บทที่ 107 ผีเกอ

ชายในแจ็กเกตหนังที่มีกลิ่นเหล้าเต็มไปทั้งตัว ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยเนื้อหนัง ในแวบแรกก็สามารถมองออกว่าเป็นคนที่ไม่สามารถยั่วยุได้

หลังจากได้ยินซ่งซวงเอ๋อพูดจบ เขาหยุดชั่วคราว และมองไปที่ผู้หญิงคนนั้น ดวงตาของเขาก็สว่างขึ้น

“สาวสวยมาก”

แม้ว่ารูปลักษณ์ของซ่งซวงเอ๋อจะไม่ดีเท่ากับซูเหวินฉี แต่ก็มีความโดดเด่น โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อเทียบกับแฟน ๆ ที่หยาบคายใน KTV เขาดูสวยกว่า

วันนี้หมูดื่มไวน์ไปมาก อารมณ์ดี เขาเหยียดแขนออกโดยตรงเพื่อโอบไหล่ของซ่งซวงเอ๋อ

“น้องสาว เธอดูดี คืนนี้ดูแลฉันด้วย”

ใบหน้าของซ่งซวงเอ๋อเปลี่ยนไปอย่างมาก และเธอก็สะบัดออกหลุดพ้น และก้าวถอยหลังไปสองสามก้าว

“แกทำอะไร! ฉันไม่ใช่ผู้หญิงแบบนั้น!”

ผีเกอหัวเราะ “จะแอ๊บอะไร มาชดใช้ใครไม่ชดใช้? เธอวางใจได้ ผีเกอไม่ให้เงินเธอน้อยหรอก ปรนนิบัติฉันดี ๆ ฉันจะตกรางวัลให้เธอเอง รีบเข้ามา!”

แม้ว่าซ่งซวงเอ๋อจะบูชาเงิน เธอไม่ได้ล้มลงกับจุดขาย และต่อต้านอย่างสิ้นหวังโดยธรรมชาติ

ผีเกอเอื้อมมือใหญ่ของเขา ปิดกั้นซ่งซวงเอ๋อที่มุมกำแพง และต้องการจูบเธอด้วยแขนที่โอบรอบเธอ

ซ่งซวงเอ๋อกังวล และเตะมันโดยตรง

“อ้า!”

สัญชาตญาณการเตะที่ฉลาดมาก เตะโคนต้นขาของผีเกอ และตีจุดนั้น

เดิมทีดื่มเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ ผีเกออยู่ไกลจากมือของเขา และทำให้เขาคุกเข่าลงกับพื้นทันที ด้วยเหงื่อที่เย็นจัดบนใบหน้าของเขา

ซ่งซวงเอ๋อตกใจ และวิ่งกลับมาด้วยความตื่นตระหนก

หลังจากนั้นไม่นาน กลุ่มชายฉกรรจ์ก็ออกมาจากห้องส่วนตัว และเห็นผีเกอคุกเข่าอยู่บนพื้น สีหน้าของพวกเขาเปลี่ยนไปอย่างมาก

“ผีเกอ! เป็นอะไรไป ไม่เป็นอะไรใช่มั้ย!”

ลูกเตะที่เตะแล้วยังไม่บรรเทาลง ผีเกอต้องทนความเจ็บปวดในร่างกายของเขา และกัดฟันแน่น

“ผู้หญิงตัวเล็กเตะฉัน หามันให้เจอ! ไปหาเจ้านายเพื่อตรวจดู ดูว่ามันอยู่ในห้องส่วนตัวไหน ฉันต้องฆ่ามัน!”

…

หลังจากกลับมาที่ห้องส่วนตัว ใบหน้าของซ่งซวงเอ๋อก็ซีดเล็กน้อย และมีเหงื่อเย็นไหลซึมออกมาจากหน้าผากของเธอ

หนิงเฉียงถาม “ซวงเอ๋อ คุณโอเคมั้ย?”

ซ่งซวงเอ๋อกัดกัดฟัน และยิ้ม “ไม่เป็นไร”

หลังจากพูดจบ หนิงเฉียงก็รับเธอไว้ในอ้อมแขนอีกครั้ง และเริ่มสนุกสนานร่วมกัน

ซ่งซวงเอ๋อขมวดคิ้วไม่พอใจเล็กน้อย แต่ไม่ได้ขัดขืน แต่ถามแทน

“พี่หนิง ถ้ามีคนรังแกฉัน คุณจะช่วยฉันแน่นอนใช่มั้ย?”

หนิงเฉียงยิ้ม “แน่นอน ใครกล้ารังแกแฟนสาวของฉันในตงไห่ พ่อของฉันเป็นประธานของเมิ่งกรุปเลยนะ”

ซ่งซวงเอ๋อถอนหายใจด้วยความโล่งอก พ่อของหนิงเฉียงค่อนข้างดี และเมิ่งกรุปยังคงมีใบหน้าอยู่ในตงไห่ และพวกอันธพาลเหล่านั้นต้องกลัวที่จะทำอะไร

“พี่หนิง คุณใจดีจัง”

เมื่อทุกคนสนุกสนานกันอยู่ ก็เกิดเสียงดังขึ้น และประตูห้องส่วนตัวก็ถูกเปิดออก

ผีเกอรีบเข้ามาพร้อมกับคนอีกสิบกว่าคน

เปิดไฟ และปิดเพลง

ทันใดนั้นบรรยากาศในห้องส่วนตัวก็หายไป ส่วนที่เหลือก็ตึงเครียด

ผีเกอและหลายคนกำลังถือขวดไวน์อยู่ในมือ ทีละขวด พวกเขาดุร้ายและชั่วร้าย และคนที่มาไม่ดี

“แม่งเอ๊ยยืนพิงกำแพงเดี๋ยวนี้!”

เมื่อผีเกอออกคำสั่ง คนเหล่านี้ก็ตัวสั่น และลุกขึ้นยืนอย่างรวดเร็ว และยืนพิงกำแพง

ผีเกอเหลือบไปหลายคน และในที่สุดก็พบซ่งซวงเอ๋อ ซึ่งหลบเลี่ยงไปรอบ ๆ โดยก้มศีรษะลง

มีรอยยิ้มเย็น ๆ อยู่ที่มุมปากของผีเกอ

“เจ้าหมาน้อย ซ่อนอีกเหรอ ให้ฉันหาเธอสินะ? เตะของเธอมันเจ็บมาก เธอพูดมาว่า เธอจะชดใช้ให้ฉันยังไง?”

ซ่งซวงเอ๋อตกใจ เธอไม่เคยเห็นรูปแบบนี้มาก่อน และพูดอย่างรวดเร็ว

“ฉัน ฉันจะให้เงิน แล้วนายก็ไปหาหมอซะ …”

“ฮ่า ๆ ๆ!” ผีเกอหัวเราะสองครั้ง “จ่ายเงิน? แกจะชดใช้ไหวเหรอ? จะว่าไปผีเกอดูเหมือนคนขาดแคลนเงินเหรอ!”

ใบหน้าของซ่งซวงเอ๋อซีดเซียว และเธออดไม่ได้ที่จะจับแขนของหนิงเฉียงไว้แน่น