บทที่ 237 ใช้กำลัง

เมื่อคำพูดจบลง ติงหางก็ตะลึง “จริงเหรอ หลิงหลิงอย่าเล่นกับฉันนะ”

“แน่นอนว่ามันเป็นเรื่องจริง เธอยังทำงานพาร์ทไทม์ถ่ายทอดสดเพื่อสร้างรายได้ ถ้านายไม่เชื่อฉัน นายสามารถค้นหาออนไลน์ได้ ห้องถ่ายทอดสดของเธอชื่อตงเสวี่ย”

เพื่อความปลอดภัย ติงหางหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาค้นหาทันที ตามที่คาดไว้ ตงเสวี่ยถูกค้นพบ

เขาเหลือบดูวิดีโอถ่ายทอดสด ซึ่งสอนวิธีทำอาหารให้ผู้คน

ติงหางมีความสุขทันที นี่ไม่ใช่คุณผู้หญิงหรือคุณหนูผู้สูงส่งแน่นอน

ถ้ารวยจริง จะสร้างรายได้จากการถ่ายทอดสดได้อย่างไร?

เขาไม่ได้คาดหวังว่าจะได้พบกับหญิงสาวที่เก่งกาจเช่นนี้ในที่ที่นี้ สิ่งที่สำคัญที่สุดคือ ผู้หญิงคนนี้ไม่มีภูมิหลัง

ติงหางไม่ได้เล่นนางแบบรุ่นเยาว์บ่อยนัก แต่เมื่อเปรียบเทียบกับหวังตงเสวี่ย มันแตกต่างกันมาก

“หลิงหลิง ความเมตตานี้ฉันจำไว้”

หลังจากพูดจบ ติงหางก็เดินไปหาหวังตงเสวี่ย

ใบหน้าของหวังตงเสวี่ยเปลี่ยนไปอย่างมาก และเธอก็ก้าวถอยหลังทีละก้าว

“ทำอะไรน่ะ ถ้านายก้าวเข้ามาอีกฉันจะตะโกนเรียกคน!”

หวังตงเสวี่ยสัมผัสข้อมือของเธอโดยไม่รู้ตัว แต่เธอไม่ได้สวมนาฬิกา เนื่องจากวันนี้เธอสวมชุดราตรี จึงไม่เหมาะกับการสวมนาฬิกา ดังนั้นอุปกรณ์ร้องทุกข์ของเธอก็ช่วยไม่ได้

ติงหางหัวเราะเยาะ “ไม่ต้องกลัว เธอยังมีโอกาสตะโกน ฮ่าฮ่าฮ่า”

หลังจากพูดจบ ติงหางก็ดีดนิ้วให้พนักงานเสิร์ฟหญิงที่อยู่ข้างหลังเขา

หลังจากที่พนักงานเสิร์ฟหญิงมาถึง ติงหางก็พูดบางคำในหูของเธอ

พนักงานเสิร์ฟหญิงรู้สึกลำบากใจ และจากนั้น ติงหางก็วาดไปที่ตัวเลขด้วยมือของเขา

พนักงานเสิร์ฟลังเล เรียกผู้ช่วยสองสามคน และก้าวไปข้างหน้าเพื่อพยุงหวังตงเสวี่ยโดยตรง

“คุณผู้หญิง คุณดื่มมากเกินไปแล้ว ฉันจะช่วยคุณไปที่ห้องรับแขกเพื่อพักผ่อนนะคะ”

หวังตงเสวี่ยดิ้นรนอย่างสิ้นหวัง “ฉันไม่เมา ฉันไม่เมา อย่าแตะต้องตัวฉัน!”

แม้ว่าเธอจะเป็นพนักงานเสิร์ฟ แต่มีสี่หรือห้าคนมาช่วย เธอดิ้นรนไม่ได้อย่างเป็นธรรมชาติ

มีคนไม่กี่คนที่เห็นมัน แต่พวกเขาไม่ได้คิดมากเกี่ยวกับการเห็นพนักงานเสิร์ฟ บางทีอาจมีคนดื่มมากเกินไป และสร้างปัญหา

ด้วยวิธีนี้ หวังตงเสวี่ยถูกบังคับให้ไปที่ห้องพัก

ใบหน้าของหวังตงเสวี่ยรู้สึกอับอายในเวลานี้ และเธอไม่เคยคาดหวังว่าเรื่องแบบนี้จะเกิดขึ้นบนเรือสำราญลำนี้

“พี่ฉิน พี่ฉิน!”

เธอตะโกนไปสองสามครั้ง แต่มันอยู่ไกลจากฉินจุนเกินไป และฉันไม่ได้ยินเขาเลย

ติงหางอดใจรอไม่ไหว “เด็กน้อย มาเล่นช้า ๆ กันเถอะ ไม่ต้องห่วง”

หวังตงเสวี่ยเห็นว่าเธอกำลังจะถูกพาเข้าไปในห้องพัก และทันใดนั้นมีชายหนุ่มคนหนึ่งเดินออกจากห้องรับแขกที่อยู่ถัดไป

ชายหนุ่มกอดหญิงสาวทั้งสอง ทั้งสองมีรูปร่างและรูปลักษณ์ที่ดีที่สุด ใบหน้าของทั้งสองคนแดงก่ำ และดูเหมือนว่าพวกเขาเพิ่งจะขึ้นลงที่ห้องรับแขก

ชายหนุ่มจับสองสาวด้วยมือข้างเดียว ขมวดคิ้ว และดูใจร้อน

“เสียงดัง เอะอะอะไรกัน น่ารำคาญ!”

เมื่อติงหางเห็นชายหนุ่ม ใบหน้าของเขาก็เปลี่ยนไปทันที และกล่าวด้วยความเคารพ

“นายน้อยเซี๋ย ผมขอโทษที่รบกวนความสนุกของคุณครับ”

เซี๋ยต้าหลินเตะร่างของติงหาง “ถ้านายรู้ว่ามันรบกวนฉัน ก็ออกไปจากที่นี่ซะ!”

หลังจากพูดแล้ว เซี๋ยต้าหลินก็เหลือบมองที่ชายหหนุ่มที่อยู่ข้างหน้าเขา ขมวดคิ้วทันที และดูถูกเหยียดหยาม

“การใช้จ่ายเงินเล่นกับผู้หญิงไม่เพียงพอ และนายต้องบังคับมันด้วย นายนี่มันเป็นลูกคนรวยที่น่าอับอายจริง ๆ ”

หลังจากถูกเซี๋ยต้าหลินเตะ ติงหางก็ไม่กล้าพูดอะไร และลุกขึ้นอย่างรวดเร็ว เขาพยักหน้าและโค้งคำนับ

“ครับ ๆ ๆ สิ่งที่นายน้อยเซี๋ยสอน นี่ทำทนไม่ไหว นี่มันของชั้นดีเลยนะ”

เซี๋ยต้าหลินแค่นเสียงเหอะอย่างเย็นชา “ดีที่สุด มีเท่าไหร่ ขอฉันดูหน่อย”

เซี๋ยต้าหลินเอียงศีรษะ และเหลือบมองที่หวังตงเสวี่ย ซึ่งถูกคนอื่นจับ และรู้สึกคุ้นเคยเล็กน้อยในทันใด