บทที่ 390 นาฬิกาเรือนละสี่สิบล้าน

เถ้าแก่ฟางไม่รู้เรื่อง เขาจึงพูดว่า “งั้นเหรอครับ? ถ้าอย่างนั้นเดี๋ยวผมช่วยดูให้”

เซี่ยหัวเฉียงมองไปที่ฉินจุนและหัวเราะหึๆ “พี่ฉินเอานาฬิกามาให้เถ้าแก่ฟางดูสิ ไม่แน่นาฬิกาเรือนนี้ของคุณจะอาจเป็นนาฬิกาที่มีชื่อเสียงจริงๆ ก็ได้นะ?”

หวังหยุนยิ้มและพูดว่า “คุณชายเซี่ยคะฉันว่ามันไม่จำเป็นหรอกมั้งคะ ฮ่าๆ…”

เซี่ยหัวเฉียงพูด “ทำไมจะไม่จำเป็นล่ะ ลองดูก่อนสิ เผื่อว่าบนแผงจะมีของจริงขาย”

หลังจากเขาพูดจบ ฉินจุนก็ถอดนาฬิกาออกมาแล้วยื่นให้

ทันทีที่เถ้าแก่ฟางรับนาฬิกาไป ดวงตาของเขาก็เป็นประกาย

มันหนักมาก

ถ้านาฬิกาหนักนั้นแสดงว่าวัสดุมีความประณีตมาก และมีปริมาณทองคำสูง ยิ่งหนักยิ่งคุณภาพดี

เมื่อเถ้าแก่ฟางเห็นหน้าปัดนี้ เขาก็ขมวดคิ้วทันที

เซี่ยหัวเฉียงหัวเราะและพูด “เป็นยังไงบ้างครับเถ้าแก่ฟาง เปิดโลกเลยใช่ไหมครับ? ยังไม่เห็นโรเล็กซ์สีน้ำเงินใช่ไหม ฮ่าๆๆ…”

เซี่ยหัวเฉียงคิดว่ามันตลกมากที่ได้พูดจาเสียดสีฉินจุนตามใจชอบ แต่สีหน้าของเถ้าแก่ฟางกลับค่อนข้างเคร่งขรึม

เขาหยิบแว่นขยายแบบพกพาออกมาจากกระเป๋า และตรวจสอบอย่างละเอียด

เซี่ยหัวเฉียงพูด “เถ้าแก่ฟางไม่ต้องขนาดนั้นก็ได้มั้งครับ ระดับคุณแล้วแค่มองแวบเดียวก็น่าจะบอกได้ว่ามันเป็นของจริงหรือหรือของปลอมไม่ใช่เหรอครับ?

เถ้าแก่ฟางไม่ได้ตอบอะไร แต่กำลังตรวจดูอย่างละเอียด และที่ฝาหลังของนาฬิกาจุดที่สึกหรอเขาก็พบตัวเลขชุดหนึ่ง

1763!

ดวงตาของเถ้าแก่ฟางเป็นประกายทันที และใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความประหลาดใจ

“นี่เป็นแบทแมนหน้าปัดสีน้ำเงินของจริงครับ!”

เซี่ยหัวเฉียงขมวดคิ้ว “เถ้าแก่ฟางคุณพูดอะไรน่ะ? สีน้ำเงินอะไร มันจะมีสีน้ำเงินได้อย่างไร?”

หัวหน้าฟางพูด “คุณชายเซี่ยครับ มันมีสีน้ำเงินจริงๆ ครับ”

“ในปี ค.ศ. 1763 Rolex เคยผลิตหน้าปัดสีน้ำเงินออกมาหนึ่งเรือน แต่หลังจากผลิตได้หนึ่งชิ้น โรงงานก็ปิดตัวลง ต่อมานักลงทุนได้อัดฉีดเงินทุนอีกให้กับ Rolex อีกครั้งมันถึงอยู่รอดมาถึงทุกวันนี้”

“หลังจากที่โรงงานฟื้นตัว ก็เริ่มผลิตซีรีส์ใหม่ ตัวแบทแมนหน้าปัดสีน้ำเงินตัวนี้ก็ได้หยุดผลิตไปแล้ว ดังนั้นนาฬิกาแบทแมนสีน้ำเงินเรือนนี้ถึงไม่เคยปล่อยออกมาขายครับ”

“นาฬิกาเรือนนี้มีมูลค่าสูงมาก และมีค่ามากสำหรับการสะสม ผมได้ยินมาว่ามันถูกซื้อไปโดยนักสะสม ถ้าขายตอนนี้ ราคาตลาดน่าจะมากกว่า 40 ล้านหยวนเลยครับ!”

เมื่อสิ้นเสียงของเถ้าแก่ฟาง สีหน้าของเซี่ยหัวเฉียงก็ตกตะลึงในทันที

หวังหยุนก็ตกตะลึงเช่นกัน สี่สิบล้าน? !

พวกเขาไม่เคยได้ยินราคาของนาฬิกาที่แพงขนาดนี้มาก่อนเลย และยังควรค่าแก่การสะสมอีกด้วย

เซี่ยหัวเฉียงขมวดคิ้ว “เถ้าแก่ฟางคุณต้องเข้าใจผิดแน่ๆ นาฬิกาเรือนนี้มันจะราคาแพงขนาดนี้ได้อย่างไร? และผมก็ไม่เคยได้ยินเรื่องหน้าปัดสีน้ำเงินมาก่อนเลย!”

เถ้าแก่ฟางพูด “คุณชายเซี่ยครับ คุณไม่ควรสงสัยในความสามารถของผมนะครับ ผมมีงานอดิเรกเกี่ยวกับนาฬิกามากว่าครึ่งชีวิต ผมดูไม่ผิดแน่นอนครับ”

“ถ้าคุณไม่เชื่อคุณลองเปรียบเทียบดูก็ได้ครับ การผลิตนาฬิกาทั้งสองเรือนของพวกคุณ ไม่ว่าจะเป็นการเก็บงานหรือวัสดุ หน้าปัดน้ำเงินนี้ดีกว่ามาก เพราะนี่คือนาฬิกาที่ผลิตเมื่อ 300 กว่าปีที่แล้ว ทำจากแรงงานคนล้วนๆ”

“ส่วนเรื่องที่คุณไม่เคยได้ยินเรื่องนี้มาก่อน อย่าโกรธที่ผมพูดตรงๆ เลยนะครับ มันเป็นเพราะคุณไม่รู้เกี่ยวกับนาฬิกาเรือนนี้ หรือพูดอีกอย่างก็คือคุณไม่ได้มีความรู้มากนัก”

คำพูดของเถ้าแก่ฟางทำให้ใบหน้าของเซี่ยหัวเฉียงบูดเบี้ยวทันที