บทที่ 156 เปลี่ยนคน

หญิงชราขมวดคิ้ว “อะไรนะ?”

จู้หมิงกล่าวว่า “แม่ครับ ลองคิดดูหลินหลินทำได้ดีในขณะนี้ บริษัทของเธอทำงานได้ดี เธอยินดีที่จะควบรวมกิจการกับเราเหรอ?”

หญิงชราขมวดคิ้วลึก “หมายความว่ายังไง?”

“แม่ครับ ถังเสินหมายเลข 2 ของหลินหลินเป็นสูตรที่เด็กชื่อฉินให้มา ตอนนี้เด็กที่ชื่อฉินไม่มีอะไร เขาพักอยู่ที่บ้านตระกูลจู้ของเรา เขาจะต้องกังวลเกี่ยวกับเงินของตระกูลจู้ของเรา ถ้าเราปล่อยให้หลินหลินและเขาทั้งคู่ไปดำเนินการ เกรงว่าจะมีปัญหา”

คำพูดของจู้หมิง ทำให้หญิงชราเงียบลง

สำหรับการซื้ออาคารพาณิชย์ในครั้งนี้ เงินทุนของตระกูลจู้มีทั้งหมดสามสิบล้านเป็นเงินทุนเกือบทั้งหมดของตระกูลจู้ หากมีอะไรผิดพลาดก็จะสูญหายไป

หากเป็นเมื่อก่อน ปกติแล้วพวกเขาจะไม่ต้องกังวล แต่ตอนนี้ ลูกของตระกูลฉินได้เปลี่ยนจากนายน้อยผู้ยิ่งใหญ่ เป็นผีที่น่าสงสาร

เมื่อคนเราเป็นคนจน เขาจะทำอะไรก็ได้

แม้ว่าเธอจะไม่เชื่อว่าจู้หลินหลินจะทรยศต่อครอบครัวจู้ แต่ไม่กลัวที่จะเกิดกลัวว่าจะไม่เกิด แต่เผื่อไว้ เรื่องนี้ต้องคุยกันในระยะยาว

…

หลังจากกลับถึงบ้าน ทำอาหารเย็นแสนอร่อย จู้หลินหลินและหวังหยุนมีความสุขมาก ๆ ท้ายที่สุด พวกเขาก็ทำงานที่คุณย่ามอบหมายให้เธอเสร็จเรียบร้อยอย่างสวยงาม และซื้ออาคารพาณิชย์ได้สำเร็จ พวกเขาจะย้ายบริษัทยาเหวินเหอไปในอนาคต เข้าไปทำงานที่นั่น แล้วการพัฒนาของบริษัทจะดีขึ้นเรื่อย ๆ อย่างแน่นอนในอนาคต

หวังหยุนจ้องไปที่ฉินจุนและกล่าวว่า “ครอบครัวของเรากำลังดีขึ้นเรื่อย ๆ และนายสามารถเอาเป็นตัวอย่างได้”

จู้หลินหลินพูดไม่ออก ฉินจุนไล่ตามแสงที่ไหน เห็นได้ชัดว่าเขาเป็นคนช่วยเหลือ หากไม่ใช่เพราะฉินจุนและคนอื่น ๆ ที่รู้จักเขา พวกเขาจะเอาชนะอาคารพาณิชย์ในราคานี้ได้อย่างไร

กำลังจะอธิบายคำสองสามคำให้ฉินจุนฟัง ทันใดนั้นโทรศัพท์ก็ดังขึ้น

หลังจากกดรับ ใบหน้าของจู้หลินหลินก็เปลี่ยนไปเล็กน้อย

“คุณย่าคะ ทำไม? ราคานี้หนูเป็นคนต่อรองมาได้นะคะ”

หลังจากนั้นไม่กี่วินาที จู้หลินหลินวางสายโทรศัพท์อย่างช่วยไม่ได้ โดยมีร่องรอยของความไม่เต็มใจอยู่บนใบหน้าของเธอ

“เกิดอะไรขึ้น?”

“คุณย่าบอกว่า งานของฉันเสร็จแล้ว พรุ่งนี้ที่จะเซ็นสัญญาให้คุณอาไปค่ะ”

“อะไรนะ!” หวังหยุนตบโต๊ะเสียงดัง

“นี่ไม่ใช่การกลั่นแกล้งเหรอ? ทำไมเขาไม่ไปตอนที่เขาไปที่สำนักงานขายเพื่อเข้าแถว ตอนนั้นฉันคิดว่ามันเป็นงานที่เป็นไปไม่ได้ ฉันอยากให้เธอกำจัดมันซะ ตกลงเจรจาแล้ว จะเซ็นสัญญาแล้ว แต่ปล่อยจู้หมิงไปงั้นเหรอ?”

จู้หมิงลงนามในสัญญา และคุณย่าของเธอจะต้องบอกว่าเขาได้งานที่ดีสำหรับครอบครัว และเครดิตของจู้หลินหลินจะหมดไปโดยสิ้นเชิง นี้ไม่ยุติธรรม

ฉินจุนเยาะเย้ย ความลำเอียงของหญิงชราโอหยางนี้ชัดเจนเกินไป เมื่อพบปัญหา ให้จู้หลินหลินทำ และให้จู้หมิงทำเมื่อมีสิ่งดี ๆ เป็นเรื่องตลกจริง ๆ

“ไม่ต้องกังวลหลินหลิน ไม่มีใครสามารถเซ็นสัญญานี้ได้หากไม่ใช่เธอ”

หวังหยุนกลอกตา “นายพูดน่ะมันง่าย ตอนนี้ตัดสินใจแล้วจะให้จู้หมิงไปเซ็นสัญญา จะมากลับคำอะไรได้อีกล่ะ? ถ้านายมีความสามารถจริง ๆ ก็ช่วยคิดหาวิธีจัดการหน่อยสิ ไม่ใช่มานั่งคุยโวตรงนี้!”

จู้หลินหลินอารมณ์เสีย “โอเค ไม่เป็นไรพี่เสี่ยวจุน ฉันคิดหาวิธีได้แล้ว”

…

เช้าวันรุ่งขึ้น จู้หมิงสวมชุดสูทและรองเท้าหนังมาที่สำนักงานขายของบริษัทอสังหาริมทรัพย์เหอกรุปด้วยท่าทางมั่นใจ ชายวัยกลางคนยืนอยู่ที่ประตู และจู้หมิงถามอย่างลองเชิง

“ขอโทษนะครับ รองประธานาธิบดีซุนเฉิงหยางใช่มั้ย?”

ซุนเฉิงหยางพยักหน้า “คุณเหรอ?”

จู้หมิง รีบจับมือด้วยรอยยิ้มบนใบหน้าของเขา

“สวัสดี ผมชื่อจู้หมิง เกรงใจจังที่ให้คุณมาต้อนรับด้วยตัวเอง เข้าไปเซ็นสัญญากันมั้ยครับ?”