บทที่ 111 นายเคยจัดการเขามาก่อนไม่ใช่เหรอ

ฉีเซียนแปรเปลี่ยนจากคุณชายหล่อเหลาพริบตาเดียวกลายเป็นไอ้คนพิการ ความเปลี่ยนแปลงที่รุนแรงขนาดนี้มันทำให้เขารับไม่ได้

วันนี้เขาออกมาพร้อมกับความโกรธที่สุมอก เห็นใครก็อยากต่อย เห็นใครก็อยากด่าไปหมด

วันนี้เขาพาอาหลงออกมาด้วย ดูซิใครจะกล้าทำอะไรเขา？

อาหลงส่ายหน้าอย่างจนปัญญา แต่ก็ไม่ได้พูดอะไรออกมา

เขาเป็นบอดี้การ์ดให้ตระกูลฉี ตอนแรกเขาถูกจ้างให้มาเป็นบอดี้การ์ดประจำตัวของท่านผู้นำตระกูลฉีเจี้ยนหลง เพียงแต่ช่วงนี้มาคอยคุ้มกันให้ฉีเซียน

อาหลง เดิมทีชื่อว่าเจิ้งผิงหลง แต่คนเรียกกันว่าฮุ่นเทียนหลง ฉายานี้กลายเป็นชื่อของเขา

ตอนที่ฮุ่นเทียนหลงเป็นหนุ่ม ๆ เขาเคยเป็นทหารรับจ้างอยู่ที่เมืองนอก มีความสามารถอันแข็งแกร่ง ตอนนี้เขายังอายุไม่ถึงสี่สิบ อยู่ในช่วงวางมือจากวงการ เพราะฉะนั้นฉีเซียนถึงได้กล้าเอาแต่ใจตัวเองไม่เกรงกลัว

ในเมื่อคนอื่นไม่สนใจฐานะคุณชายแห่งตระกูลฉีของเขา ตอนนี้มีอาหลงอยู่ด้วย ก็ไม่มีใครกล้าทำอะไรเขาได้

พอเห็นฉีเซียนเข้ามา จู้หลินหลินก็ตื่นตระหนก ทันใดนั้นเธอก็คว้ามือของฉินจุนทันที

“พี่เสี่ยวจุน เราจะทำยังไงกันดี！”

ฉินจุนก็เอ่ยด้วยสีหน้าขี้เล่น

“ก็มีคุณชายจินอยู่ไม่ใช่หรือไง เธอจะกลัวอะไร คุณชายจินก็เคยจัดการพวกมันไม่ใช่เหรอ จัดการอีกครั้งจะเป็นอะไรไป？”

จินซานหลงเห็นทั้งสองคนจับมือกัน ก็ไม่พอใจมาก ๆ ถึงแม้ว่าจะรู้ว่าจู้หลินหลินทำไปด้วยสัญชาตญาณ แต่สาวในดวงใจของเขาจะให้ไปถูกคนอื่นแตะเนื้อต้องตัวได้อย่างไร？

จินซานหลงเอ่ยด้วยสีหน้าเย็นชา

“ก็แค่คุณชายของตระกูลฉีเท่านั้น ฉันจะไปจัดการมันเอง หลินหลินไม่ต้องกลัวไป”

จินซานหลงรู้สึกว่าไอ้ฉีเซียนนี่มาได้ทันเวลาพอดี ถือว่าเป็นโอกาสของเขา

ถ้าไม่มีคนของตระกูลฉีมา จู้หลินหลินก็จะไม่รู้สึกถึงความกลัว

จินซานหลงลุกขึ้นยืน จัดระเบียบเนกไทนิดหน่อย สีหน้าแสดงอาการไม่แยแสใด ๆ เดินไปด้วยท่าทางหยิ่งผยอง

ฉีเซียนในเวลานี้ กำลังยกขวดเบียร์ขึ้นดื่มเข้าปากอึก ๆ มองดูสาวสวยหุ่นเซ็กซี่ที่รายล้อมอยู่รอบกาย ภายในใจก็ยิ่งรู้สึกหดหู่ ขาสองข้างของเขาพิการ ยุ่งกับสาว ๆ ไม่ได้เลยแม้แต่คนเดียว

