บทที่ 164 ไป

หลินเยว่เหยาเข้าไปในห้องโถงเพื่อทักทายผู้นำ พวกเขาทั้งหมดอยู่ในโรงพยาบาลเดียวกัน หลายคนอยู่ในโรงพยาบาลเดียวกัน ก่อนหน้านี้พวกเขาเข้าใจผิดคิดว่าหลินเยว่เหยาและปรมาจารย์ฉินเป็นคู่รักกัน ในที่สุดพวกเขาก็รู้ว่าพวกเขาเป็นพี่น้องกันและพี่ชายน้องสาว

ไม่ว่าความสัมพันธ์จะเป็นเช่นไร หลินเยว่เหยาเป็นญาติของปรมาจารย์ฉิน ถ้าเธอรู้ว่าเธอมีภูมิหลังเช่นนี้เธอจะได้รับการเลื่อนตำแหน่งให้เป็นรองผู้อำนวยการในโรงพยาบาล

ขณะที่หลินเยว่เหยายุ่ง ฉินจุนก็มาที่งานด้วย ทันทีที่เขาเข้ามา หลายคนก็รีบก้าวไปข้างหน้า และทักทายเขาอย่างกระตือรือร้น การพบปรมาจารย์ฉินนั้นไม่ง่ายเลยจริง ๆ

นักวิชาการรุ่นเก๋าหลายคนฉวยโอกาส และไม่ได้แก้ปัญหามาหลายปีแล้ว จึงควรรีบไปถาม

ฉินจุนก็อดทนและแก้ปัญหาของพวกเขาด้วยคำพูดไม่กี่คำ ทำให้คนแก่เหล่านี้ตกใจ

ผู้เชี่ยวชาญทราบดีว่าทันทีที่พวกเขาลงมือ หลายคนไม่เคยเห็นปรมาจารย์ฉินรักษาโรคนี้เลย แต่แค่ฟังที่คนอื่นพูด พอเห็นว่ายังเด็กขนาดนี้ ก็ยังไม่พอใจนิดหน่อย

แต่พอเห็นวันนี้ก็สมชื่อ วาจา กิริยา ลีลาของปรมาจารย์ คำตอบโดนตอกตะปู ทุกคำถามตอบตรงประเด็น ตรงไปตรงมามากแม้ความสำเร็จทางการแพทย์ของพวกเขายังไม่ดีนัก หมอเกายังสามารถเข้าใจได้

ทันทีที่ฉินจุนมาถึงด้วยเท้าหน้า เมิ่งเหวินกังก็มาด้วย ทั้งสองยืนที่ประตู พูดคุยกับแพทย์

ในเวลานี้ รถ BMW ขับผ่านไป และเมื่อวานนี้คือฉินเฟิงที่ลงจากรถ

ฉินเฟิงเดินไปที่ประตู และดูเขินอายเล็กน้อยเมื่อเห็นฉินจุนและคนอื่น ๆ

“นั่น งานเลี้ยงวันเกิดของเยว่หยาว อยู่ที่นี่ใช่มั้ย?”

ทุกคนพยักหน้า และคณบดีชราคนหนึ่งถาม

“คุณคือใคร?”

คนที่มางานวันเกิดของหลินเยว่เหยาวันนี้ ล้วนแล้วแต่เป็นคนดังในวงการแพทย์ทั้งสิ้น ถ้าพวกเขาเป็นหมอในโรงพยาบาลแห่งใดแห่งหนึ่ง พวกเขาน่าจะรู้จักกันดี

ฉินเฟิงจ้องไปที่ชายร่างใหญ่สองสามคนข้างหน้าเขาอย่างว่างเปล่า และพูดด้วยความอับอาย

“ผมชื่อฉินเฟิง เพื่อนของเยว่เหยา”

หมอชราหลายคนพยักหน้า เนื่องจากพวกเขาเป็นเพื่อนส่วนตัวของคนอื่น พวกเขาจึงควบคุมมันไม่ได้อีกต่อไป

ฉินเฟิงกำลังจะเข้าไป ฉินจุนก็ยิ้ม

“คุณไม่ได้บอกว่าคุณเป็นหมอส่วนตัวของเมิ่งเหวินกังเหรอ ปรมาจารย์ฉิน?”

การแสดงออกของฉินเฟิงแข็งทื่ออีกครั้ง และกล่าวว่า

“เฮ้ เมื่อวานฉันไม่ได้อธิบายไปแล้วเหรอ ผมไม่เพียงแต่ทำงานเป็นหมอส่วนตัวของประธานเมิ่ง แต่ยังรวมถึงครอบครัวอื่น ๆ ด้วย …”

ฉินจุนเยาะเย้ย “ในกรณีนั้น ทำไมคุณถึงไม่ทักทายเมื่อคุณได้พบกับประธานเมิ่งล่ะ?”

ฉินเฟิงผงะ และเห็นเมิ่งเหวินกังถัดจากฉินจุน เขารู้จักเมิ่งเหวินกังที่ไหน? แพทย์ส่วนตัวล้วนแต่เป็นเรื่องไร้สาระ

“อ๊ะ เหอะ ๆ ผมนี่เบลอจริง ๆ มองไม่ออกเลย เคยเจอประธานเมิ่ง”

เมิ่งเหวินกังก็เข้าใจเช่นกัน ว่าเด็กคนนี้แกล้งทำเป็นปรมาจารย์ฉิน?

ช่างโง่เหลือเกิน!

คุณแกล้งเป็นเขาต่อหน้าน้องศิษย์น้องที่ส่องแสงและโกง ไม่รู้จักความเป็นและความตายจริง ๆ

ตุบ!

เมิ่งเหวินกังอารมณ์ไม่ดี เขายกมือขึ้นและตบหน้าฉินเฟิง เขาเดินโซเซ และถอยหลังไปสองสามก้าว

“ไป!”

เมื่อเห็นรอยยิ้มขี้เล่นของทุกคน ฉินเฟิงก็อดไม่ได้อีกต่อไป เขาเข้าไปในรถแล้วจากไป และก็มีเสียงหัวเราะจากกลุ่มแพทย์ผู้เฒ่า

ในเวลานี้ หลินเยว่เหยาบีบออกจากฝูงชน และโกรธมากเมื่อเห็นฉินเฟิงเข้าไปในรถ และจากไป

เธอเห็นปรมาจารย์ฉินกำลังมา และรีบออกมาทักทายเธอ เพียงเพื่อจะได้ยินการตบหน้า

อย่าถาม ฉินจุนต้องทำแน่ ๆ!

หลินเยว่เหยาโกรธมาก ทำไมฉินจุนนี้ถึงกล้าทำกับปรมาจารย์ฉิน!

“ฉินจุน! นายมันบ้าไปแล้ว! นายทำกับปรมาจารย์ฉินแบบนี้ได้ยังไง!”

หลินเยว่เหยายกมือ ตบไปที่ใบหน้าของฉินจุน!