บทที่ 299 ข้อได้เปรียบเหนือคู่ต่อสู้

หลังจากนั้น ซูเหวินฉีแทบรอที่จะเริ่มต้นกิน เดิมทีทั้งโต๊ะก็มีอาหารที่หอมหวนน่าทานมาก บวกกับหน้าตาที่สวยงาม ทำให้เพิ่มความยากอาหารของเธอ

การทานอาหารของซูเหวินฉีเรียกได้ว่าอร่อยมาก เมื่อก่อนแม้ว่าจะเป็นบล็อกเกอร์สายกินที่ไม่ค่อยโด่งดังเท่าไหร่ แต่เธอก็มีความสามารถในการกินจริง ๆ

หวังตงเสวี่ยและเสี่ยวหลานเริ่มทานด้วย สามสาวถ่ายรายการด้วยกัน ทานไปพูดคุยกันไป ราวกับการพูดคุยปกติเหมือนอยู่บ้านอย่างไงอย่างงั้น

เป่ยเป่ยยังคงกำลังพูดติดตลก และผลก็คือมีผู้คนมากกว่าสองหมื่นคนหนีเข้าไปในห้องถ่ายทอดสด เธอขมวดคิ้ว คิดว่ามีข้อผิดพลาดในระบบ

เป็นผลให้การสนทนาเริ่มขึ้นในคอมเมนต์

“พี่ซูมาแล้ว ฉันจะไปหาพี่ซู!”

“พี่ซูกินเก่งจริง ๆ พวกเรารีบไปดูพี่ซูเถอะ พี่ซูกระเพาะใหญ่จริง ๆ ”

“ถามพี่ซูหน่อยว่าชาวต่างชาติพวกนั้นจับได้รึยัง? ลู่ฟานล่ะจับได้มั้ย?”

“…”

ครึ่งหนึ่งของผู้คนในห้องถ่ายทอดสดไปพบซูเหวินฉี แม้ว่าอีกครึ่งหนึ่งจะไม่ไป แต่พวกเขาก็ยังคุยกันอยู่

หวังเถียนเถียนตกตะลึงครู่หนึ่ง หยิบโทรศัพท์มือถือออกมา เห็นว่าพี่ซูอยู่ในห้องถ่ายทอดสดของตงเสวี่ย

หวังเถียนเถียนลุกขึ้นยืนอย่างรวดเร็ว และกล่าวว่า

“ขอโทษนะคะพี่ลี่เฉียง ฉันต้องไปแล้ว”

หวังเถียนเถียนชัดเจนมากเกี่ยวกับตำแหน่งของเธอ เธอมาที่นี่เพื่อช่วยเป่ยเป่ยแข่งขันกับผู้ถ่ายทอดสดรายอื่น แต่จริง ๆ แล้วเธอยืนอยู่ฝั่งตรงข้ามกับครูของเธอ

เธอไม่มีคุณสมบัติและความกล้าพอ เธอจึงต้องออกไป

“เถียนเถียน! เถียนเถียน!”

เป่ยเป่ยลุกขึ้นยืนและต้องการรั้งให้เธออยู่ต่อ แต่หวังเถียนเถียนเดินออกไปโดยไม่หันกลับมามอง ไม่ว่าเธอจะเรียกอย่างไร เธอก็ไม่หันกลับมามองด้วยความมุ่งมั่นอย่างยิ่ง

ใบหน้าของเป่ยเป่ยเปลี่ยนไปอย่างน่าเกลียด นั่งอยู่ในห้องถ่ายทอดสด หัวเราะอย่างแข็งกร้าว

สวี่ลี่เฉียงยังอายเล็กน้อย ลังเลและพูด

“เป่ยเป่ย ฉันมีเรื่องต้องทำ ฉันจะไปก่อนนะ”

สวี่ลี่เฉียงได้ทำความดีและความชอบธรรมทั้งหมดของเขา ก่อนที่เขาจะช่วย มันเป็นตัวอย่างที่ดีของมิตรภาพระหว่างเพื่อนร่วมชั้นของเขา แต่ตอนนี้ เขาไม่สามารถดำเนินการต่อได้

หากยังดำเนินต่อไป เขาจะขุ่นเคืองกับทั้ง CCTV และพี่ซู พิธีกรรายการโทรทัศน์เล็ก ๆ ในท้องถิ่นอย่างเขาหวังว่าจะมีการพัฒนาที่ดีขึ้นในอนาคต แต่เขาต้องไม่รุกรานคนที่มีอำนาจเช่นนี้

ดวงตาของเป่ยเป่ยเป็นสีแดง และเธอกัดฟันโดยไม่พูดอะไรสักคำ สวี่ลี่เฉียงเดินออกไปโดยตรง

เป่ยเป่ยจ้องไปที่หน้าจอในห้องถ่ายทอดสดเพียงลำพัง และเห็นว่าจำนวนคนน้อยลงเรื่อย ๆ จากหลายแสนคนเป็นหลายพันคนในตอนนี้ และหัวใจของเธอก็หดหู่มากขึ้นเรื่อย ๆ

ประมาณว่าคนหลายพันคนกำลังแขวนคอ และไม่มีคอมเมนต์ใด ๆ

คราวนี้เป่ยเป่ยไม่ต้องเก็บตั๋วและออกไป แต่เพราะเธอไม่เคยได้ตั๋วเลยต่างหาก

…

ขณะรับประทานอาหาร หวังตงเสวี่ยก็ถามขึ้นทันที

“พี่ซูคะ คุณรู้ที่อยู่ของฉันได้ยังไงคะ?”

แม้ว่าทั้งสองจะติดต่อมาก่อน แต่หวังตงเสวี่ยไม่เคยส่งที่อยู่ให้เธอมาก่อน ซูเหวินฉีฆ่ามาโดยตรงจริง ๆ

ซูเหวินฉีตกตะลึงครู่หนึ่ง ฉินจุนบอกที่อยู่นี้กับเธอ แต่เธอลืมสิ่งนี้ไป

ดูเหมือนว่าหวังตงเสวี่ยจะไม่รู้ถึงความสัมพันธ์ของเธอกับฉินจุน มันถูกถ่ายทอดสดอีกครั้ง ดังนั้นเธอจึงไม่พูดอย่างเป็นธรรมชาติ

“เหอะ ๆ มันคือตำแหน่งที่ผู้อำนวยการเทียนตงเฉินส่งมาให้ฉันน่ะ”

เทียนตงเฉินยืนอยู่ด้านหลังกล้อง เม้มริมฝีปากของเขา ในใจถามว่าฉันส่งสถานที่ให้คุณตั้งแต่เมื่อไหร่?