บทที่ 131 เช็กบิลแล้ว?

จรรยาบรรณของบริกรยังดีอยู่ และไม่ดูถูกใครเพราะเสื้อผ้า

หลิวผิงผิงเยาะเย้ย “หวังตงเสวี่ย เธอก็รู้ว่าพนักงานที่นี่ไม่มีทางไล่เธออยู่แล้ว ดังนั้นอยากทำอะไรก็ทำได้ทั้งนั้น อีกอย่างเธอลองเสื้อผ้าเยอะขนาดนี้? เธอมันหน้าไม่อายจริง ๆ!”

ลี่หลานยังเย้ยหยัน “ฉันเดาว่าเธอเพิ่งลองชุดเดียว แล้วถ่ายรูปพร้อมที่จะโพสต์ในหน้าฟีดใช่มั้ยล่ะ?”

หวังฮุยฮุยเหลือบมองเสื้อผ้าที่หวังตงเสวี่ยสวมอยู่ ไม่มีเสื้อผ้าราคาถูกจริง ๆ เลย พวกมันมีราคาหลายหมื่นหยวน ถ้าไม่ใช่สำหรับถ่ายรูป ทำไมเธอถึงลองเสื้อผ้ามากมาย?

ใบหน้าของหวังตงเสวี่ยอึดอัดเล็กน้อย เธอก้มศีรษะลง เสียงของเธอเหมือนยุง

“พวกนี้ซื้อมา …”

“ซื้อแล้วเหรอ? ห๊ะ? หวังตงเสวี่ย เธออัปโหลดรูปไปแล้วเหรอ แป๊บเดียวก็กลายเป็นสาวสวยรวยขาวแล้วสินะ? เสื้อผ้าหลายแสนนี่ซื้อไหวด้วยเหรอ? นี่มันน่าเอาไปลงข่าวจริง ๆ เธอซื้อสักตัวให้ฉันหน่อยสิ ฉันอยากจะรู้ว่าเธอจ่ายเงินยังไง?”

ฉินจุนขมวดคิ้ว และพูดอย่างเย็นชา

“ถ้าพวกคุณไม่ซื้อ อย่ามาขวางทาง พนักงาน เอาเสื้อผ้าทั้งหมดนี้ใส่ถุงได้เลย”

หลิวผิงผิงขมวดคิ้ว มองที่ฉินจุน และพูดอย่างเย็นชา

“ฉันไม่สนใจนาย แล้วนายยังจะมายุ่งอีกเหรอ?”

“เรื่องเมื่อเช้านี้ฉันยังไม่ได้คิดบัญชีกับนายเลยนะ ตอนนี้นายจะเข้ามายุ่งอีกแล้วเหรอ?”

“หวังตงเสวี่ย เธอไร้สาระเกินไป ดูท่าทางสกปรกของเธอสิ ถอดมันออกให้ฉันเร็ว!”

เมื่อเห็นว่าหวังตงเสวี่ยสวมเสื้อโค้ตตัวเล็ก ๆ นั้น เธอดูไม่พอใจนัก เธอก้าวไปข้างหน้า และเริ่มฉีกมัน ดึงเสื้อผ้าของหวังตงเสวี่ยลงเพื่อถอดออก

จู่ ๆ ฉินจุนก็ก้าวไปข้างหน้า คว้าคอของหลิวผิงผิง และตบหน้าเธอด้วยหลังมือ

มีเสียงที่คมชัด และทั้งร้านก็เงียบลงในทันที

ใบหน้าของหลิวผิงผิงมีรอยนิ้วมือห้านิ้ว และใบหน้าของเธอก็บวมขึ้นอย่างรวดเร็วเป็นเวลานาน

ทันทีที่ฉินจุนปล่อย หลิวผิงผิงนั่งลงบนพื้น

“ปากวอนหาเรื่องก็ช่างมัน มือฉันก็อยากหาเรื่อง”

เมื่อมองไปที่เธออย่างเย็นชา ฉินจุนก็ตรงไปจ่ายบิล

หลิวผิงผิงกำลังจะกัดฟันสีเงินของเธอเป็นชิ้น ๆ

ไอ้เวร! ลงมือกับเธออีกแล้วเหรอ คิดว่าฉันหลิวผิงผิงน่ารังแกง่ายอย่างนั้นเหรอ แกรอฉันก่อนเถอะ!

ลี่หลานและหวังฮุยฮุยช่วยพยุงเธอ และพูดว่า

“ทำไมเราไม่ไปหาใครสักคนตอนนี้ และจัดการไอ้เวรตัวนี้!”

หลิวผิงผิงกัดฟัน “ไม่ต้องตอนนี้! ฉันอยากจะดูว่าไอ้สองตัวนี้จะถูกเรียกเก็บเงินยังไง!”

หลิวผิงผิงปิดหน้าของเธอและยืนขึ้น กำลังจะเดินไปที่แผนกต้อนรับ เธอพบว่าฉินจุนและคนอื่น ๆ ถือเสื้อผ้าของพวกเขาแล้วและพร้อมที่จะออกไปข้างนอก

หลิวผิงผิงชี้ไปที่พวกเขา และตะโกนว่า “บริกร! พวกเขาหยิบเสื้อผ้าแล้วจากไป พวกเธอไม่จัดการเหรอ!”

พนักงานพูดอย่างเย็นชาว่า “พวกเขาจัดการบิลแล้ว ทำไมเราต้องสนใจด้วย”

เดิมที สุภาพบุรุษและสตรีสองคนนี้ซื้อเสื้อผ้าที่นี่และมาซื้ออย่างดี และพวกเขาก็เอื้อเฟื้อเผื่อแผ่ ผลก็คือ ผู้หญิงบ้าสามคนเข้ามาเหมือนตัวตลกและตะโกน น่ารังเกียจ และบริกรไม่ให้ใบหน้าที่ดี

หลิวผิงผิงทั้งสามคนตกตะลึง

เช็กบิลแล้ว?

กระจอกทั้งสองชนิดนี้สามารถซื้อเสื้อผ้าได้มากมายจริงหรือ? เสื้อผ้าหลายสิบชิ้น น้อยกว่าสามร้อยถึงสี่แสน พวกเขาสามารถซื้อได้หรือเปล่า?

หลิวผิงผิงและทั้งสามมองหน้ากัน และพวกเขาต่างก็คิดว่าเรื่องนี้เป็นเรื่องแปลก

“ตามไป!”

โดยไม่คำนึงถึงความเจ็บปวดที่ร้อนแรงบนใบหน้าของเธอ หลิวผิงผิงและทั้งสามคนตามออกไป

หวังตงเสวี่ยและฉินจุนถือกระเป๋าจำนวนมาก เมื่อพวกเขาข้ามถนน พวกเขามองย้อนกลับไป และเห็นทั้งสามคน หวังตงเสวี่ยขมวดคิ้ว