บทที่ 186 แขกคนสำคัญ

เหอเนี่ยนอิงเป็นเจ้านายของพวกเขา ร้านอาหารเล็ก ๆ แห่งนี้เป็นเพียงหนึ่งในธุรกิจขนาดเล็กภายใต้เหอชื่อกรุ๊ปเขาไม่เคยแม้แต่ไปเยี่ยมชมร้านเล็ก ๆ แห่งนี้ด้วยตนเอง

อย่างไรก็ตาม รูปภาพของคุณเหอถูกแขวนไว้ที่นี่ตลอดเวลาเพื่อเพิ่มสไตล์และชื่อเสียงของร้านอาหารเล็กๆ

ทุกคนรู้ดีว่านี่คือร้านอาหารที่เปิดโดยคนรวยที่สุดและหลายคนมาที่นี่

และคนที่แขวนอยู่บนกำแพงคือบุคคลสาธารณะที่มีชื่อเสียง ดาราฟุตบอล นักร้อง ราชาแห่งภาพยนตร์ ผู้ที่สามารถถ่ายรูปกับเหอเนี่ยนอิงและแขวนไว้บนผนังนั้นได้ไม่ใช่คนธรรมดา

แต่ที่ศูนย์กลางของกำแพงที่แขวนอยู่คือรูปถ่ายของฉินจุนและเหอเนี่ยนอิง

ผู้จัดการหวังตื่นตระหนกแต่ไม่คิดว่าวันนี้จะได้พบกับชายร่างใหญ่ในภาพ

ถึงจะไม่ใช่ชายใหญ่ในวงการบันเทิงแต่ต้องเป็นเจ้านายที่มีอำนาจ ไม่อย่างนั้นใครจะมีคุณสมบัติที่จะถ่ายรูปกับนายเหอ?

ผู้จัดการหวังส่งข้อความวีแชทไปยังผู้จัดการร้านอย่างรวดเร็ว

“ผู้จัดการ! คนที่อยู่ตรงกลางของรูปภาพของเรา คุณเหอถ่ายรูปกับชายหนุ่มคนหนึ่ง ชายหนุ่มคนนั้นเป็นใคร?”

ผ่านไปซักพักผู้จัดการร้านก็ตอบกลับไปว่า “ได้ยินมาว่าเป็นคนสำคัญของนายเหอ ภาพนี้ยังคงเป็นภาพหมู่ที่ถ่ายโดยคุณเหอ ซึ่งมีค่ามาก ”

เหอเนี่ยนอิงเป็นคนที่รวยที่สุด แม้ว่าคนดังจะมีอำนาจมากแต่ก็รู้สึกเป็นเกียรติที่ได้ถ่ายรูปกับเหอเนี่ยนอิง

มีเพียงรูปหมู่ของฉินจุนเท่านั้นที่เหอเนี่ยนอิงจะลงมือขอด้วยตัวเอง

เมื่อเห็นสิ่งนี้ผู้จัดการหวังก็เหงื่อไหลและเดินกลับอย่างรวดเร็วโดยไม่หยุดหยิบไวน์แดงที่แพงที่สุดสองขวดแล้วส่งไป

“ท่านครับ ผมขอโทษจริงๆเมื่อกี้ผมมีปัญหากับทัศนคติของผม ผมต้องขอโทษท่านทั้งสองด้วยจริงๆครับ นี่คือ Lafite 82 ปีของทางร้านเรา เชิญท่านดื่มให้อร่อย! ”

แขกที่อยู่ข้างๆเขาต่างตกตะลึง เมื่อกี้นี้ผู้จัดการหวังยังหยิ่งยโสและต้องการขับไล่ผู้คนออกไป แต่ตอนนี้เขากลับกลายเป็นคนถ่อมตัวไปได้อย่างไร?

นายน้อยคุนขมวดคิ้วและถอนหายใจยาวๆไปทีหนึ่ง

“ผู้จัดการหวังเป็นอะไร ทำไมยังไม่ไล่เขาออกไป!?”

ผู้จัดการหวังหันศีรษะและจ้องเขม็งแล้วพูดอย่างเย็นชาว่า “หุบปาก! ถ้ากินได้ก็กิน กินไม่ได้ก็ออกไป ถ้าคุณกล้าสร้างปัญหา เชื่อหรือไม่ฉันจะไม่เกรงใจคุณแล้ว!

หลังจากพูดจบเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยสองสามคนก็ยืนขึ้นด้านหลังผู้จัดการหวังพร้อมที่จะดำเนินการทุกเมื่อ

ใบหน้าของนายน้อยคุณเปลี่ยนไปรู้สึกหลงทางกัดฟันและกระซิบ

“ผู้จัดการหวังคุณหมายความว่ายังไง? คุณรู้ไหมฉันใช้จ่ายหลายแสนให้ร้านของคุณทุกปี…”

ผู้จัดการหวังโบกมือและพูดอย่างเฉยเมยว่า “แค่ไม่กี่แสน ไวน์ของฉันมีค่าหลายหมื่น คุณกินได้ก็กินกินไม่ได้ก็ออกไป ฉันไม่สนใจคุณในฐานะแขกหรอก”

“คุณ!”

นายน้อยคุนคิดไม่ถึงว่าผู้จัดการคนนี้จะเปลี่ยนไปอย่างรวดเร็ว เมื่อวินาทีก่อนหน้านี้ยังช่วยเขาอยู่และในวินาทีถัดมาจะขับไล่เขาออกไป!

“ช่างเถอะ วันนี้นายน้อยอารมณ์ดีและไม่สนใจคุณ ฉันจะนั่งตรงนั้น”

นี่คือร้านอาหารของเหอเนี่ยนอิงเขาไม่กล้าเข้าไปยุ่งโชคดีที่มีแขกคนนึงพึ่งทานอาหารเสร็จ เขาก็เลยนั่งลง。

หวังตงเสวี่ยก็งงงวยเช่นกัน

“พี่ฉิน เกิดอะไรขึ้นกับผู้จัดการ? เขากินยาผิดหรือเปล่า?”

ฉินจุนส่ายหัว “ไม่รู้ คงจะจำผิดคนแหละ”

หลังจากพูดจบทั้งสองก็กินข้าวกันต่อ

นายน้อยคุนรู้สึกไม่มีความสุขที่อยู่ข้าง ๆ วันนี้เขาเสียหน้าทั้งชายและหญิงคนนี้เขาย่อมมีความแค้นอยู่ในใจ

เมื่อมองไปที่หวังตงเสวี่ยทันใดนั้นนายน้อยคุนก็รู้สึกคุ้นเคยเล็กน้อย ดังนั้นเขาจึงหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาและส่งบัญชี

วีแชทออกไป

“ผิงผิง นี่คือผู้หญิงในชั้นเรียนของคุณใช่หรือไม่?”