บทที่ 137 แฟนของคนอื่น

นี่คือสิ่งที่ซูฮวนพูดในใจ พวกเขาไม่ใช่ครอบครัวที่ร่ำรวย แต่หวังตงเสวี่ยเป็นลูกของครอบครัวที่ยากจน หากเธอพบครอบครัวที่ร่ำรวย ครอบครัวใหญ่เธอจะรู้สึกอึดอัดเล็กน้อย

ถ้าไม่เหมาะสมกัน และคุณก็จะถูกมองข้ามไปต่อหน้าคนอื่นเสมอ

ซุนเอ๋อเหม่ยเยาะเย้ยเมื่อเธอได้ยินคำพูดของซูฮวน

“รวยเกินไป? ถ้าจะหาได้ก็ต้องหาให้ได้ เช่นเดียวกับลูกเขยของฉัน มีน้อยคนที่จะเป็นเจ้านายของตัวเองก่อนอายุสามสิบปี แต่คนที่สุดยอดแบบนี้ก็ไม่ชอบตงเสวี่ยบ้านเธอหรอก”

ซูฮวนเต็มไปด้วยคำชมสำหรับลูกเขยคนนี้ และเธอก็เต็มไปด้วยความเหนือกว่าทุกครั้งที่เธอพูดถึงเรื่องนี้

ไม่นาน หลังจากออกจากทางหลวง ซุนเอ๋อเหม่ยและซูฮวนก็มาถึงเมืองตงไห่

หวังตงเสวี่ยและฉินจุนรออยู่ที่ประตูโรงเรียน และไม่นานหลังจากนั้นหลิวลู่ก็เข้ามา

หลิวลู่คนนี้มีรูปร่างที่ดีและหน้าตาธรรมดา ๆ ถ้าคุณดูคนเดียว เธอก็น่าจะเป็นนักศึกษาหญิงที่ดูดีทีเดียว

แต่เมื่อเทียบกับหวังตงเสวี่ยที่ยืนอยู่ด้วยกัน มันเป็นท้องฟ้าและใต้ดินจริง ๆ

ทุกครั้งที่เห็นหวังตงเสวี่ย หลิวลู่เต็มไปด้วยความอิจฉา ผู้หญิงคนนี้แต่งกายด้วยผ้าขี้ริ้ว และรู้สึกสวยกว่าเธอมาก

แต่คราวนี้เธอดูดีมาก

“ฉันถามหน่อยสิตงเสวี่ย เธอซื้อเสื้อผ้ามาจากไหน แบรนด์ใหญ่เลยเหรอ?”

หวังตงเสวี่ยมึนงงเล็กน้อย “ฉันไม่รู้ ฉันไม่รู้ว่ามันคือแบรนด์อะไร” เธอไม่เคยสัมผัสกับสินค้าฟุ่มเฟือย ดังนั้นโดยธรรมชาติแล้วเธอไม่รู้ว่ามันคือยี่ห้ออะไร

หลิวลู่เย้ยหยัน “เป็นอันลอกเลียนแบบที่เธอซื้อในเถาเปารึเปล่า เธอซื้อขิงแท้ไม่ได้หรอก”

แม้ว่าหลิวลู่ไม่เชื่อว่าสิ่งที่หวังตงเสวี่ยใส่นั้นเป็นของแท้ แต่เธอก็ยังอิจฉา เวอร์ชั่นเลียนแบบดูดีมากสำหรับเธอ และเธอสมควรที่จะสวมชุดเลียนแบบตลอดชีวิตของเธอ

ของแท้จะดูดีขึ้นแน่นอน และเธอต้องให้แฟนซื้อในครั้งต่อไป

ไม่นาน รถก็มาถึง ซูฮวนและซุนเอ๋อเหม่ยก็ลงจากรถ

“แม่!”

ซูฮวนและหวังตงเสวี่ยไม่ได้เจอกันเป็นเวลานาน และแม่และลูกสาวก็ตื่นเต้นมากเมื่อได้พบกัน

“แม่ นี่คือแฟนของหนู ฉินจุน”

ฉินจุนก้าวไปข้างหน้า “สวัสดีครับคุณน้า”

ดวงตาของซูฮวนเป็นประกาย “โอ้ เด็กหนุ่มคนนี้มีความสามารถนะ”

ฉินจุนดูสง่างาม เธอพอใจมาก ที่บ้านฉันได้ยินมาว่าหวังตงเสวี่ยได้พบแฟนที่ร่ำรวย ฉันสงสัยว่ามันแก่และน่าเกลียดเกินไปรึเปล่า แต่นี่ไม่แก่และไม่น่าเกลียดเลย

มองดูตอนนี้ ชายหนุ่มมีพรสวรรค์ที่ดีมาก!

ซุนเอ๋อเหม่ยดูถูกเหยียดหยาม หลังจากมองขึ้นลงก็เห็นว่าฉินจุนแต่งกายแบบทั่วไป และไม่มีรถอยู่ข้าง ๆ เขาหรือผู้ช่วย เมื่อมองแวบแรก เขาไม่ใช่คนใหญ่คนโต น่าจะเป็นพนักงานออฟฟิศที่ธรรมดาคนหนึ่ง

“บางคนก็โตมาหน้าตาดี แต่ผู้ชายนะ ดูที่หน้าตาไม่ได้หรอก ต้องดูความสามารถ เด็กหนุ่มทำงานอะไรเหรอ?” ซุนเอ๋อเหม่ยเอ่ยถามอย่างเหยียดหยาม

ฉินจุนเอ่ย “ผมเป็นหมอครับ”

“โอ้ คุณหมอ” ซุนเอ๋อเหม่ยค่อนข้างดูถูกเหยียดหยาม “หมอแก่แล้ว และอย่างดีที่สุดพวกเขาทำงานเพื่อประชาชน ไม่มีโอกาสที่จะรวยตลอดชีวิต แต่สำหรับครอบครัวธรรมดาอย่างเธอ ความมั่นคงก็พอแล้วล่ะ”

ฉินจุนฟังคำพูดของซุนเอ๋อเหม่ยอย่างสมบูรณ์ และเขาไม่ได้มาพบเธอในวันนี้

“คุณน้าครับ ผมจองโรงแรมจื่อจิงฮวาไว้แล้ว ไปกินข้าวกันเถอะครับ”

ทันทีที่ฉินจุนพูดจบ ซุนเอ๋อเหม่ยก็ขมวดคิ้ว

“ร้านที่นายจองไว้เหรอ? ลืมไปเถอะ ลูกเขยของฉันก็จองร้านอาหารไว้ด้วย ไปหาลูกเขยของฉันที่จองไว้เถอะ มาเมืองใหญ่มันยาก ฉันยังอยากเปิดหูเปิดตาร้านอาหารระดับไฮเอนด์น่ะ”

ฉินจุนพยักหน้า กำลังจะพูดว่าแยกกันกินข้าวเถอะ ยังไงซะก็เป็นคนละครอบครัว