บทที่ 212 เพราะฉันไม่จำเป็นต้องซื้อมันเลย

หวังตงเสวี่ยขมวดคิ้ว “ขโมยอะไรกัน มีหลักฐานอะไร!”

เว่ยเจี้ยนจวินถอนหายใจ “หลักฐาน? นี่คือหลักฐาน! กล่องเครื่องประดับโต๊ะนี้เป็นหลักฐาน! เธอรู้ราคาเครื่องประดับของร้านเครื่องประดับตระกูลเฝิงมั้ย? รู้มั้ยว่ากล่องเครื่องประดับนี้มีมูลค่าเท่าไร! คนอย่างเขา จะซื้อได้เหรอ!”

“นายดูถูกอื่นมากเกินไปแล้วนะ!”

เพื่อนของหวังตงเสวี่ยหลายคนก็โกรธเล็กน้อย คุณสามารถจ่ายได้ แต่คนอื่นไม่สามารถจ่ายได้งั้นเหรอ?

คุณซื้อเครื่องประดับเอง แล้วคนอื่นขโมยไปเหรอ?

เว่ยเจี้ยนจวินถือถุงพลาสติกแล้วพูดว่า “เธอเคยเห็นใครซื้อเครื่องประดับ แล้วใช้ถุงพลาสติกสีดำแบบนี้บ้างมั้ย? อันไหนที่ไม่ได้บรรจุในกล่องหรือถุงบ้าง?”

“ยิ่งกว่านั้น ในเมื่อเธอบอกว่ามันถูกซื้อมา แล้วใบกำกับสินค้าล่ะ ฉันจะเชื่อถ้าเธอก็ต่อเมื่อเอาใบกำกับสินค้าออกมา!”

ฉินจุนกล่าวเบา ๆ “ไม่มีใบเสร็จ”

“หึ ไม่มีใบเสร็จ นั่นไม่ใช่ของที่ถูกขโมยเหรอ!”

สิ่งที่ทั้งสองพูด ทำให้นักเรียนตกตะลึง

เป็นไปได้มั้ย ว่ามันถูกขโมยไปจริง ๆ?

อัญมณีล้ำค่าเหล่านี้อยู่ในมือพวกเขา ล้วนเป็นสินค้าที่ขโมยมา?

“นายฉิน อัญมณีเหล่านี้ประเมินค่าไม่ได้ คุณรู้หรือไม่ว่าการขโมยของที่มีราคาแพงเช่นนี้ ถือเป็นอาชญากรรมร้ายแรง! คุณจะตายทั้งเป็นจริง ๆ!”

หวังตงเสวี่ยเกือบจะร้องไห้ออกมาแล้ว

“เป็นไปไม่ได้! พี่ฉินไม่ใช่คนขี้ขโมยแน่นอน อย่าพูดไร้สาระนะ!”

ถังโหรวก็มีสีหน้าขี้เล่นเช่นกัน “ไร้สาระอะไร ตอนนี้เธอเอาอัญมณีมามากมายโดยไม่มีเหตุผล ไม่มีใบเสร็จ และไม่มีกล่องบรรจุ มันไม่เพียงพอที่จะพิสูจน์ว่ามันถูกขโมย! หวังตงเสวี่ย เธอแค่ต้องการเปรียบเทียบกับฉัน ดังนั้น เธอจึงขโมยเครื่องประดับมากมายเพื่ออวดเหรอ? เธอมันไร้สาระเกินไป!”

น้ำตาของหวังตงเสวี่ยไหลออกจากตา

“ไม่ มันไม่ใช่ของที่ขโมยมานะ! พี่ฉินจะไม่มีวันขโมยอะไรทั้งนั้น!”

ฉินจุนจับมือหวังตงเสวี่ย และตบหลังมือเบา ๆ เพื่อส่งสัญญาณให้เธอโล่งใจ

เขาพูดด้วยใบหน้ายิ้มแย้มอย่างมั่นใจ

“สาเหตุที่ไม่มีกล่อง ก็เพราะฉันไม่ได้ซื้อ”

“เหตุผลที่ไม่มีใบเสร็จ เพราะฉันไม่ได้ซื้อ”

เว่ยเจี้ยนจวินตบโต๊ะ “ห๊ะ! นายยอมรับว่ามันถูกขโมยมา?!”

ฉินจุนกล่าวต่อ “เพราะฉันไม่จำเป็นต้องซื้อเลย ร้านเครื่องประดับเฝิงในตงไห่เป็นของฉัน”

เมื่อสิ้นเสียงลง โต๊ะอาหารก็เงียบลงในทันใด จากนั้นเสียงหัวเราะที่เกินจริงของเว่ยเจี้ยนจวินก็ดังขึ้น

“ฮ่า ๆ ๆ ๆ …”

“อย่าโม้เลย! นายเป็นคนตลกจริง ๆ เครื่องประดับของเฝิง นายรู้ไหมว่าทำไมถึงเรียกว่าเครื่องประดับของเฝิง เพราะร้านขายเครื่องประดับเป็นของครอบครัวเฝิงไงล่ะ! ถ้าเป็นของนาย ทำไมไม่เรียกว่าเครื่องประดับฉินล่ะ ได้โปรดตอนที่นายกำลังโกหกใช้ตรรกะหน่อยได้มั้ย?”

ใบหน้าของฉินจุนก็แสดงถึงความขี้เล่นเช่นกัน

“โอ้? ร้านเครื่องประดับของเฝิง เจ้าของต้องมีนามสกุลเฝิง ฉันได้ยินมาว่า นายเป็นพนักงานของเครื่องประดับของเฝิงด้วยเหรอ?”

เว่ยเจี้ยนจวินกล่าวว่า “ใช่ เครื่องประดับเฝิง ซึ่งเป็นห่วงโซ่ระดับชาติ ฉันเป็นรองผู้จัดการทั่วไปของร้านเครื่องประดับเฝิงในตงไห่! นายโกหกต่อหน้าฉัน นายหาเรื่องผิดคนจริง ๆ!”

เพื่อนร่วมชั้นก็มองหน้ากัน ฉินจุนจะไม่โกหกจริง ๆ เหรอ

เขาเป็นเจ้าของร้านเครื่องประดับเฝิงจริงเหรอ?

เว่ยเจี้ยนจวินเป็นรองผู้จัดการของร้านเครื่องประดับเฝิง ถ้าคุณเป็นเจ้าของ พวกเขาจะยังรู้จักคุณได้ยังไง?

ฉินจุนกล่าวว่า “ถ้าเป็นแบบนี้ ขอให้เจ้านายของนายมาสิ”

เว่ยเจี้ยนจวินเม้มริมฝีปาก และพูดอย่างดูถูก

“เจ้านายของฉัน นายคิดว่านายเป็นใคร ตัวตนของเจ้านายของฉันคืออะไร เขาจะมาเมื่อนายบอกให้เขามางั้นเหรอ? ฉันไม่ได้เจอเขาเลยเป็นเวลาสองสามเดือนแล้ว นายกำลังคุยโม้เรื่องอะไร …”

“ถ้านายไม่เรียก ฉันเรียกเอง”

หลังจากพูดเสร็จ ฉินจุนก็หยิบโทรศัพท์มือถือออกมา กดโทรศัพท์ของเฝิงซู่เฉียง กดสปีกเกอร์โฟน และวางโทรศัพท์มือถือไว้บนโต๊ะ

ทันใดนั้นโต๊ะอาหารก็เงียบลงอีกครั้ง และทุกคนก็ตั้งใจฟัง อยากรู้ว่าสิ่งที่ฉินจุนพูดนั้นเป็นความจริงหรือไม่