บทที่ 132 ขุ้ยขยะ

หวังตงเสวี่ยงุนงงเล็กน้อย “โชว์อะไรสนุก ๆ เหรอ?”

“ดูแล้วจะรู้เอง”

ฉินจุนพาหวังตงเสวี่ย และเดินไปตามตรอกเล็ก ๆ ข้างหน้า เขาพบรถบรรทุกขยะจอดอยู่ในซอย

คนขับรถบรรทุกขยะพูดด้วยความเขินอายเล็กน้อย

“สามสาว ฉันต้องรีบไปจากที่นี่แล้ว พวกเธอรีบหาของเถอะ?”

หลิวผิงผิงกลอกตา หยิบเงินสองร้อยหยวนออกมาแล้วยื่นให้

“ให้คุณ รอให้พวกเราหาของจนเจอแล้วค่อยไป!”

เมื่อคนขับเห็นว่ามีเงินยื่นมาให้ เขาก็ยิ้มให้ทันที

“เอาล่ะ ค่อย ๆ หาดูนะ”

เมื่อคนขับเปิดรถบรรทุกขยะ เขาก็มีกลิ่นเปรี้ยว หลิวผิงผิงและทั้งสามขมวดคิ้ว เมื่อเห็นรูปลักษณ์ที่น่าขยะแขยงภายใน ก็เริ่มยากหน่อย

“น้องสาวทั้งหลาย พับเสื้อผ้าซะ สองหรือสามหมื่นต่อชุด เธอสามารถวางมาดได้ เมื่อเธอกลับไปที่โรงเรียน”

“โอเค ทำเลย!”

ทั้งสามคนพับแขนและแขนเสื้อไม่สนใจรูปลักษณ์อีกต่อไป พลิกตัวแล้วต้องสกปรก กลับมาโรงเรียนอาบน้ำใส่เสื้อผ้าใหม่ก็ไปกันได้ ออกไปอวดเสื้อผ้าราคานับหมื่น

รถขนขยะคันนี้สกปรกมาก แต่การเคลื่อนไหวของสามพี่น้องไม่ช้าเลย ตื่นเต้นมาก ไม่กลัวสกปรกหรือเหนื่อย

ทั้งสามคนบอกว่าใครก็ตามที่พบเสื้อโค้ตตัวเล็ก จะได้ตัวนั้นไป ดังนั้นพวกเธอจึงพยายามหาเสื้อโค้ตก่อน

“อุ๊ย!”

หลิวผิงผิงไม่สามารถยืนได้อย่างมั่นคงในรถบรรทุกขยะ และตกลงไปในนั้นทันที

หน้าเธอคว่ำเข้าไปในถังขยะทันที พอออกมา หน้าก็เต็มไปด้วยฝุ่น น่าขยะแขยง น่ารังเกียจ

เธอรู้สึกอยากอาเจียนเล็กน้อย เนื่องจากกลิ่นฉุน แต่ฉันกัดฟันและหาต่อไป

หวังตงเสวี่ยเดินไปที่รถขนขยะด้วยความสงสัยเล็กน้อย

“พี่ฉิน คุณต้องการให้ฉันดูอะไร?”

หลังจากพูดจบ ทั้งสองก็เดินไปที่รถขนขยะ และเห็นคนสามคนที่มีใบหน้าหัวฟูและร่างกายที่สกปรกอยู่ข้างใน หวังตงเสวี่ยตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่งโดยอ้าปากค้างด้วยความตกใจ

“เธอ พวกเธอ …”

หลิวผิงผิงและทั้งสามก็ตกตะลึง แต่หวังตงเสวี่ยจะมาที่นี่จริง ๆ!

“มองอะไร! นายทิ้งไปแล้ว และเสื้อผ้าก็ไม่ใช่ของนายแล้ว นายมีคุณสมบัติอะไรจะหัวเราะเยาะฉัน?”

หวังตงเสวี่ยส่ายหัวอย่างรวดเร็ว “ฉันไม่ได้หัวเราะเยาะเธอ …”

หลิวผิงผิงแค่นเสียงเหอะอย่างเย็นชา “ฉันรู้แล้ว พวกเธอก็มาเก็บเสื้อผ้าล่ะใช่มั้ย? เมื่อกี้วางมาดต่อหน้าพวกฉัน ตอนนี้ก็มาเสียใจทีหลังแล้ว เลยแอบมาเก็บมันงั้นเหรอ?”

“หืม ฉันเดาถูกแน่นอน นายไม่ได้ซื้อชุดนี้เลย นายซื้อให้คนอื่น ดังนั้นเธอจะไม่ทิ้งมันไปใช่มั้ย”

“บอกมาเถอะ มันสายไปแล้วที่จะเสียใจ เมื่อนายทิ้งเสื้อผ้าเหล่านี้ไป เสื้อผ้าเหล่านี้ไม่ใช่ของนายอีกต่อไป ใครก็ตามที่คว้ามันมาได้จะถือว่าเป็นของคนนั้น!”

หลังจากนั้น หลิวผิงผิงก็เริ่มพูดจาอย่างบ้าคลั่ง แม้ว่าจะเต็มไปด้วยขยะ แต่เธอก็ไม่สนใจ เพราะกลัวว่าจะถูกจองตัวโดยหวังตงเสวี่ย

เมื่อหวังตงเสวี่ยเห็นฉากนี้ เธอไม่รู้จะพูดอะไรจริง ๆ

ฉินจุนแค่ยิ้ม พร้อมกับประชดประชัน “ไปกันเถอะ ผมจะพาคุณกลับบ้าน”

หลังจากที่หวังตงเสวี่ยออกไป หลิวผิงผิงและคนอื่น ๆ ก็ค้นรถขนขยะทั้งหมดมานานกว่าครึ่งชั่วโมง แต่ไม่เห็นเสื้อผ้าใด ๆ

กระเป๋าเสื้อผ้าสามใบถูกเปิดออก

ลี่หลานพูดด้วยใบหน้ามืดมน “พวกเราจะโดนไอ้เวรนั่นหลอกรึเปล่า!”

พวกเขาพลิกกลับอย่างระมัดระวัง และบรรจุลงในถุงให้แน่น เพื่อไม่ให้เสื้อผ้าสูญหาย

เว้นแต่พวกเขาจะไม่ได้โยนเสื้อผ้าเข้าไปเลย!

หลิวผิงผิงก็ตระหนักได้ในเวลานี้เช่นกัน

ลองคิดดู ด้วยอาการของหวังตงเสวี่ย เป็นไปได้อย่างไรที่จะทิ้งเสื้อผ้าห้าหรือหกหมื่นหยวนเพื่อวางมาด?

ต้องนำเสื้อผ้าออกล่วงหน้า และมีเพียงถุงที่ถูกโยนทิ้ง เมื่อถูกโยนทิ้งโดยจงใจแกล้งพวกเธอ!