บทที่ 300 ไอ้วัวโง่

เย่หวันเอ๋อพูดคุยเกี่ยวกับทิศทางกับฉินจุน ก่อนหน้านี้เย่หวันเอ๋อคิดว่าชายคนนี้ดูเหมือนอาฉินคนรอง ดังนั้นเธอจึงให้ความสนใจ

ฉินจุนเริ่มเดินจากห้องพยาบาล มองหาร่องรอยทีละน้อยตามทิศทางของชายคนนั้นในตอนนี้

เขาคงรู้จักที่นี่ ครั้งสุดท้ายที่จ้าวลี่คุนเหยียบตะปู เขาหายเป็นปกติ ถ้าไปไกลกว่านี้ น่าจะเป็นสถานที่ก่อสร้าง

ฉินจุนมาที่ไซต์ก่อสร้างอย่างรวดเร็ว สถานที่ก่อสร้างไม่ได้พักผ่อนในตอนกลางคืน ในหลายกรณี ถนนในเมืองไม่ได้รับอนุญาตให้ใช้รถในตอนกลางวัน ดังนั้นพวกเขาจึงทำงานล่วงเวลาในตอนกลางคืน

ขณะนี้ สถานที่ก่อสร้างกำลังดำเนินการอย่างเต็มที่

“ไอ้วัวโง่เอ๊ย ให้ซื้อเบียร์หน่อย ทำไมแกถึงซื้อมันนานนัก?”

ผู้ชายหลายคนสวมหมวกแข็งมารวมตัวกันที่โต๊ะเรียบง่าย โดยมีเบียร์สองสามขวด และเป็ดย่างเสียบไม้อยู่ข้างหน้าพวกเขา

และคนที่ยืนอยู่ข้างพวกเขา ชายวัยกลางคนตัวเล็ก ที่มีใบหน้าสกปรกยิ้มอย่างโง่เขลา และไม่พูดอะไรสักคำ

หลายคนมองหน้ากันด้วยใบหน้าที่ขี้เล่น

ชายหมวกแดงยืนขึ้น เดินเข้ามา และเตะเขาเบา ๆ

“ไอ้วัวโง่ ฉันกำลังคุยกับแกอยู่ ฉันให้เงินแกห้าหยวนเพื่อซื้อของบางอย่าง แกซื้อมาแค่นี้เหรอ?”

หมวกสีแดงนี้เป็นหัวหน้าของพวกเขา ทุกคนเรียกพี่เฉียน

ในวันธรรมดา พวกเขาชอบกลั่นแกล้งไอ้บื้อตัวนี้ และให้เงินห้าหยวนแก่เขาเพื่อซื้อเหล้ามาให้

คุณจะได้อะไรจากเงินห้าเหรียญตอนนี้? เหล้าราคาขวดละสามหยวนแล้ว แต่พวกเขาปล่อยให้คนโง่ใช้ห้าหยวนเพื่อซื้อเบียร์หนึ่งกล่องและเป็ดย่าง

ไอ้วัวโง่เคยถูกรังแกจนชิน ดังนั้นเขาต้องซื้อมันคืน แน่นอน เขาต้องจ่ายเอง

พี่เฉียนมองกล่องอาหารกลางวันในมือของไอ้วัวโง่ แล้วเย้ยหยัน “ฉันคุยกับแก ฉันให้เงินแกไปมาก ทำไมฉันไม่ได้เงินทอนกลับมา”

วัวโง่เงยหน้าขึ้น และยิ้มเล็กน้อย

“พี่เฉียน ฉันไม่มีเงินแล้ว” วัวโง่เง่าพูดอย่างโง่เขลา ราวกับว่าเขาโง่เง่าจริง ๆ

พี่เฉียนเยาะเย้ย “แกไม่มีเงินเหรอ? แกยังมีเงินซื้ออาหารและเหล้าของแกเอง แกบอกฉันว่าแกไม่มีเงิน แม่งเอ๊ย!”

