บทที่ 211 ขี้โม้ใครก็ทำได้

หวังตงเสวี่ยคุยกับฉินจุนอย่างมีความสุข เธอไม่ได้คิดถึงเรื่องนี้เลย เธอหัวเราะอย่างเคอะเขิน ความโมโหก็ผ่านไป

เว่ยเจี้ยนจวินเยาะเย้ย “พี่ฉินคนนี้ ดูเหมือนว่าคุณจะไม่ได้ให้เครื่องประดับกับแฟนมากนัก จะให้นาฬิกาปลอมสำหรับผู้หญิงไม่ได้หรอกนะ คุณต้องมีเครื่องประดับให้ดูดีอยู่เสมอ”

หวังตงเสวี่ยโบกมือ “ไม่ต้อง ๆ ฉันไม่ชอบเครื่องประดับมากนักหรอก”

ถังโหรวกล่าวว่า “ทำไมผู้หญิงถึงไม่ชอบเครื่องประดับล่ะ ตงเสวี่ยเธอไว้หน้าของเขาไว้ใช่ไหม ไม่จำเป็นหรอก พวกเราทั้งหมดเป็นเพื่อนร่วมชั้นกัน ใครจะสามารถดูถูกใครได้ล่ะ?”

“สามีฉันขายเครื่องประดับ เพราะฉะนั้น หากมีสินค้าที่ชำรุด ของราคาพิเศษ หรือของขวัญ ฉันจะเก็บไว้ให้เธอนะ ประหยัดเงินด้วย ลองพิจารณาดูก็แล้วกัน”

สิ่งที่ถังโหรวพูดนั้นเรียกได้ว่าประชดประชัน ถ้าคุณซื้อเครื่องประดับ ก็ดี เมื่อหวังตงเสวี่ยซื้อเครื่องประดับ เธอต้องซื้อสินค้าที่มีข้อบกพร่องและข้อเสนอพิเศษได้แค่นั้นไม่ใช่เหรอ?

มันไม่มากเกินไปใช่มั้ย?

เพื่อนของเธอหลายคนอารมณ์เสียเล็กน้อย และพวกเขาจ้องมองพวกเขา ราวกับว่าพวกเขากำลังจะต่อสู้

ฉินจุนยิ้มจาง ๆ “เครื่องประดับเป็นสิ่งจำเป็นในชีวิตประจำวัน ไม่จำเป็นต้องส่งเป็นพิเศษ ถ้าคุณชอบ สามารถให้ได้ทุกเมื่อ”

หลังจากฉินจุนพูดจบ ถังโหรวก็พูดอย่างเย็นชาว่า “ใครที่คุยโม้ไม่ได้ ให้ส่งไปเมื่อไรก็ได้ คิดว่ามันจะง่ายเหมือนหยิบขวดน้ำตามข้างถนนรึไง?”

หลังจากพูดจบ ถังโหรวเตะถุงพลาสติกของฉินจุนลงบนพื้น

เตะแบบนี้ก็ดีเช่นกัน เพราะมันทำให้ของที่อยู่ในกระเป๋ากระเด็นออกมาด้วย แต่อันเป็นกล่องเครื่องประดับเล็ก ๆ ที่ประณีต

เมื่อเห็นกล่องเครื่องประดับเหล่านี้ ทุกคนก็ตกตะลึง

“นี่คืออะไร?”

ฉินจุนหยิบถุงพลาสติกออกมาวางบนโต๊ะ และเห็นว่ามีกล่องเครื่องประดับขนาดใหญ่และเล็กอยู่ข้างใน

“ฉันได้ยินมาว่าเพื่อน ๆ ของตงเสวี่ยใจดีกับเธอ เพื่อแสดงความขอบคุณ ฉันจะให้ของขวัญเล็ก ๆ น้อย ๆ แก่คุณ เพื่อให้เกียรติ”

ถึงตอนนี้ทุกคนต่างตกใจ ปรากฏว่าของขวัญเหล่านี้ไม่ใช่ของหวังตงเสวี่ย แต่สำหรับเพื่อนร่วมชั้นของเธอ?

พวกเขามีส่วนแบ่งจริงเหรอ?

หวังตงเสวี่ยยิ้มและพูดว่า “ตอนที่ฉันมาเรียนพวกเธอดูแลฉันดีมากจริง ๆ ค่ะ แต่ว่าเงื่อนไขของฉันไม่ดีนัก จะเลี้ยงข้าวพวกเธอมันก็ยากสำหรับฉัน ของเล็ก ๆ น้อย ๆ พวกนี้พวกเธอรับไว้นะ พวกเราเป็นเพื่อนกัน”

ถิงถิงยิ้มและปรบมือ “ให้เราเหรอ สุดยอดมาก!”

เว่ยเจี้ยนจวินเยาะเย้ย “มันเป็นแค่เครื่องประดับปลอม เธอมีความสุขมากเลยเหรอ?”

เสี่ยวยวี่แค่นเสียงเหอะอย่างเย็นชา “ของปลอมแล้วมันทำไมล่ะ ถึงเป็นของปลอมฉันก็ไม่เคยเห็นเธอส่งของแบบนี้ให้เพื่อนเลยสักครั้ง”

เว่ยเจี้ยนจวินแค่นเสียงเหอะอย่างเย็นชา “ฉันไม่สนที่จะให้ของขวัญปลอม”

ฉินจุนหยิบกล่องเครื่องประดับออกมา แล้วยื่นให้ทีละชิ้น

หลังจากหยิบออกมาสามอันก่อน ถิงถิง เสี่ยวยวี่และอาชูแทบรอไม่ไหวที่จะเปิดพวกมัน

“แม่เจ้า!”

ทันทีที่ถิงถิงเปิดกล่อง เธอก็ตกใจ ภายในกล่องของเธอมีสร้อยข้อมือประดับเพชร แต่ละเม็ด ๆ มีมากกว่าห้าสิบขึ้นไป เกือบจะหนึ่งกะรัตแล้ว ทั้งเส้นนี้ หลายสิบเม็ด ระยิบระยับจนแทบจะลืมตาไม่ได้

“นี่คือเพชรแท้เหรอ เพชรปลอมจะเฉิดฉายแบบนี้ไม่ได้แน่!”

เว่ยเจี้ยนจวินขมวดคิ้ว เขาดูเหมือนเพชรจริง ๆ ไม่รู้จริง ๆ ว่าเด็กคนนี้ได้ของปลอมที่เหมือนจริงมาจากไหน

ต่อมา เสี่ยวยวี่เปิดกล่องที่สอง ที่มีสร้อยคออยู่ข้างใน

ห่วงโซ่แพลตตินั่มที่มีเพชรห้าเม็ดอยู่ข้างใต้

อันเล็ก ๆ สี่อันอยู่ด้านข้างเหมือนกระดาษฟอยล์ และเพชรสีชมพูขนาดเท่าเล็บมือก็ห้อยอยู่บนนั้น แพรวพราวมาก

“ชมพู … เพชรชมพู?”

อันใหญ่ขนาดนี้ พูดอย่างน้อยก็ต้องมีสองกะรัตได้

ในบรรดาเพชรหลาย ๆ เม็ด เพชรสีชมพูมีราคาแพงที่สุด เพชรสีชมพูเม็ดโต ๆ แบบนี้ต้องมีค่ามากใช่มั้ย?

และที่สำคัญคือ เพชรสีชมพูนี้ดูใส ๆ แวววาว ดูไม่เหมือนของปลอมเลยเหรอ?