บทที่ 159 สาดน้ำสกปรก

พี่หูหัวเราะเยาะสองสามครั้ง พูดอะไรบางอย่าง แล้ววางสาย

พี่หูเชี่ยวชาญในธุรกิจนี้ หลายคนรู้กฎ และราคาสมเหตุสมผล

เป็นเพียงว่าพี่หูยังเป็นครั้งแรกที่เขาได้พบกับคนกันเอง และใครที่สามารถให้เงินเขาได้ เขาก็ไม่จำเป็นต้องสนใจ

เช้าวันรุ่งขึ้น จู้หลินหลินหยิบกุญแจและเดินไปที่ประตูตึกระฟ้า 33 ชั้นในคฤหาสน์เหอ บนถนนหงฉี

ทันทีที่เธอลงจากรถ เธอได้กลิ่นเหม็น ซึ่งน่ารังเกียจ และจู้หลินหลินก็ไอออกมาโดยตรง

เมื่อมองใกล้ขึ้น จู้หลินหลินก็โกรธจัด

ในเวลานี้ นอกประตูอาคารใหม่เอี่ยมนี้ ผู้คนถูกสาดด้วยน้ำสกปรก ใบไม้ ผัก เนื้อเน่า และสิ่งน่าขยะแขยงบางอย่าง เช่น อุจจาระแขวนอยู่บนหน้าต่างกระจกที่สะอาด

“ไอ้บ้านี่มันใคร!”

อาคารใหม่เอี่ยม ยังไม่มีใครมาทำความสะอาด ก็กลายเป็นแบบนี้ไปแล้วเหรอ

จู้หลินหลินเดินไปข้างหน้าไม่กี่ก้าว ทันใดนั้นมีชายคนหนึ่งเข้ามา พร้อมกับบุหรี่ในปากของเขา

“คุณผู้หญิง ฉันขอโทษนะ ตอนนี้อาคารนี้อยู่ภายใต้การคุ้มครอง คุณไม่สามารถเข้าไปได้”

ชายที่อยู่ข้างหน้าเธอผอมและเตี้ย และส่วนสูงของเขาก็ใกล้เคียงกับของจู้หลินหลิน เขาดูอ่อนแอมาก แต่เขาก็ให้ความรู้สึกบูดบึ้ง

“ฉันเข้าไปไม่ได้? ตึกนี้เป็นของฉัน ทำไมฉันเข้าไปไม่ได้?”

พี่หูเยาะเย้ย

“ฉันบอกว่าตึกนี้อยู่ภายใต้การคุ้มครอง ถ้าจะเข้าไปก็จ่ายค่ามัดจำนิดหน่อย”

จู้หลินหลินขมวดคิ้ว “เป็นค่าคุ้มครองเหรอ?”

พี่หูยิ้ม “ดูเหมือนว่าเธอจะยังเข้าใจความจริง อาคารนี้สามารถใช้งานได้ตามปกติ และพนักงานของเธอสามารถเข้าไปได้ในอนาคต แต่ทุกคนต้องจ่ายเงินประกันดังกล่าว”

จู้หลินหลินหยิบโทรศัพท์มือถือของเธอออกมา แล้วโทรออก เธอไม่ได้คาดหวังว่าในวันแรกที่มันเปิด จะมีคนกล้าเข้ามาสร้างปัญหา!

…

ที่บ้าน เมื่อหวังหยุนได้รับโทรศัพท์ เธอก็โกรธทันที

“ห๊ะ! มีคนกล้ามาที่ไซต์ขอตระกูลจู้ เพื่อเก็บค่าธรรมเนียมการคุ้มครองเหรอ? รนหาที่ตายจริง ๆ!”

หวังหยุนลุกขึ้นและขมวดคิ้ว เมื่อเห็นฉินจุนสวมเสื้อผ้าด้วย

“จะไปทำไม?”

ฉินจุนกล่าวว่า “มีบางอย่างเกิดขึ้นกับบริษัทของหลินหลินครับ ผมจะตรวจสอบให้”

หวังหยุนแค่นเสียงอย่างเย็นชา “นายจะไปมีประโยชน์อะไร เพิ่มความโกลาหลซะเปล่า ๆ!”

หวังหยุนโยนกุญแจรถให้ฉินจุน แล้วเดินออกไปทันที

ฉินจุนไม่ได้พูดอะไร และเข้าไปในรถพร้อมกับกุญแจรถ

ระหว่างทาง หวังหยุนพูดด้วยใบหน้าเย็นชา

“เมื่อนายไปถึงที่นั่นทีหลัง อย่าพูดเหลวไหล ฉันจะเจรจากับพวกเขา ได้ยินมั้ย!”

ฉินจุนไม่ได้พูดอะไรสักคำ หวังหยุนก็ดูถูกตัวเองเกินไป และฉินจุนรู้จักพวกอันธพาลตงไห่เหล่านี้

แม้ว่าหวังหยุนจะเป็นคุณนาย แต่เขาอยู่ในระดับเดียวกับเธอ คนที่ยุ่งกับสังคมจะไม่มองหน้าเธอเลย ดังนั้น คาดว่าฉินจุนจะสามารถจัดการกับเรื่องนี้เป็นการส่วนตัวได้

เมื่อเธอขับรถไปที่เกิดเหตุ หวังหยุนลงจากรถ และเห็นว่าหน้าต่างของอาคารพังด้วยน้ำสกปรก และเธอก็โกรธจัด

“ใครทำ!”

พี่หูยิ้มจาง ๆ “โห? สาวสวยมาจากไหนกัน ยังค่อนข้างนักเลงด้วย ฉันทำ ทำไม?”

หวังหยุนเห็นว่าพี่หูผู้นี้มีความสูงน้อยกว่าหนึ่งร้อยเจ็ดสิบเซนติเมตร ทั้งผอมและตัวเล็ก และในแวบแรก มันไม่ใช่ตอซังแข็ง เธอโกรธทันที และขึ้นไปตบมัน

ตุบ!

“นายไม่มีสายตา และดูไม่ออกว่าที่นี่คืออาณาเขตของใคร! นายกล้าที่จะก่อเรื่องที่นี่เหรอ?”

พี่หูตกตะลึง และอึ้งกับการตบครั้งนี้

ไม่คิดว่า ผู้หญิงตัวเหม็น กล้าทำอะไรกับเขาจริง ๆ เหรอ?

ใบหน้าของพี่หูค่อย ๆ กลายเป็นคนป่าเถื่อน และมุมปากของเขากระตุกอย่างรุนแรง