บทที่ 102 หนี

คำพูดของฉินจุนกระตุ้นความไม่พอใจของทุกคนในทันที ไอ้เวรนี้บัดซบ และถึงตายก็เป็นผีที่น่าสงสาร

ดังคำกล่าวที่ว่า คนจน มีความทะเยอทะยานสั้น ๆ ไม่มีเงิน และไม่มีที่พึ่งพา

ถ้าจะหนีไปเพราะชนรถคนอื่น นิสัยแบบนี้ไม่ดีแน่

“พวกเราไม่ใช่คนอย่างคุณ แม้ว่านายน้อยหนิงจะเอารถไปชนคันอื่น เราก็จะต้องรับผิดชอบให้ถึงที่สุด!”

“ฮ่า ๆ เยว่เหยา ลูกพี่ลูกน้องของเธอนิสัยดีนี่ พวกคุณออกไปได้ถ้าต้องการ ยังไงซะไม่เกี่ยวอะไรกับพวกคุณเลย”

“ใช่ วันนี้เป็นประสบการณ์ที่ยาวนานจริงๆ ที่รู้จักกัน”

หลินเยว่เหยาก็หน้าแดง รู้สึกอับอายอย่างยิ่ง และไม่เคยคาดหวังว่าฉินจุนจะพูดเรื่องแบบนี้

ฉินจุนส่ายหัวอย่างช่วยไม่ได้ และกำลังจะพูดอะไรบางอย่าง แต่ซูเหวินฉีจับแขนของเขาโดยตรง และสูดอากาศเย็น

“ไปกันเถอะ”

ทันทีที่ทั้งสองขยับเท้า คนเฝ้าประตูที่ด้านหลังก็ออกมา และเมื่อพวกเขาเห็นรถสองคันชนกัน พวกเขาก็ตะลึงในทันที

“บัดซบ! ไม่มีใครหนีไปได้ คุณต้องจ่ายเงิน!”

การแสดงออกของหนิงเฉียงน่าเกลียดเล็กน้อย และเขาบอกกับคนเฝ้าประตู

“ใครเป็นเจ้าของรถคันนี้ ช่วยออกมาพูดหน่อยได้มั้ย?”

คนเฝ้าประตูหอบอย่างเย็นชา “คุณมีคุณสมบัติอะไรที่จะคุยกับคนอื่นได้? หยุดพูดไร้สาระแล้วก็หาเงินมา พวกคุณรวมเงินกัน รวมเงินแล้ว เรื่องนี้ก็จบ คนเยอะขนาดนี้ พวกคุณอย่าขี้โกง! หนีไม่ได้ทั้งนั้น!”

เดิมทีมันไม่เกี่ยวอะไรกับพวกเขาเลย และเพื่อนร่วมชั้นเหล่านั้นต่างก็ดูตื่นเต้น แต่เมื่อพวกเขาได้ยินว่าต้องรวมเงินกัน สีหน้าของพวกเขาก็เปลี่ยนไปในทันใด

ค่าซ่อมรถคันนี้อย่างน้อยหนึ่งล้าน และมันกระจายอยู่บนหัวของพวกเขาอย่างเท่าเทียมกัน อย่างน้อยห้าแสนคนสำหรับแต่ละคน พวกเขาเป็นครอบครัวธรรมดา และเพิ่งออกมากินข้าว พวกเขาจะได้เงินห้าแสนได้อย่างไร!

การแสดงออกของซ่งซวงเอ๋อเปลี่ยนไปเล็กน้อย เธอคิดว่าเธอสามารถพูดคุยกับเจ้าของรถได้ แต่เมื่อเธอได้ยินคนเฝ้าประตูพูดมาก เกรงว่าเธอจะไม่เห็นเขาด้วยซ้ำ

แบบนี้จะดีได้ยังไง!

เมื่อเห็นฉินจุน และทั้งสองจากไป ซ่งซวงเอ๋อก็โกรธจัด และตะโกน

“มีพวกเขาด้วย พวกเขามีส่วนด้วย อย่าปล่อยให้พวกเขาหนีไป!”

ซ่งซวงเอ๋อตะโกนดังนั้น เพื่อนร่วมชั้นทุกคนได้สติ และรีบตะโกน

“ใช่ พวกเขาด้วย จับพวกเขาซะ พวกเขาต้องเอาเงินไปจ่ายด้วย!”

ถ้าทุกคนรับผิดชอบ พวกเขาก็รับเงินไป และฉินจุนจะไม่มีวันหนีรอด!

เมื่อคนเฝ้าประตูได้ยินว่ามีคนกำลังวิ่งหนี เขาก็กังวล และรีบวิ่งไป

ซูเหวินฉีเห็นว่ามีคนกำลังไล่ตามเธอ เธอจึงดึงฉินจุน และตะโกนว่า “วิ่ง!”

หัวเราะขณะวิ่ง

ซูเหวินฉีก็แปลกพอเช่นกัน เธอก็ยังเป็นราชินีอยู่ดี แม้ว่าเธอจะชนรถคันหรูของใครสักคนจริง ๆ ซูเหวินฉีก็ยังพอจ่ายได้

ไม่ต้องพูดถึงการสูญเสีย แม้ว่าคุณจะซื้อใหม่ ซูเหวินฉีก็ไม่คลุมเครืออย่างแน่นอน

แต่ตอนนี้ ผู้หญิงคนนี้กำลังพาฉินจุนไป ซึ่งน่าตื่นเต้นจริง ๆ

เมื่อนักเรียนหลายคนเห็นสิ่งนี้ มุกตลกบนใบหน้าของพวกเขาก็แข็งแกร่งขึ้น

“หือ หลินเยว่เหยา ลูกพี่ลูกน้องของคุณดีมาก ไม่ใช่แค่กินเยอะ แต่ยังวิ่งเร็วพอด้วย!”

“ฉันไม่เห็นเขากระตือรือร้นที่จุดชำระเงินมากนัก การวิ่งเป็นอันดับหนึ่ง”

“นี่เป็นตัวอย่างทั่วไปของสิ่งที่ทำไม่ได้ มีอะไรเหลือให้กินใช่มั้ย?”

ซ่งซวงเอ๋อยิ่งโกรธมากขึ้น กับผู้ชายคนนี้ หลินเยว่เหยาต้องการแนะนำเธอให้รู้จักในฐานะแฟนของเธอจริงหรือ?

ถ้าซ่งซวงเอ๋อตาบอด และเดินตามเขาไปจริง ๆ เธอจะเป็นคนที่ต้องหนีเมื่อเกิดเรื่องขึ้นไม่ใช่หรือ?

ไม่ต้องพูดถึงคนรวย แม้แต่อาหารและเครื่องนุ่งห่มก็แก้ยากใช่ไหม?

คนแบบนี้ควรโสดไปตลอดชีวิต!

ฉินจุนไม่ได้เร่งความเร็ว แต่ค่อย ๆ ตามมา

คนเฝ้าประตูจึงรีบวิ่งไปคว้าแขนของฉินจุน แล้วพูด

“ไม่ คุณวิ่งไม่ได้ …”

หลังจากพูดแบบนี้ เด็กเฝ้าประตูก็เห็นฉินจุน และตกตะลึงในทันที

“อ๊ะ! คุณชาย ทำไมเป็นคุณล่ะ!”