปรมาจารย์ขั้นอาณาจักรบรรพกาลนั้นห่างไกลกันอย่างยิ่ง

หากต่อสู้กับชายหนุ่มคนนี้จริง ๆ เขาจะต้องตายอนาถอย่างไม่ต้องสงสัย

"ลีออน ให้คนอื่น ๆ ไปก่อน!" ทิโมธีพูดกับลีออนด้วยสีหน้าบูดบึ้ง

"หา..." แม้ว่าลีออนจะงงงวยอยู่ในใจ แต่เขาก็กวาดสายตาไปทางฝูงชนแล้วพูดว่า "ในเมื่อคุณสเปนซ์สั่ง พวกแกทุกคนก็ออกไปจากที่นี่ก่อน!"

เมื่อได้ยินเช่นนั้น ดีน อีวาน ดอริส และคนอื่น ๆ ต่างรู้สึกโล่งใจราวกับได้รับอภัยโทษ พวกเขารู้สึกผ่อนคลายและเร่งรีบจากไป

แม้ว่าฝีมือการต่อสู้ของคาลวินจะทำให้คนเหล่านั้นตื่นตะลึง แต่ไม่มีทางที่เขาจะแก้ปัญหาได้ด้วยตัวคนเดียวโดยใช้กำลังในสังคมยุคใหม่

มีวิธีอื่นอีกมากในการจัดการกับคนทะเยอทะยานอย่างลีออน ยิ่งไปกว่านั้น ทิโมธี ปรมาจารย์ผู้ล้ำลึกก็อยู่ที่นั่นด้วย

คนอื่น ๆ คิดว่าฝีมือการต่อสู้คาลวินนั้นต่ำต้อยเกินกว่าจะอวดอ้างต่อหน้าปรมาจารย์สูงอายุ

อิซาเบลล่าไม่ต้องการจากไป แต่พ่อแม่ของเธอลากเธอไป

ไม่นานในห้องจัดเลี้ยงก็เหลือเพียงลีออน ชายชราในชุดจีนดั้งเดิม และบอดี้การ์ดทั้งหกที่ตัวสั่นเทา