บทที่ 135 ถูกรังแก

หวังตงเสวี่ยเกือบจะร้องไห้อย่างเร่งรีบ เธอไม่รู้จะอธิบายอย่างไร เธอทำได้เพียงพูดต่อไปว่าคนอื่นให้มา …

หลิวผิงผิงทั้งสามขยิบตา ก้าวไปข้างหน้าเพื่อล้อมรอบหวังตงเสวี่ย และกล่าว

“หนัง Dead Girl ครั้งสุดท้ายที่เธอไอ้เวรนั้นมาตีฉัน ฉันยังไม่จัดการกับเธอเลย วันนี้ฉันจะจัดการกับเธอดี ๆ ”

หลังจากพูดจบ หลิวผิงผิงทั้งสามคนก็กดหวังตงเสวี่ยลงไปที่พื้นโดยตรง หยิบกรรไกรออกมา แล้วตัดเสื้อโค้ตตัวเล็กของเธอออก

หลังจากตัดกรรไกรสองอันแล้ว เสื้อโค้ตราคามากกว่าสามหมื่นหยวน ก็เจาะทะลุหลายรูได้โดยตรง

หวังตงเสวี่ยดึงเสื้อผ้าของเธอและก้มศีรษะลง แม้ว่าเธอจะขัดขืน แต่เธอก็ยังไม่แข็งแกร่งเท่าทั้งสามคน

หลิวผิงผิงยังคงรู้สึกงงงวย หลังจากตัดเสื้อกันลมของหวังตงเสวี่ยอย่างรุนแรง

ทันใดนั้นเธอก็คว้าผมของหวังตงเสวี่ย แล้วตัดทิ้ง

ผมหางม้ายาวของหวังตงเสวี่ยถูกตัดออกโดยตรง กลายเป็นผมสั้นทันที

“อ้า!”

ผมอันเป็นที่รักถูกตัดออก หวังตงเสวี่ยร้องไห้และดิ้นรน เพื่อเป็นอิสระจากกรงเล็บของทั้งสาม และวิ่งออกจากชั้นเรียนร้องไห้

…

ฉินจุนรอชั้นล่างที่บ้านของหวังตงเสวี่ยเป็นเวลานาน แต่ไม่เห็นเธอกลับมา เกือบจะเที่ยงแล้ว ถ้าเราตกลงกินข้าวด้วยกัน จะไม่มีอะไรเกิดขึ้นใช่มั้ย?

หลังจากโทรไปสองสามสาย เธอไม่รับสาย ฉินจุนก็เดินไปที่โรงเรียนโดยตรง

ที่ทางเข้าโรงเรียน ฉินจุนเห็นหวังตงเสวี่ยนั่งยอง ๆ ที่เชิงกำแพงจากระยะไกล

วิ่งไปสองสามก้าวอย่างรวดเร็ว และเมื่อเขามาถึง ฉินจุนขมวดคิ้ว เมื่อเห็นว่าเสื้อผ้าทั้งหมดบนร่างของหวังตงเสวี่ยถูกตัดเป็นชิ้น ๆ

“ตงเสวี่ย เธอเป็นอะไรไป?”

หวังตงเสวี่ยเงยหน้าขึ้น “ฉันสบายดี พี่ฉิน ฉันขอโทษที่กลับมาช้า ปล่อยให้คุณรออย่างใจจดใจจ่อ ฉันจะกลับไปทำอาหารให้นะคะ”

ฉินจุนช่วยพยุงเธอขึ้น และส่ายหัว “อย่าพูดถึงเรื่องอื่นเลย เธอเป็นอะไร?”

น้ำตาของหวังตงเสวี่ยยังคงแขวนอยู่รอบดวงตาของเธอ และเธอก็ส่ายหัวอย่างแรง

“พี่ฉิน ฉันสบายดี ไม่ต้องห่วง เรารีบไปกันเถอะ”

ขณะที่หวังตงเสวี่ยกำลังจะลาก ฉินจินกลับมา ทันใดนั้นหลิวผิงผิงทั้งสามคนก็ลุกขึ้น

“หยุด!”

หลิวผิงผิงรู้ว่าฉินจุนจะมา ไอ้เวรตัวนี้ เธอไม่รู้ว่าท้องฟ้าจะดีมาก ถ้าเธอพบคนบัดซบ

ครั้งก่อนที่ฉินจุนโรยเกี๊ยวและตบหน้าเธอ ความเกลียดชังนี้ต้องถูกชำระในวันนี้!

ตาของฉินจุนฉายแววเย็นชา เขาไม่อยากสนใจสาวน้อยพวกนี้เหมือนกัน แต่พวกเธอมาหาเรื่องถึงที่เลยเหรอ?

“หึ ไอ้เวร วันนี้ถ้าฉันไม่ต่อยแกให้ล้ม แกก็จะไม่รู้ว่าสังคมมันเรียกว่าอะไร!”

หลังจากพูดจบ หลิวผิงผิงก็หยิบโทรศัพท์ออกมา และส่งข้อความวีแชท

“พี่เป้า ที่ประตูโรงเรียน!”

ในไม่ช้า รถจักรยานยนต์สองสามคันก็วิ่งไปที่ประตูโรงเรียน และพวกเขาก็หยุดนิ่ง

หลิวผิงผิงและคนอื่น ๆ ก็มีดวงตาคู่หนึ่งปรากฏขึ้น

“ว้าว เป้าจื่อหล่อมาก!”

พี่เป้าตงถอดหมวก และสะบัดผมอย่างเยือกเย็น

“ผิงผิง ฉันได้ยินมาว่าไอ้เลวกำลังมารังแกเธอ ตัวไหน ขอฉันดูหน่อย!”

หลิวผิงผิงก้าวไปข้างหน้า และจับแขนของพี่เป้า ร่างกายของเธอเกือบจะสัมผัส แล้วพูด

“พี่เป้า ดูนั่นดิ ไอ้ตัวเล็กที่ตบฉันเมื่อวาน พี่ต้องล้างแค้นให้ฉันนะ!”

หลังจากพูดแล้ว หลิวผิงผิงก็ชี้ไปที่ฉินจุนด้วยใบหน้าโกรธ

เป้าตงมองย้อนกลับไป รูม่านตาของเขาก็หดตัวลง และใบหน้าของเขาเปลี่ยนไปอย่างมาก

เป็นเขาได้ยังไง!

เมื่อตอนที่เป้าจื่อไปจัดการหวังตงเสวี่ยเมื่อวานซืน เขาถูกเด็กคนนี้ต่อยเข้าจนทำให้เขาเจาะหมวกด้วยหมัด เขาไปโรงพยาบาล และพบว่ามีการกระทบกระเทือนเล็กน้อย

เมื่อนึกถึงเหตุการณ์ในวันนั้น พี่เป้ายังคงหวาดกลัว

“พี่ ทำไมเป็นพี่ล่ะ!”