บทที่ 326 เป็นคุณชายฉินจริงๆ!

แต่มันก็ไม่มีทางเลือกแล้ว เกาเฉินคนนั้นบังคับให้ทั้งสามคนมาขอทาน คนในครอบครัวและญาติพี่น้องทั้งหมดต่างถูกจับไว้เป็นตัวประกัน หากพวกเขาทำ เกาเฉินก็จะโมโหและเขาสามารถทำทุกอย่างได้

แม้ก่อนที่จะออกมาทำธุรกิจนี้ พวกเขาก็ได้เตรียมการไว้เรียบร้อยแล้ว แต่พวกเขาก็ไม่สามารถนั่งดูญาติและพี่น้องของพวกเขาถูกฆ่าตายไปต่อหน้าต่อตาได้

ต้วนเป่าตงกับเพ่ยเหลียงกำลังคุกเข่าอยู่บนพื้น ขาทั้งสองข้างไม่มีความรู้สึก และเกรงว่าจะขยับขาไม่ได้ไปตลอดชีวิต

เมื่อหลงอี้ฮุ่ยเห็นฉากนี้ หัวใจของเขาก็เจ็บปวดมากเช่นกัน เขาอยากจะต่อต้าน แต่เขาก็ไม่กล้าทำอะไร

ขอทานตัวสูงเยาะเย้ย”จำชื่อของฉันไว้ ฉันชื่อหลิวเค่อ จากนี้ไปจะเป็นเจ้านายของแก เงินที่แกขอทานมา ให้ฉันก่อน แล้วฉันจะแบ่งให้แกตามสถานการณ์ ”

หลงอี้ฮุ่ยขมวดคิ้ว “อะไรกัน?”

ชายร่างใหญ่สามารถทะเยอทะยานเป็นเจ้านายได้ เขาสามารถหาอาหารได้ แต่ต้องเอาตัวรอดและมีชีวิตอยู่ให้ แม้ว่าจะเป็นขอทาน พวกเขาก็ต้องมีอาหารกิน

หลิวเค่อนี้จะเหิมเกริมมากเกินไป เขาต้องการริบเงินทั้งหมดจากพวกเขา

หลิวเค่อถอนหายใจและเตะหัวของหลงอี้ฮุย

“ทำไมแกถึงพูดกับฉันแบบนี้ ในเมื่อฉันเป็นเจ้านาย ทำไมเหรอ หริอแกไม่พอใจ?”

หลงอี้ฮุยกำหมัดแน่น ที่ผ่านมาคนพวกนี้ก็แค่ตัวละครเล็กๆ ที่ไม่มีคุณสมบัติอะไรที่จะสามารถมาพูดคุยกับพวกเขาได้เลยด้วยซ้ำ แต่เขาคาดไม่ถึงว่าตอนนี้คนแบบนี้จะมานั่งบนหัวของเขาได้

ต้วนเป่าตงกระซิบ “เสี่ยวหลง คนฉลาดจะหลีกเลี่ยงสถานการณ์ที่เสียเปรียบชเพื่อหลีกเลี่ยงความอัปยศอดสู อย่าเพิ่งรีบร้อน”

แม้ว่าเขาจะพูดอย่างนั้น แต่ในใจของต้วนเป่าตงก็กังวลอยู่ เพราะตอนนี้เขาขาหักทั้งสองข้าง ถ้าเขาเหมือนเมื่อก่อน เขาอาจจะลุกมาต่อต้านได้

แต่ในตอนนี้……

อ่ะ ถ้าคุณฉินอยู่ที่นี่ คงจะดี

หลงอี้ฮุยถอนหายใจ “วิธีการของเกาเฉินนั้นเลวร้ายมาก และมีอันธพาลอยู่รอบตัวเขามากมาย แม้ว่าคุณฉินจะอยู่ที่นี่ ก็เกรงว่าจะไม่สามารถทำอะไรได้อยู่ดี”