จินซานหลงเดินมาหยุดยืนอยู่หน้าโต๊ะของเขา ก่อนจะยื่นมือชี้หน้าฉีเซียนพร้อมกับเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นชา

“ไสหัวไปซะ อย่ามาขวางหูขวางตาอยู่ที่นี่！”

เดิมทีฉีเซียนก็โมโหหัวร้อนอยู่แล้ว ตอนนี้ยังมีคนมาหาเรื่องถึงที่อีกเหรอ？

“แกเป็นใครวะ！”

จินหลงซานเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นชา “ฉัน จินซานหลง คุณชายแห่งตระกูลจินจากเมืองหลวง！”

จินซานหลงมโนไว้ดิบดีว่า เพียงแค่เอ่ยชื่อตระกูลจิน ฉีเซียนก็จะต้องหวาดกลัวแน่นอน

เพราะถึงยังไงก่อนหน้านี้พ่อของเขาก็เคยจัดการฉีเจี้ยนหลงมาแล้ว แม้ว่าเฮลิคอปเตอร์รบเหล่านั้นจะไม่ใช่พ่อเขาเป็นคนเรียกมา แต่ว่ามันก็ต้องเกี่ยวข้องกับพ่อของเขาสักนิดแหละ

ไม่อย่างนั้น ถ้าไม่ใช่เพราะความช่วยเหลือของตระกูลจินอย่างพวกเขา ตระกูลฉีจะปล่อยตัวหวังหยุนออกมาง่าย ๆ อย่างนั้นได้อย่างไร？

แต่ทว่า ความเป็นจริงกับสิ่งที่จินซานหลงมโนไว้มันแตกต่างกันโดยสิ้นเชิง

เพียงแค่เอ่ยจบ สีหน้าของฉีเซียนก็ดำทะมึนน่ากลัวอย่างไม่มีใครเทียบ

“ตระกูลจิน？กับอีแค่ตระกูลจินเล็ก ๆ นั่น เดี๋ยวนี้กล้ามาอวดดีต่อหน้าฉันอย่างนั้นเหรอ！อาหลง！ตัดขามันให้ผมซะ ！”

“ไม่ต้องพูดว่าแกเป็นจินซานหลง ต่อให้จินกว่างจื้อพ่อของแกมาเอง ฉันก็จะทำลายมันแบบนี้！”

ฟุบ！

ภายในพริบตาขาข้างหนึ่งของจินซานหลงก็ล้มลงไปที่พื้นทันที เกิดความปวดร้าวอย่างรุนแรงที่หน้าท้องของเขา สีหน้าของเขาเปลี่ยนไปทันที มีดาวหมุนรอบ ๆ ดวงตาของเขา

“แกทำอะไร！แกกล้าทำร้ายฉันเหรอ แกเชื่อไหมล่ะว่าพ่อฉันจะจัดการพวกแกอีกรอบ！”

ฉีเซียนโมโหจนหัวเราะเยาะออกมา “จัดการฉัน？แกคิดว่าพ่อแกเป็นใคร？จัดการมัน！”

ฉีเซียนอยากจะหัวเราะเยาะจริง ๆ กับอิแค่ตระกูลเล็ก ๆ อย่างตระกูลจิน กล้าดียังไงมาอวดดีต่อหน้าเขา？

ตงไห่เป็นถิ่นของตระกูลฉี มันก็แค่คุณชายจากเมืองอื่น กล้าทำเป็นอวดดี แบบนี้อยากจะรนหาที่ตายหรือยังไง！

อาหลงไม่ไว้หน้าจินซานหลงเลยสักนิดเดียว พอคุณชายฉีเอ่ยปาก เขาก็ตรงเข้า่ไปเตะที่เข่าของจินซานหลงอย่างบ้าคลั่งทันที

อาหลงเป็นถึงทหารเก่า คนธรรมดาไม่สามารถต่อกรกับเขาได้เลย แล้วนับประสาอะไรกับคุณชายที่ถูกประคบประหงมอย่างจินซานหลง

เตะไปไม่กี่ที ขาของจินซานหลงทั้งสองข้างโดนเตะจนหัก นอนร้องคร่ำครวญอยู่ที่พื้น