บทที่ 162 ปลอมตัว

ปรมาจารย์ฉินเป็นอาจารย์ที่ได้รับการยกย่องจากโรงพยาบาลเพื่อประชาชนทั้งหมด เป็นผู้เชี่ยวชาญที่ช่วยผู้ป่วยในโรงพยาบาลของพวกเขาจริง ๆ

แน่นอน ถ้าคุณเป็นผู้เชี่ยวชาญด้านการแพทย์แผนจีน คงไม่มีการสูญเสียชื่อเสียงของคุณไปอย่างแน่นอน แต่สิ่งที่คุณเห็นด้วยตัวเองนั้นค่อนข้างน่าตกใจ

ดังนั้นสำหรับปรมาจารย์ฉิน หลินเยว่เหยามีเพียงความชื่นชมในหัวใจของเธออย่างไม่รู้จบ

การที่อายุยังน้อย และประสบความสำเร็จในด้านการแพทย์นั้น เป็นพรแก่ผู้คนอย่างแท้จริง

ฉินจุนรู้สึกสงสัยเล็กน้อย “โอเค ฉันอยากเจอปรมาจารย์ฉินเหมือนกัน”

มีคนที่มีความสามารถในทุกสาขาอาชีพ ไม่น่าแปลกใจเลยที่คนในอุตสาหกรรมอื่น ๆ ถูกเรียกว่าผู้เชี่ยวชาญ ตัวอย่างเช่นการเรียนที่ประสบความสำเร็จในเมื่อก่อน มีคนจำนวนมากที่เรียกตัวเองว่าผู้เชี่ยวชาญด้วยไม่ใช่หรือ?

นอกจากนี้ บุคคลนี้ยังมีนามสกุลฉิน ซึ่งสามารถกล่าวได้ว่าเป็นเรื่องบังเอิญท่ามกลางความบังเอิญเท่านั้น

แต่ตอนนี้ หลินเยว่เหยาบอกว่าคนนี้กลายเป็นหมอ ไม่ใช่เรื่องบังเอิญ เห็นได้ชัดว่ามีคนใช้ชื่ออาจารย์ฉินเพื่อหลอกลวง

ในไม่ช้า รถบีเอ็มดับเบิลยู ซีรีส์ 5 ก็มาจอดที่หน้าบ้านของหลินเยว่เหยา และชายหนุ่มคนหนึ่งก็ลงจากรถ เขาดูหล่อเหลา สวมสูทและเนกไทเหมือนผู้ชายและสุนัข และดูเหมือนเป็นคนที่ประสบความสำเร็จ

เมื่อเห็นหลินเยว่เหยา ดวงตาของชายคนนั้นเป็นประกาย

“เยว่เหยา ผมฉินเฟิง”

หลินเยว่เหยารู้สึกตื่นเต้นมาก “ฉิน … ปรมาจารย์ฉิน”

แม้ว่าจะได้พูดคุยกันมากในวีแชท แต่เธอก็ยังอายเล็กน้อยในการพบปะ

ฉินเฟิงก้าวไปข้างหน้า และเห็นฉินจุน จึงค่อนข้างงง

“นี่คือ …”

“นี่คือลูกพี่ลูกน้องของฉัน นี่คือปรมาจารย์ฉิน” หลินเยว่เหยาแนะนำ เพื่อหลีกเลี่ยงความเข้าใจผิดของปรมาจารย์ฉิน

ฉินเฟิงสุภาพและเอื้อมมือออกไปจับมือ “สวัสดี ผมฉินเฟิง”

ความขี้เล่นปรากฏขึ้นบนใบหน้าของฉินจุน “คุณคือปรมาจารย์ฉิน?”

ฉินเฟิงตกตะลึง เขินเล็กน้อย แล้วยิ้มจาง ๆ

“ทั้งหมดเป็นการให้เพราะความดีน่ะครับ คำว่าปรมาจารย์ ผมไม่กล้าเอาจริงเอาจังหรอกครับ”

หลินเยว่เหยามองอย่างชื่นชม “ปรมาจารย์ฉินนั้นอ่อนน้อมถ่อมตนจริง ๆ การผ่าตัดสองครั้งที่คุณทำในโรงพยาบาลของเรานั้นยอดเยี่ยมมาก ไม่มากเกินกว่าจะเรียกคุณว่าปรมาจารย์หรอกค่ะ”

ฉินเฟิงยิ้ม แต่พยักหน้าเล็กน้อย ไม่ยอมรับหรือปฏิเสธ

แต่ในมุมมองของหลินเยว่เหยา ฉินเฟิงนั้นเพิ่งยอมรับ

“โอเค พวกเราเข้าไปกันก่อนเถอะค่ะ!”

ทั้งสามคนเข้าไปในบ้าน และหลังจากการแนะนำบางอย่าง ถังหมิ่นก็ยังพอใจกับฉินเฟิงนี้ ท้ายที่สุดเขาดูดีจากภายนอกและถือว่าเป็นพรสวรรค์

“เสี่ยวฉิน ฉันได้ยินมาว่าคุณเป็นหมออัจฉริยะ คุณสามารถจับชีพจรของป้า และดูว่าเป็นยังไงบ้างได้มั้ยจ๊ะ?”

“โอเคครับ เชิญนั่งครับคุณป้า”

ครอบครัวของหลินเยว่เหยาทั้งหมดนั่งอยู่บนโต๊ะกาแฟ และดูฉินเฟิงวินิจฉัยชีพจร ท้ายที่สุด พวกเขาเป็นแพทย์อัจฉริยะในตำนาน และพวกเขาต้องการเห็นสไตล์ของปรมาจารย์ฉินผู้นี้ด้วย

หลังจากที่ฉินเฟิงแสร้งทำเป็นตรวจสอบชีพจร เขาพยักหน้า และพูด

“คุณป้าครับ ชีพจรของคุณมั่นคงและสภาพร่างกายดี แต่ความดันโลหิตของคุณค่อนข้างสูง ดังนั้นคุณควรให้ความสนใจมากกว่านี้ ไม่มีปัญหาใหญ่อะไรครับ”

หลังจากฉินเฟิงพูดจบ ถังหมิ่นก็ผงะ แล้วดูเขินอายเล็กน้อย ยิ้มและพยักหน้า

“ฮ่า ๆ ดีจัง ๆ นั่งก่อนนะ แล้วฉันจะทำอาหารให้คุณ”

เมื่อเห็นว่าหน้าของป้ารองไปเล็กน้อย ฉินจุนก็เดินตามไปอย่างเงียบ ๆ และถามหลังจากเข้าไปในครัวแล้ว

“ป้ารองครับ มีอะไรรึเปล่า?”