เพ่ยเหลียงถอนหายใจ “ผู้ชนะและผู้แพ้ในธุรกิจนี้ ก็ต้องพร้อมที่จะเสียสละได้ทุกเมื่อ ฉันคิดไว้นานแล้วว่ามันจะต้องมีวันนี้และฉันก็ไม่มีอะไรที่จะต้องเสียใจ ”

ทั้งสามถอนหายใจ และไม่นานก็ค่ำแล้ว

หลิวเค่อและคนอื่นๆ ลุกขึ้นกลับบ้าน ใช่และ ขอทานเหล่านี้มีบ้านเป็นของตัวเอง ทุกวันนี้ ขอทานมีเงินมากกว่าคนที่ไปทำงานซะอีก ซื้อบ้านหรือรถยนต์เป็นเรื่องปกติ

แต่ไม่ใช่กับเพ่ยเหลียงและคนอื่นๆ พวกเขาสามคนต้องนอนบนถนนโดยไม่ใช้เงินสักบาท และขาของพวกเขาก็ยังคงเจ็บอย่างสาหัส

“พี่ตง พี่เพ่ย ให้พี่สองคนนอนพักสักหน่อยก่อนเถอะ ฉันยังไม่ง่วง ฉันจะคอยดูแลให้ทั้งคืนเอง”

ด้วยเหตุผลทางอาชีพ หลงอี้ฮุยมักจะปกป้องลูกพี่ทั้งสองอยู่เช่นนี้เสมอ

เมื่อหลงอี้ฮุยเริ่มง่วง ก็มีร่างหนึ่งเดินมาแต่ไกลๆ เงาถูกลากยาวมากโดยโคมไฟถนน และร่างนั้นดูแข็งแรงมาก

หลงอี้ฮุยยืนขึ้นอย่างระมัดระวัง หยิบอิฐออกมาจากด้านข้างของเขาแล้วคว้ามันไว้ในมือพร้อมที่จะโยนไป

อย่างไรก็ตาม เมื่อร่างนั้นเดินเข้าไปใกล้ๆ ดวงตาของหลงอี้ฮุยก็เบิกกว้างและหน้าของเขาเต็มไปด้วยความประหลาดใจ

“คุณชายฉิน!”

แค่คุณชายฉินเพียงประโยค ต้วนเป่าตงและเพ่ยหลิงก็รีบลุกขึ้นนั่งด้วยความตกใจ ดวงตาของพวกเขาเบิกกว้างและหน้าของพวกเขาดูตกใจอย่างมาก!

“คุณชายฉิน เป็นคุณชายฉินจริงๆ!”

เมื่อเห็นฉินจุนอีกครั้ง ทั้งสามคนก็ถึงกับน้ำตาซึม พวกเขาไม่คาดคิดเลยว่าคุณชายฉินยังมีชีวิตอยู่!

ทั้งสามคนรู้สึกอับอาย ส่วนฉินจุนเองก็มีกลิ่นไอของความอาฆาต

“ทำให้พวกคุณเดือดร้อนแล้ว”

ต้วนเป่าตงยิ้มแห้งๆ “คุณชายฉินพูดเกินไปแล้ว ต่อให้ไม่มีคุณ เราก็ต้องลงเอยแบบนี้อยู่แล้ว ไม่มีทางเลือก”

สิ่งที่ต้วนเป่าตงกำลังพูดนั้นมันเป็นความจริง ตราบใดที่พวกเขาเป็นผู้มีอำนาจของตงไห่ วันหนึ่งก็จะต้องมีอันตรายเกินขึ้นกับพวกเขาแน่ๆ

ในเมืองตงไห่ถึงแม้จะไม่ใช่เมืองระดับหนึ่ง แต่ก็ถือว่าเป็นเมืองที่พัฒนาแล้ว มีคนจ้องมองพวกเขาอยู่ทั่วเมือง