ตอนที่ 162
บทที่ 163 ใครสนใจสิ่งของของคุณ
October 22, 2026
นี่คือกิจวัตรประจำวันของฉินเฟิง เขาไม่ยอมรับหรือปฏิเสธ แต่ยังรักษารูปลักษณ์ที่ถ่อมตน ทำให้ผู้คนมีท่าทีและฝึกฝนตนเอง ดังนั้นหลินเยว่เหยาจะถูกหลอกในไม่ช้า
อย่างไรก็ตาม การใส่ร้ายแบบนี้ ย่อมมีแรงจูงใจซ่อนเร้น
ไม่ว่าจะโกงเงินหรือนอกใจ และหลินเยว่เหยามีทั้งคู่
แม้ว่าความสัมพันธ์กับหลินเยว่เหยาจะไม่ค่อยดีนัก แต่เธอก็เป็นลูกพี่ลูกน้องของฉินจุน และเป็นลูกสาวของป้ารอง ดังนั้นเขาจะไม่นั่งดูเฉยๆ
ฉินจุนตบฉินเฟิงบนไหล่ และพูดอย่างเย็นชาด้วยความแข็งแกร่งในมือของเขา
“อย่าคิดผิดจะดีกว่า ไม่งั้นจบไม่สวย”
ไหล่ของฉินเฟิงกำลังดิ้นรน ใบหน้าของเขาซีด และมีเหงื่อเย็นไหลออกมาจากหน้าผากของเขา เขาไม่คิดว่าเด็กคนนี้จะมีความแข็งแกร่งขนาดนี้ เป็นไปได้ไหมที่เขาฝึกฝนศิลปะการต่อสู้?
“ผม ผมรู้ …”
ฉินจุนไม่กล้าที่จะอยู่อีกต่อไป และลุกขึ้นอย่างรวดเร็ว “เยว่เหยา ผมยังมีสิ่งที่ต้องทำ ผมจะไปเดี๋ยวนี้!”
หลังจากพูดจบ ฉินจุนก็หนีไปทันที
เมื่อหลินเยว่เหยาได้ยินเสียง และรีบวิ่งไป ฉินเฟิงได้ปิดประตูแล้วและจากไป
หลินเยว่เหยาดูว่างเปล่า แล้วขมวดคิ้ว ใบหน้าของเธอน่าเกลียดเล็กน้อย
“ฉินจุน นายบอกเขาว่าอะไร ทำไมปรมาจารย์ฉินถึงไปเร็วนัก?”
ฉินจุนยิ้ม “ฉันไม่ได้พูดอะไร แค่คุยกันเฉย ๆ ”
“แค่คุยกันเฉย ๆ? เมื่อกี้ที่ฉันยังอยู่ตรงนี้มันยังดีอยู่เลย ทำไมนายคุยเฉย ๆ เขาก็ไปแล้ว? นายพูดอะไรกันแน่!”
หลินเยว่เหยาโกรธเล็กน้อย และน้ำเสียงของเธอก็ไม่ค่อยเป็นมิตรอีกต่อไป
ฉินจุนส่ายหัว “ฉันไม่ได้พูดอะไรจริง ๆ คนแบบนี้ เธอติดต่อกับเขาให้น้อยลงจะดีกว่านะ”
ชามในมือของหลินเยว่เหยากระแทกกับพื้น และพูดอย่างโกรธจัด
“ฉินจุน! นายบ้าเหรอ มันเป็นเรื่องของฉันที่ฉันยินดีจะติดต่อด้วย มันต้องให้นายเข้ามายุ่งรึไง ฉันใจดีชวนนายมากินข้าวด้วย และก็หาเรื่องเดือดร้อนให้ฉันซ้ำแล้วซ้ำเล่า นายมันบ้า!”
ฉินจุนส่ายหัวอย่างช่วยไม่ได้ “เธอจะรู้ในภายหลัง”
ฉินเฟิงเป็นคนโกหก แต่หลินเยว่เหยาอุปทานแล้ว ฉันเกรงว่าเธอจะไม่เชื่ออยู่ดี
ฉินจุนหยิบกล่องของขวัญจากกระเป๋าของเขา แล้ววางลงบนโต๊ะ
“นาฬิกาเรือนนี้เป็นของขวัญสำหรับเธอ ตัวชี้นี้มีปุ่มพิเศษ กดสามครั้งแล้วฉันจะได้รับสัญญาณความทุกข์ หากเธอตกอยู่ในอันตราย ฉันสามารถช่วยเธอได้”
“ใครสนเรื่องของนาย!”
หลินเยว่เหยาหยิบนาฬิกาขึ้นมา และโยนลงไปที่พื้น!
“ออกไป ออกไปจากที่นี่เดี๋ยวนี้!”
หลินเยว่เหยาโกรธจริง ๆ โอกาสครั้งก่อนที่จะพบกับปรมาจารย์ฉินถูกทำลายโดยฉินจุน แต่เธอไม่ได้หมายความอย่างนั้นมาก่อน และหลินเยว่เหยาไม่สามารถพูดอะไรได้
แต่คราวนี้ ฉินจุนจงใจ! หลินเยว่เหยาให้อภัยไม่ได้!
ฉินจุนถอนหายใจอย่างช่วยไม่ได้ และออกจากบ้านของป้ารอง
หลินเยว่เหยามองไปที่ห้องว่าง และนั่งบนโซฟาด้วยท่าทางหดหู่บนใบหน้าของเธอ
ถังหมิ่นยืนดูฉากนี้ ขมวดคิ้ว และพูดว่า
“เยว่เหยา ใจเย็น ๆ เธอไม่คิดว่าปรมาจารย์ฉินมีอะไรผิดปกติเหรอ?”
หลินเยว่เหยาขมวดคิ้ว “มีปัญหาอะไรคะ?”
“ฉันเพิ่งไปตรวจที่โรงพยาบาลเมื่อวานนี้ หมอบอกว่าฉันเป็นโรคความดันเลือดต่ำ น้ำตาลในเลือดต่ำ และขอให้ฉันกินของหวานเพิ่ม แต่ปรมาจารย์ฉินตรวจชีพจรฉันเมื่อกี้นี้ และเขาก็พูดจริง ๆ ว่า ว่าฉันเป็นโรคความดันโลหิตสูง”
การแสดงออกของหลินเยว่เหยาเปลี่ยนไปเล็กน้อย “นี่ … อาจจะเป็นมือที่เย็น การวินิจฉัยชีพจรผิดพลาด อย่างไรก็ตาม มันคือแพทย์แผนจีน ยังคงมีอัตราการยอมรับข้อผิดพลาดบางอย่างสำหรับการวินิจฉัยชีพจร”
ถังหมิ่นถอนหายใจ “เธอโน้มน้าวตัวเองด้วยคำพูดเหล่านี้อยู่เหรอ?”
หลินเยว่เหยาคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วกล่าวว่า “การผ่าตัดทั้งสองของปรมาจารย์ฉินนั้นเป็นของจริง ทุกคนในโรงพยาบาลของเรากำลังลือกันไปทั่ว แม้แต่ผู้อำนวยการโรงพยาบาลก็เคารพเขา สิ่งนี้สามารถเป็นของปลอมได้เหรอคะ?”
ถังหมินส่ายหัว “แกไม่รู้เรื่องนี้ แต่แกอาจเข้าใจพี่เสี่ยวจุนผิด”