บทที่ 136 แม่ตงเสวี่ย

แม้ว่าผมของหวังตงเสวี่ยจะถูกตัดผมแล้ว แต่หลังจากไปที่ร้านตัดผมเพื่อตัดผม ผมสั้นของหวังตงเสวี่ยก็สวยขึ้น ดูบริสุทธิ์และสวยงามมาก ซึ่งเป็นเรื่องราวที่ดีในยามวิกฤติ

กลับถึงบ้าน หวังตงเสวี่ยทำอาหารให้ฉินจุน และวันนี้ไม่มีการถ่ายทอดสดสำหรับวันหยุด

แน่นอนว่าทักษะการทำอาหารของหวังตงเสวี่ยไม่ต้องพูดถึงเลย แม้ว่าเขาจะยังเด็ก แต่ทักษะของเธอดีกว่าน้าเฟิง

เมื่อฉินจุนกำลังทานอาหารอยู่ หวังตงเสวี่ยมักจะกังวล ราวกับว่าเขามีอะไรจะพูด แต่เธอไม่ต้องการพูดอะไร

“มีอะไรเหรอ?”

หวังตงเสวี่ยลังเล และพูดว่า

“พี่ฉิน ฉัน … ฉันต้องการให้คุณเป็นแฟนของฉัน”

หลังจากพูดไป ห้องก็เงียบไปครู่หนึ่ง จากนั้นใบหน้าของหวังตงเสวี่ยก็แดงระเรื่อ และเธอก็ตอบสนองในทันใด และพูดว่า

“ฉันไม่ได้หมายความว่าอย่างนั้น ฉันหมายถึงให้คุณแกล้งเป็นแฟนของฉันได้มั้ยคะ?”

ฉินจุน เอ่ย “ได้สิ ทำไมเหรอ?”

หวังตงเสวี่ยถอนหายใจ และกล่าวว่า

“พ่อแม่ของฉันอาศัยอยู่ในชนบท และสภาพบ้านก็ลำบากมาก แต่พวกเขาก็ยังเก็บเงินไว้เป็นค่าครองชีพของฉัน ฉันทนไม่ได้ที่จะโกหกพวกเขา และบอกว่าฉันเจอแฟนที่รวยและแฟนก็สนับสนุนฉัน แม่ของฉันจะมาหาฉันพรุ่งนี้ ฉัน …”

ในตอนนั้นฉินจุนเพิ่งเข้าใจ ที่แท้หวังตงเสวี่ยเคยโกหกมาก่อน เพราะกลัวว่าจะถูกแม่ของเธอเปิดเผย ดังนั้นเธอจึงขอความช่วยเหลือจากฉินจุน

“ได้ ผมจะช่วยคุณในเรื่องนั้น”

“เยี่ยมมาก ขอบคุณค่ะ! ไม่ต้องกังวล แม่ของฉันซื่อสัตย์มาก และจะไม่ยอมให้คุณใช้จ่ายเงิน”

แม้ว่าหวังตงเสวี่ยจะไม่รู้ว่าฉินจุนทำอะไร เธอก็ไม่ควรจะเป็นครอบครัวที่ร่ำรวย มันอาจจะน่าอายที่จะขอให้ฉินจุนใช้จ่ายเงิน

โชคดีที่แม่ของหวังตงเสวี่ยเป็นคนประหยัดและเรียบง่าย และแน่นอนว่าจะไม่ยอมให้ฉินจุนใช้จ่ายเงินอย่างไม่เลือกปฏิบัติ

ฉินจุนพยักหน้า ไม่สนใจ แน่นอนว่าเขาไม่สนใจเรื่องการใช้จ่ายเงิน

หลังจากรับประทานอาหารแล้ว หวังตงเสวี่ยก็หยิบโทรศัพท์มือถือออกมา แล้วโทรออก

“ฮัลโหล ปู่ซุนหรอคะ ขอสายแม่หน่อยได้มั้ยคะ?”

ครอบครัวของหวังตงเสวี่ยยากจนมาก และเธอไม่มีแม้แต่โทรศัพท์มือถือ มีเพียงโทรศัพท์พื้นฐานที่ทางเข้าหมู่บ้านเท่านั้นที่สามารถรับโทรศัพท์ได้ หากคุณโทรออก คุณยังต้องใช้เงินอยู่

สักพัก ก็มีเสียงผู้หญิงดังมาจากอีกฝั่งของโทรศัพท์

“ตงเสวี่ยเหรอ?”

“แม่คะ พรุ่งนี้แม่จะมาเมื่อไหร่คะ ซื้อตั๋วรึยัง?”

“ตงเสวี่ย พรุ่งนี้แม่จะไปกับน้าซุนของหนู เพื่อนของลูกสาวเขาจะขับรถมารับพวกเราน่ะ”

หวังตงเสวี่ยรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย นั่งรถส่วนตัวก็ดีกว่า หากให้แม่ของเธอนั่งรถไฟสีเขียวมาจะลำบากมาก เธอประหยัดขนาดนั้น แน่นอนว่าคงจะไม่อยากซื้อตั๋วนั่งมาหรอก

“แม่คะ หนูจะรอแม่ที่บ้านนะ”

“โอเค แม่เอาผลิตภัณฑ์จากภูเขามาให้หนูเยอะ ๆ นะ จะได้เอาไปให้แฟนหนูพอดีด้วย ขอบคุณเขาดี ๆ อย่าใช้แต่เงินของเขาล่ะ”

หวังตงเสวี่ยหน้าแดงเล็กน้อย “แม่หนูรู้แล้ว”

โชคดีที่พี่ฉินตกลงในครั้งนี้ ไม่อย่างนั้นเธอก็ไม่รู้จะทำยังไง ถ้าแม่ซูฮวนของเธอรู้ว่าเธอโกหก เธอจะต้องเสียใจอีกครั้งแน่นอน

…