บทที่ 185 เพื่อนร่วมห้อง

เห็นได้ชัดว่ามีระยะทางยาวระหว่างร่างกายของฉินจุน แต่เธอยังคงบิดผ้าห่ม ใบหน้าของเธอประหม่า ราวกับว่าฉินจุนอยู่ข้าง ๆ เธอ

หลังจากนั้นไม่นาน ความง่วงก็เข้ามา และหวังตงเสวี่ยก็นอนหลับโดยตรง

เช้าวันรุ่งขึ้น เมื่อนาฬิกาปลุกดังขึ้น หวังตงเสวี่ยก็ลืมตาขึ้น และพบว่าเธอกำลังนอนอยู่บนร่างของฉินจุนในเวลานี้!

หวังตงเสวี่ยตกใจมาก ปกติเธอชอบนอนดิ้นเวลานอน เมื่อคืนเธอลืมเรื่องนี้ไป เมื่อเธอหลับไป แต่เธอไม่คิดว่าจะนอนบนตัวของฉินจุน

แม้ว่าจะเป็นชายโสดและหญิงม่ายที่อาศัยอยู่ในห้องเดียวกัน หวังตงเสวี่ยจงใจไม่สวมใส่เสื้อผ้าน้อยเกินไป แต่มันเป็นไปไม่ได้ที่จะสวมใส่อย่างเป็นทางการสำหรับการนอนหลับ ดังนั้นเธอจึงสวมชุดนอนหลวมมาก แต่ภายในเป็นสุญญากาศ!

ในเวลานี้ เธอนอนอยู่บนตัวของฉินจุน ทั้งสองแนบชิดกันอย่างใกล้ชิด ทำให้หน้าของหวังตงเสวี่ยเป็นสีแดง ตั้งแต่หน้าผากจนถึงโคนคอของเธอ

ร่างกายบิดเบี้ยวอย่างควบคุมไม่ได้ และรู้สึกคลุมเครือมากขึ้น

หวังตงเสวี่ยรีบกลั้นหายใจ และเงยหน้าขึ้นมอง โชคดีที่ฉินจุนยังนอนหลับอยู่

จากนั้น หวังตงเสวี่ยก็ขยับร่างกายของเธออย่างเงียบ ๆ และเลื่อนลงไปด้านข้าง

เป็นผลให้เธอรู้สึกประหม่ามาก จนทำอะไรไม่ถูก เธอจึงคุกเข่าลงบนต้นขาของฉินจุนโดยตรง และคนทั้งหมดก็เอนไปข้างหน้า โดยหันหน้าเข้าหาเขาโดยตรง

ท่วงท่าที่คลุมเครือแต่เดิมนั้น ยิ่งอธิบายไม่ถูกมากขึ้น

ฉินจุนลืมตาขึ้นอย่างช่วยไม่ได้ “ฉันแกล้งหลับต่อไปไม่ได้แล้ว”

หวังตงเสวี่ยทำหน้าแดงใหญ่ ลุกขึ้นอย่างรวดเร็ว จัดเสื้อผ้าที่หลวมของเธอทันที และจ้องเขม็งที่ฉินจุนด้วยความโกรธ

“พี่ฉิน คุณมันร้ายเกินไปแล้วนะ!”

เห็นได้ชัดว่าตื่นนอนแล้วแต่ก็ไม่ปลุกเธอ และไม่บอกให้เธอขยับไปหน่อย

เป็นไปได้ไหมที่ทั้งสองคนกอดกันแบบนี้ตั้งแต่เมื่อวานนี้ … แล้วนอนแบบนี้ทั้งคืน?

หวังตงเสวี่ยหน้าแดงเมื่อคิดถึงเรื่องนี้ และรีบสวมเสื้อผ้าแล้วไปล้างหน้าแปรงฟัน

หลังจากรับประทานอาหารเช้า ทุกคนก็แยกย้ายกันกลับ หลังจากเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อวาน จ้าวตงเหมยก็ไม่มีหน้าที่จะโอ้อวดเพื่อนร่วมชั้นอีกต่อไป แต่เธอก็ยังขึ้นรถของถังซวน

ดูเหมือนว่าจะง้อสำเร็จ ท้ายที่สุดถังซวนก็เป็นคนรวยเช่นกัน แม้ว่าเขาจะเสียหน้าเมื่อวานนี้ เขาจะไม่เลิกกันแบบนั้น จ้าวตงเหมยก็เข้าใจ ในเงื่อนไขของเธอแล้ว การที่จะสามารถหาคนอย่างถังซวนได้มันก็ไม่เลว

หลังจากที่เพื่อนร่วมชั้นหายไป ฉินจุนและหวังตงเสวี่ยก็ขึ้นรถอีกครั้ง

เมื่อมองไปที่รถที่หรูหรา หวังตงเสวี่ยกังวลเล็กน้อย

“พี่ฉิน คุณจะคืนรถเมื่อไหร่? ถ้าเวลาผ่านไป จะเสียค่ารถอีกวันมั้ย?”

คาดว่าค่าเช่ารถซูเปอร์คาร์ที่สวยงามเช่นนี้น่าจะแพงมาก วันเกิดของหวังตงเสวี่ยได้ผ่านไปแล้ว ดังนั้นจึงไม่จำเป็นต้องใช้เงิน

ฉินจุนยิ้ม

“เลยเวลามาแล้ว เช่าเพิ่มอีกวันก็แล้วกัน”

“โอเค” เงินถูกใช้ไปหมดแล้ว และหวังตงเสวี่ยก็จะไม่เสแสร้ง

ทั้งสองขับรถไปรอบ ๆ ในเขตชานเมือง ครู่หนึ่งฉินจุนพบร้านอาหารระดับไฮเอนด์อยู่ใกล้ ๆ และทั้งสองก็ไปทานอาหารกลางวัน

ร้านชื่อหัวยวีหลิน ภายนอกดูเหมือนร้านอาหารเฉพาะกลุ่มธรรมดา ๆ แต่จริง ๆ แล้วเป็นร้านระดับไฮเอนด์ เต็มไปด้วยเชฟระดับเทพ ส่วนผสมทั้งหมดเป็นปลาทะเลน้ำลึกระดับไฮเอนด์ และอาหารตะวันตก

ฉินจุนได้จองที่ไว้ก่อนที่จะมาถึงแล้ว ถ้าเขาไม่จอง ก็อาจจะไม่มีที่

“ทั้งสองท่านเชิญนั่งค่ะ”

ฉินจุนทั้งสองนั่งบนที่นั่งริมหน้าต่าง และสั่งสเต็ก ฟัวกราส์หรือต่าง ๆ แม้ว่าหวังตงเสวี่ยจะคิดว่ามันหรูหรา แต่ร้านนี้ก็ดูเหมือนจะไม่มีอะไรอื่น แม้แต่ข้าวผัดทั่วไปก็คือไข่ปลาข้าวผัดกับซอส ไม่มีของราคาถูก

หลังจากนั่งลงและเสิร์ฟอาหาร ชายและหญิงคู่หนึ่งก็เดินเข้ามาที่ประตู ด้วยท่าทีไม่เย่อหยิ่ง และเสียงดัง

“บริกร ผมจองโต๊ะที่ 3 ไว้นี่”

บริกรมองดู “ขอโทษครับ มีแขกอยู่ที่โต๊ะ 3 แล้วครับ”