บทที่ 138 มากินข้าวด้วย

หลังจากที่เฟิงเหล่าซานถูกบังคับให้ขายหุ้น เขาได้นำเงินออมทั้งหมดของเขาออกไป และทำสัญญากับร้านอาหารเหอซุ่นแห่งอื่น นี่เป็นเลือดหล่อเลี้ยงของเขา และเขาไม่กล้าทำผิดพลาดใด ๆ

ฉินจุนไม่สนใจคนตัวเล็กแบบนี้

“ฉันทานอาหารเย็นกับผู้ใหญ่สองสามคนน่ะ อย่ากังวลไปเลย”

เฟิงเหล่าซานพยักหน้าอีกครั้ง “ครับ ผมจะเตรียมการให้คุณ!”

หลังจากมีคนไม่กี่คนมาถึงห้องส่วนตัว ในที่สุดพวกเขาก็เห็นลูกเขยของ “มังกรและนกฟีนิกซ์ท่ามกลางผู้คน” ในตำนาน

ชายวัยกลางคนที่อายุเกือบสามสิบปีและค่อนข้างมีความสุข สวมเสื้อที่มีพุงใหญ่ มีลักษณะเป็นอ้วนเผละ

หลังจากเข้ามาแล้ว หลิวลู่ก็แนะนำตัวอย่างรวดเร็ว

“แม่คะ นี่คือแฟนของหนูหวังจี้ไห่ ตอนนี้เป็นผู้จัดการบริษัทอสังหาริมทรัพย์ค่ะ”

ซุนเอ๋อเหม่ยพอใจมาก พยักหน้าซ้ำแล้วซ้ำเล่า และพูดกับซูฮวนว่า “ฉันเข้าใจ ลูกเขยของฉันไม่เลวเลยเนอะ”

ซูฮวนยิ้ม “ไม่เลว ดีจริง ๆ ”

หลังจากที่ทุกคนนั่งลงแล้ว หวังจี้ไห่หยิบเมนูและเริ่มสั่งอาหารทะเลราคาแพง และไวน์หนึ่งขวด

น่าแปลกที่พนักงานเสิร์ฟมองดูเมนูอย่างเป็นกันเอง และจากไป โดยไม่ได้ตั้งใจจดบันทึก

หวังจี้ไห่ขมวดคิ้ว สงสัยว่าเกิดอะไรขึ้น แต่เขาไม่กล้าที่จะหยิ่งเกินไป

นี่คือร้านอาหารเหอซุ่น และเขาไม่กล้าสร้างปัญหา

ระหว่างรออาหาร ซุนเอ๋อเหม่ยกล่าวว่า “พี่ฮวน ลูกเขยของฉันเป็นผู้จัดการบริษัทอสังหาริมทรัพย์ เขามีสถานะสูงในบริษัท ฉันจะแนะนำงานให้ลุงของเธอได้ แม้ว่าจะไม่ได้รับประกันว่ามั่งมี แต่ลูกของฉันก็กินเนื้อ และทำให้ฉินจุนของเธอกินซุปได้”

หวังจี้ไห่ได้ยินคำพูดนั้นก็ยิ้มบางๆ “คุณน้าครับ ถึงผมจะเป็นลูกผสมที่ดีในวงการนี้ แต่ก็มีสิทธิ์ที่จะพูดบ้าง แต่ถ้าอยากจะกินในอุตสาหกรรมนี้จริง ๆ ผมก็ยังต้องพึ่งตัวเอง พึ่งความสามารถของตนเอง อาจารย์นำทางไปสู่การปฏิบัติเป็นการส่วนตัว ไม่ใช่ทุกคนที่จะคว้าโอกาสนี้ไว้ได้”

ซุนเอ๋อเหม่ยพยักหน้า “จี้ไห่พูดถูกต้อง แม้ว่าเขาจะมีทางออก แต่เขาก็ยังต้องการความสามารถ”

หลังจากพูดแล้ว ซุนเอ๋อเหม่ยก็มองไปที่ฉินจุน และกล่าวว่า

“นายยังจะไม่แสดงความนับถือจี้ไห่ของฉันอีก ให้จี้ไห่สอนนายดี ๆ!”

หลิวลู่ยังพูดข้าง ๆ เขาว่า “แสดงความนับถือยังให้คนอื่นสอน EQแบบนี้จะไปอยู่ในสังคมได้ยังไง แล้วเมื่อไหร่จะไปถึงจุดที่แฟนฉันยืนอยู่ล่ะ?”

หวังตงเสวี่ยขมวดคิ้ว สีหน้าของเธอดูไม่มีความสุขเล็กน้อย และพูด

“ตอนนี้พี่ฉินเป็นหมอก็ดีแล้ว ไม่จำเป็นต้องเปลี่ยนงาน”

หลิวลู่ส่งเสียงอย่างเย็นชา “ช่างมันเถอะ คนบางคนเป็นแบบนี้ พวกเขาไม่มีแรงจูงใจในตัวเอง และเราอ่อนแอเกินกว่าที่จะช่วยได้ ดังนั้น กินข้าวกันเถอะ”

พูดเสร็จ บริกรก็เข็นรถเข็นไปเสิร์ฟอาหาร

“สวัสดี นี่คือชุดของหอยอาร์กติก ซาซิมิแซลมอน ฟัวกราส์ผัด กุ้งล็อบสเตอร์ออสเตรเลีย เนื้อสันใน …”

เมื่อมองไปที่โต๊ะที่เต็มไปด้วยอาหาร หวังจี้ไห่ขมวดคิ้ว

“ฉันไม่ได้สั่งอาหารพวกนี้นี่?”

พนักงานเสิร์ฟกล่าวว่า “ท่านครับ อาหารเหล่านี้ถูกนำเสนอโดยเจ้านายของเรา และมีไวน์แดงสองขวด”

หลังจากพูดจบ พนักงานก็หยิบ Lafite สองขวดออกมาแล้วเปิดฝาออกโดยตรง

“นี่คือ Lafite ในปี 1996 โปรดดื่มด่ำครับ”

พูดจบ บริกรก็เดินออกไป

ซุนเอ๋อเหม่ยประหลาดใจในทันที “ลูกเขยของฉันหน้าใหญ่จริง ๆ และมีอาหารเอิกเกริกมาก นี่คือ Lafite ฉันไม่เคยดื่มเลย”