บทที่ 265 ลงมือ

คุณชายยวี่เดินก้าวเข้ามาทีละก้าว สีหน้าของจู้หลินหลินเริ่มออกอาการตื่นตระหนก แต่ว่าจู้หลินหลินก็เป็นหญิงแกร่ง ไม่ยอมให้ใครมาทำอะไรง่าย ๆ

พอคุณชายยวี่เดินเข้ามา จู้หลินหลินก็ยกขาขึ้นถีบออกไป

แต่ทว่าคุณชายยวี่ผ่านอะไรมาเยอะ เหตุการณ์แบบนี้เขาไม่ได้เพิ่งเจอเป็นครั้งแรก เพราะฉะนั้นเขาเตรียมรับมือนานแล้ว

คุณชายยวี่ก้าวถอยหลังเพื่อหลบ ทำให้จู้หลินหลินถีบไม่โดน เนื่องจากเธอออกแรงโน้มไปข้างหน้ามากเกินไปจึงทำให้เสียการทรงตัวล้มลงไปที่พื้นทันที

คุณชายยวี่ยิ้มออกมาอย่างชั่วร้าย “ฮ่าฮ่า กล้าดีนี่ ฉันชอบ ร่างกายยืดหยุ่นไม่เลวเลยแฮะ อีกเดี๋ยวฉันจะสอนท่ายากให้เธอเอง！”

พูดจบคุณชายยวี่ก็กระชากเสื้อผ้าของจู้หลินหลินอย่างแรง！

……

ขณะที่ฉินจุนกำลังพูดคุยอยู่กับพวกเหอเนี่ยนอิง จู่ ๆ นาฬิกาข้อมือของเขาก็สั่นขึ้นมา สั่นอย่างต่อเนื่องแถมยังมีสัญญาณไฟสีแดงกะพริบขึ้นมา

ฉินจุนเห็นดังนั้นก็ขมวดคิ้วขึ้นมาทันที สีของสัญญาณขอความช่วยเหลือของสาว ๆ แต่ละคนจะแตกต่างกันออกไป สีแดงหมายถึงสัญญาณขอความช่วยเหลือจากจู้หลินหลิน

ในงานแบบนี้ ทำไมถึงเกิดเหตุถึงต้องส่งสัญญาณขอความช่วยเหลือ？

ฉินจุนไม่กล้าเมินเฉย เขารีบหยิบโทรศัพท์ออกมาดูตำแหน่ง

ห้องน้ำเหรอ？

ฉินจุนเงยหน้าขึ้นไปมองตามทิศทาง ก่อนจะรีบพุ่งไปทันที

คนอื่น ๆ พอเห็นฉินจุนตื่นตระหนกขนาดนั้น ก็รีบตามไปทันที

“ศิษย์พี่ เกิดอะไรขึ้น？”

ฉินจุนไม่โต้ตอบอะไร เขาพุ่งตรงไปที่หน้าห้องน้ำ ได้ยินเสียงต่อสู้กันในห้องน้ำ ลูกตาของเขาก็หดตัวลงด้วยความตกใจ ดูแล้วต้องเป็นที่นี่แน่ ๆ ！

เฉาจิงจิงยืนขวางอยู่ที่หน้าประตู พอเห็นฉินจุนกับคนอื่น ๆ เดินเข้ามา ก็ขมวดคิ้วมุ่นทันที

“ทำอะไรกันน่ะ ที่นี่เข้าไม่ได้ พวกคุณรีบออกไปซะ！”

เฉาจิงจิงกางแขนออก ขวางทางพวกเขา

ฉินจุนก็ถีบเข้าที่ท้องของเฉาจิงจิงทันที

“ไสหัวไปซะ！”

เสียงถีบดังปึง เฉาจิงจิงก็โดนถีบจนกระเด็นไปกระแทกเข้ากับกำแพงที่ด้านหลังจนกระเบื้องห้องน้ำแตกออกเป็นเสี่ยง ๆ

ที่มุมปากของเฉาจิงจิงมีเลือดไหลออกมา อวัยวะภายในได้รับการกระแทกอย่างรุนแรง ตั้งแต่เด็กจนโตเป็นสาวไม่เคยได้รับรู้ความรู้สึกเจ็บปวดขนาดนี้มาก่อน

เฉาจิงจิงแน่นที่หน้าอกหายใจไม่ออก อยากจะพูดอะไรออกมาก็พูดไม่ออก

พอถีบเฉาจิงจิงเสร็จ ฉินจุนก็พุ่งเข้าไปในห้องน้ำทันที

ภายในห้องน้ำจู้หลินหลินกับคุณชายยวี่กำลังฉุดกระชากยื้อแย่งกันอยู่ เสื้อผ้าของจู้หลินหลินถูกกระชากจนขาดวิ่น ด้านในเหลือเพียงเสื้อแขนสั้นรัดรูปที่เธอสวม ผมเผ้ากระเซอะกระเซิง ดูน่าอับอาย บนใบหน้ามีรอยแดงดูก็รู้ว่าเกิดจากการโดนตบ

“ไอ้สารเลว！”

ฉินจุนพุ่งเข้าไปกระโดดถีบเหมือนเดิม ทำเอาคุณชายยวี่กระเด็นเข้าไปในห้องส้วมกระแทกเข้ากับประตูห้องส้วม จนก้มลงไปนั่งอยู่บนชักโครก

แรงถีบของฉินจุนไม่เบาเลย อีกนิดเดียวเกือบทำเอาเขากระดูกเกือบหัก

“พี่เสี่ยวจุน！”

พอเห็นฉินจุนมาแล้ว จู้หลินหลินก็ถอนหายใจอย่างโล่งอก พอรู้ว่าฉินจุนอยู่ตรงหน้าแล้ว ดังนั้นเธอจึงไม่กลัวอะไรมาก เพียงแต่เมื่อครู่ที่ต่อสู้กับคุณชายยวี่ได้รับบาดเจ็บนิดหน่อย เธอโดนเขาตบเข้าที่ใบหน้า

คุณชายยวี่ตั้งตัวอยู่นานกว่าจะลุกขึ้นได้ในที่สุด ใบหน้าของเขาอำมหิตน่ากลัวกว่าใคร ๆ

“ไอ้เหี้ย！มึงกล้าถีบกูหรอ？มึงไม่รู้หรือไงว่ากูเป็นใคร！”

หลังจากคุณชายยวี่เดินออกมา เหอเนี่ยนอิงกับคนอื่น ๆ ก็ผงะ

“ยวี่ฟานหนิง！？”

พอเห็นหน้าคนคนนี้ แม้แต่เหอเนี่ยนอิงยังขมวดคิ้ว