พี่เฉียนเตะและทุบกล่องอาหารกลางวันของไอ้วัวโง่ และขวดเหล้าที่ต้มอยู่บนพื้นก็ถูกเตะเป็นชิ้น ๆ

วัวโง่มักถูกพวกเขารังแกในวันปกติ และร่างกายของเขามักจะฟกช้ำ เขาจึงซื้อยาแก้รอยฟกช้ำและแอลกอฮอล์

พี่เฉียนกินอาหารเที่ยงเสร็จ ไอ้วัวโง่ก็ไม่โกรธ เขายิ้มอย่างโง่เขลาเล็กน้อย จากนั้นจึงหยิบขึ้นมาจากพื้น แล้วกินเข้าไป

พี่เฉียนเยาะเย้ย “หือ? แกเป็นคนโง่มาก แกโชคดีแค่ไหนที่ยังมีชีวิตอยู่ ของที่แก่ใส่อยู่บนคอ เอามาให้ฉันดูหน่อยสิ”

ทันทีที่พูดถึงสิ่งที่เขาสวมที่คอ วัวโง่ก็ปิดคอเขาทันที

เขาจำอะไรไม่ได้ ไม่เข้าใจอะไรเลย และจิตใจก็ยังงี่เง่าอยู่บ้าง แต่เขารู้ว่าจี้ที่เขาสวมอยู่ที่คอคือสิ่งสำคัญที่สุดของเขา และไม่สามารถให้ใครได้

เมื่อเห็นการกระทำของวัวโง่ พี่เฉียนก็โมโหขึ้นมาทันที

“นี่แกเป็นพวกกบฏเหรอ? ฉันจะเอามาดูไม่ได้บอกว่าจะไม่คืนเลย แกนี่มันขี้งกได้ขนาดนี้เลยเหรอ? ฉันเป็นเจ้านายของแก ถ้าไม่มีฉันดูแลแก แกจะมีข้าวกินมั้ย?”

ไม่ว่าพี่เฉียนจะพูดอะไร วัวโง่ก็ไม่ขยับเขยื้อน และปิดคอเขาแน่นเพื่อไม่ให้ใครแตะ

พี่เฉียนโกรธเป็นไฟ “แกแม่งไม่กินเหล้าเพื่อความยินดีแต่จะกินเหล้าเพื่อถูกลงโทษใช่มั้ย?”

“มาเถอะ มาสองสามคน ดึงมันออกมาให้ฉัน ฉันอยากเห็นว่ามันใส่อะไร!”

วัวโง่ตัวนี้แต่เดิมไม่มีอะไรดีสำหรับเขา มีเพียงสร้อยคอจี้หยกที่ดูเหมือนจะมีค่ามาก แต่เขาซ่อนและปกปิดโดยไม่มีใครรู้ แต่เขาบังเอิญเห็นจี้หยกนี้ขณะอาบน้ำ ดังนั้นพี่เฉียนจะต้องการมัน

มีคนสองสามคนรีบวิ่งเข้ามา เริ่มชกต่อยและเตะวัวโง่ หลังจากเตะ มุมของใบหน้าและปากของวัวโง่ก็มีเลือดออก แต่ก็ยังไม่มีปฏิกิริยาใด ๆ เขากำคอแน่นเพื่อปกป้องจี้หยกของเขา

มีเพียงคำเดียว ที่เขียนบนจี้หยกใบนั้น

ฉิน

วัวโง่ที่ถูกทุบตีมีเลือดออก เขายังคงรัดคอไว้ เพื่อป้องกันไม่ให้พวกมันคว้ามันมา

พี่เฉียนก็ต่อยจนเหนื่อยและ และสูดหายใจลึก ๆ สองสามครั้ง พูดไม่ออกเล็กน้อย

“แก แกเจ๋งมาก ไม่ให้ใช่มั้ย ในอนาคตฉันจะต่อยแกอีกครั้ง ฉันจะดูว่าแกจะให้ฉันมั้ย!”

“ฮ่า ๆ พี่เฉียนพักผ่อนก่อน ฉันเอง”

ชายหนุ่มที่แข็งแกร่งกว่าพี่เฉียนเดินเข้ามา ถอดกางเกงของเขาออก และกำลังจะฉี่ใส่วัวโง่

อย่างไรก็ตาม แค่ถอดกางเกงออก จู่ ๆ ร่างหนึ่งก็ลอยมา!