บทที่ 160 เรียนแบบเหลยเฟิง

จู้หลินหลินตกตะลึง และไม่เคยคาดหวังว่าประธานเมิ่งจะตอบสนองด้วยวิธีนี้

มีเหตุผลที่คุณเมิ่งควรมีมิตรภาพกับพี่เสี่ยวจุน ฉันได้ยินมาว่าฉินจุนก็ปฏิบัติต่อคุณเมิ่งเมื่อประสบอุบัติเหตุ ทำไมเขาถึงช่วย?

ท่านประธานเมิ่งคนนี้ทำไมไม่ช่วยล่ะ? ยังหัวเราะอยู่นั่น?

“ไม่ใช่ค่ะ ประธานเมิ่ง เป็นกลุ่มอันธพาลที่ล้อมพี่เสี่ยวจุน ทุกคนถือแท่งเหล็ก คาดว่าสายเกินไปที่จะแจ้งตำรวจ …”

เมิ่งเหวินกังยิ้ม “อย่าพูดถึงเรื่องการถือแท่งเหล็ก มันไม่มีประโยชน์แม้แต่จะถือปืน เอาล่ะ ยังมีบางอย่างอยู่ข้างผมที่ต้องจัดการ ไม่ต้องกังวล ผมจะวางสายก่อน”

ด้วยเหตุนี้ เมิ่งเหวินกังจึงวางสาย

ล้อเล่นเหรอ ศิษย์น้องเป็นคนยังไง? ร่ำเรียนกับท่านอาจารย์มาเป็นสิบปี ฝีมือจะเหมือนคนทั่วไปเหรอ?

ศิษย์พี่คนที่สองหวังจินไห่ ได้รับการยกย่องว่าเป็นคนธรรมดา แต่หลังจากเรียนกับอาจารย์เป็นเวลาสามเดือน เขาก็อยู่ยงคงกระพันในกองทัพ โดยอาศัยความสามารถของเขา

ศิษย์น้องเป็นผู้มีความสามารถในนามของอาจารย์ และเขาได้เรียนกับอาจารย์มาสิบปีแล้ว ความแข็งแกร่งของเขาเหนือกว่าใคร แม้แต่หวังจินไห่ก็ประเมินว่าเกินเอื้อม

จู้หลินหลินขมวดคิ้ว เธอกังวลเล็กน้อย ไม่ ถ้าเธอช้าอีกต่อไป เธอเกรงว่าพี่เสี่ยวจุนจะตกอยู่ในอันตราย เพราะเป็นเพราะเรื่องครอบครัวของพวกเธอ จู้หลินหลินจะไม่นั่งดูเฉย ๆ

เธอวิ่งกลับไปตลอดทาง ในรองเท้าส้นสูง

อย่างไรก็ตาม เมื่อจู้หลินหลินวิ่งกลับ เธอก็รู้สึกงุนงงเล็กน้อยกับฉากตรงหน้า

พวกร่างใหญ่ที่จ้องมองพวกเขากำลังถือไม้เท้า ต่างก็ถือถังและผ้าขี้ริ้วอยู่ในมือ และพวกเขายังคงเช็ดภายนอกอาคารเพื่อทำความสะอาดน้ำสกปรกนอกอาคาร

แม้แต่พี่หูที่หยิ่งยโส ก็กำลังถูพื้นด้วยไม้ถูพื้น

คนเหล่านี้ยังคงเป็นคนเดิม แต่มีรอยฟกช้ำมากขึ้นตามใบหน้าและร่างกาย พี่หูยังลืมตาข้างหนึ่งซึ่งเป็นสีเขียวและสีม่วงไม่ได้ ราวกับว่าเขาถูกต่อยหลายครั้ง

หลายคนตัวสั่นและหวาดกลัว ขณะที่ฉินจุนยืนอยู่ท่ามกลางพวกเขา และกำกับ

“ทางซ้าย กระจกทางซ้ายไม่สะอาด พวกแกสาดอะไรไปไม่รู้เหรอ?”

“ยังมีระเบียงอีก เช็ดอย่างระมัดระวัง”

“ถ้าพวกแกเช็ดไม่สะอาด ฉันจะให้พวกแกเลียให้สะอาด”

จู้หลินหลินตกตะลึงอย่างสมบูรณ์ และเดินเข้าไปหาเธอทีละก้าว และถาม

“พี่เสี่ยวจุน นี่ … เกิดอะไรขึ้นคะ?”

ฉินจุนยิ้ม “พวกเขาเหรอ? พวกเขาเรียนรู้จากเหลยเฟิงเพื่อทำความดี”

“หือ?” จู้หลินหลินตะลึง “พวกเขากำลังทำความดีเหมือนจู้เหลยเฟิงเหรอ?”

คุณล้อเล่นหรือเปล่า พวกเขาต้องเก็บค่าธรรมเนียมการคุ้มครองในตอนเช้า แล้วทำไมพวกเขาถึงเรียนรู้จากเหลยเฟิ

อย่างกระทันหัน?

ขณะที่พี่หูเดินผ่านไปพร้อมกับไม้ถูพื้น ฉินจุนก็เตะเขาเบา ๆ ดูเหมือนว่าพี่หูนี้จะถูกไฟฟ้าช็อต และแทบจะคุกเข่ากับพื้น

ฉินจุนเอ่ย “ฉันขอถามอะไรหน่อย!”

พี่หูรีบหันหัวของเขา ก้มลงและโค้งคำนับ และพูดกับจู้หลินหลินอย่างสุภาพ

“ผมขอโทษ คุณจู้ พวกเรากำลังทำความดีจากเหลยเฟิง วันนี้ผมมารบกวนคุณ!”

หลังจากนั้น เขาก็วิ่งไปเช็ดพื้นจนสุดทาง

ผู้เฒ่าเหล่านี้ล้วนแข็งแกร่งและแข็งแรง พวกเขาทำความสะอาดและจัดการได้เร็วกว่าป้าแม่บ้านมาก

ภายในเวลาไม่ถึงยี่สิบนาที ม่านประตูที่สกปรกและมีกลิ่นเหม็นของอาคารก็ถูกเช็ดทำความสะอาดแล้ว และพี่หูก็สุภาพและยืนเป็นแถวกับกลุ่มลูกน้องที่ไร้ยางอาย

“พี่ครับ พอใจรึยังครับ?”

พี่หูกลืนกลืนน้ำลายอย่างประหม่า พี่ชายคนโตนี่น่ากลัวเกินไปแล้ว

ไม่นานหลังจากที่จู้หลินหลินและคนอื่น ๆ ขับรถออกไป ฉินจุนก็ต่อยพวกเขาทั้งหมดด้วยตัวเอง และพวกเขาก็กลิ้งไปบนพื้นด้วยหมัดเดียวและเตะเดียว พวกเขาได้เห็นคนที่สามารถเอาชนะพวกเขาได้ และไม่เคยเห็นใครที่สามารถทำได้ โดยการเอาชนะพวกเขาแบบนี้!

การต่อยคนสิบกว่าคนเป็นเรื่องง่ายมาก นี่ไม่ใช่มนุษย์!