บทที่ 416 ตระกูลไห่

พอเหลยหงขับรถออกมาไม่นาน ก็ขับตามฉินจุนกับเฉินหยวนที่กำลังเดินเล่นกันอยู่ทันพอดี

“คุณฉินคะ！”

เหลยหงรีบลงจากรถ แล้วเดินไปข้าง ๆ ฉินจุน

พอเห็นเฉินหยวนที่อยู่ข้าง ๆ ฉินจุน แววตาของเหลยหงก็ฉายแววแปลก ๆ ขึ้นมาทันที

“ท่านนี้คือ？”

เฉินหยวนรีบตีตัวออกห่างจากฉินจุนทันที เพราะเมื่อกี้พวกเธอแค่แสดง พอออกมาก็กลับมาทำตัวตามปกติ

“ฉันเป็นเพื่อนของฉินจุนค่ะ เพื่อนธรรมดาเลย”

พอได้ยินดังนั้นสีหน้าของเหลยหงก็ดีขึ้น ก็จะหัวเราะแหะ ๆ แล้วแนะนำตัวเอง จากนั้นทั้งสามคนก็เดินไปด้วยกัน

ซ้ายขวาต่างก็เป็นสาวสวย เหลยหงกับเฉินหยวนนั้นก็ต่างเป็นคนสวย เวลาเดินก็มีแต่คนเหลียวมองนับไม่ถ้วน แถมยังมองฉินจุนด้วยแววตาอิจฉา

จู่ ๆ เหลยหงก็เอ่ยขึ้นมาว่า “ที่คุณฉินมาเมืองหลวงครั้งนี้ เพื่อมาร่วมการแข่งขันการแข่งขันสุดยอดแพทย์อัจฉริยะโดยเฉพาะเลยเหรอคะ？”

ฉินจุนพยักหน้า “จะว่าอย่างนั้นก็ได้ครับ ถ้าไม่มีอะไรผมก็เตรียมตัวกลับเลยครับ”

เดิมทีฉินจุนแค่ตั้งใจจะมาเป็นเพื่อนเย่หวันเอ๋อเพื่อเข้าแข่งขันการประกวด แล้วก็บังเอิญเจอเฉินหยวนเข้ากลางทาง

เหลยหงครุ่นคิดก่อนจะเอ่ยอย่างหนักใจ

“ฉันมีญาติผู้ใหญ่คนหนึ่ง ช่วงนี้สุขภาพไม่ค่อยแข็งแรงเท่าไหร่ คุณฉินจุนถือว่าเห็นแก่หน้าฉันช่วยไปดูท่านให้หน่อยได้ไหมคะ？”

เหลยหงเอ่ยอย่างเกรงใจมาก ๆ ฉินจุนเองก็ไม่กล้าปฏิเสธ

“ไม่มีปัญหาครับ ไปตอนนี้เลยไหมครับ？”

เหลยหงพยักหน้า “ค่ะ เดี๋ยวฉันพาคุณไป”

พูดจบ ฉินจุนก็เตรียมจะไปกับเหลยหง “ผอ.เฉิน ถ้าไม่มีอะไรแล้วผมขอตัวไปก่อนนะ？”

เฉินหยวนพยักหน้า รู้สึกไม่อยากให้ไป แต่ก็ไม่ได้มีเหตุผลอะไรรั้งคนเขาไว้

“เอาไว้ค่อยคุยกัน”

เอ่ยลากันแค่ประโยคเดียว ทั้งสองคนก็แยกกัน ฉินจุนขึ้นรถของเหลยหงก่อนจะออกเดินทาง

ขับรถไปประมาณยี่สิบนาที ก็เข้ามาใจกลางเมือง จากนั้นรถก็ขับเข้ามาที่คฤหาสน์โบราณขนาดใหญ่ใจกลางเมืองแห่งหนึ่ง

มูลค่าบ้านในเมืองหลวงนั้นแพงกว่าตงไห่มาก คฤหาสน์โบราณหลังใหญ่นี้ที่ยังตั้งอยู่ในใจกลางเมืองได้ สาเหตุหลักก็คงเป็นเพราะนักอสังหาสู้ไม่ไหว ค่าที่แพงเกินไป

สามารถมีคฤหาสน์ใหญ่ในบริเวณนี้ได้ ต้องไม่ใช่คนฐานะธรรมดาแน่นอน

“คุณฉินคะ เจ้าของที่นี่ชื่อว่าไห่หนิง ท่านอาวุโสไห่ เป็นญาติผู้ใหญ่ห่าง ๆ ของฉันเองค่ะ”

เหลยหงแนะนำไห่หนิงให้ฟังคร่าว ๆ เขาอายุหกสิบกว่าปีแล้ว มีฐานะไม่ธรรมดาในเมืองหลวง

สาเหตุที่เมืองหลวงได้เป็นเมืองเอกของมณฑล หลัก ๆ ก็เป็นเพราะว่าอุตสาหกรรมหนักค่อนข้างพัฒนา

เมืองหลวงถือว่าเป็นเมืองถ่านหิน มีเจ้าของธุรกิจถ่านหินมากมาย หนึ่งในนั้นซึ่งเป็นคนที่ร่ำรวยมากที่สุดและทำมาก่อนใครนั่นก็คือไห่หนิง

ปัจจุบันนี้ตระกูลไห่ถือว่าเป็นตระกูลที่ยิ่งใหญ่สุด ๆ ในตงไห่ ทั้งความร่ำรวยและเครือข่ายคอนเนกชั่นก็ถือว่าเป็นที่สุดในมณฑลฮั่นตง

ไห่หนิงเข้าวัยเลขหกแล้ว ช่วงนี้สุขภาพนับวัน ๆ ยิ่งแย่ลง เหลยหงในฐานะที่เป็นลูกหลานคนหนึ่งก็ค่อนข้างเป็นกังวลใจ

พอทั้งสองขับรถเข้ามาในบริเวณคฤหาสน์ บอดี้การ์ดที่เฝ้าหน้าประตูต่างก็รู้จักเหลยหง เนื่องจากมาที่นี่อยู่บ่อย ๆ จึงปล่อยให้ผ่านเข้าไปได้อย่างสบาย ๆ พอจอดรถเข้าทั้งสองคนก็เดินเข้าไปในเขตที่พัก

พอเดินเข้ามาในตัวบ้าน ก็มีชายชราผมขาวแซมดำกำลังไออยู่

สีหน้าของเหลยหงเปลี่ยนไปทันที เธอรีบเดินเข้าไปลูบหลังของชายชรา

“คุณปู่ไห่คะ！คุณปู่ไม่เป็นไรใช่ไหมคะ？”

ไห่หนิงไอสองสามที ก่อนจะขากเสลด จากนั้นก็สูดลมหายใจลึก ๆ สีหน้าถึงกลับมาเป็นปกติ

“เสี่ยวหงเหรอ ปู่ไม่ได้เป็นอะไร เมื่อวานกินเผ็ดเยอะไปหน่อย วันนี้เลยไอน่ะ รีบมานั่งเร็ว”

ไห่หนิงหันกลับมาเห็นฉินจุน ก็ชะงักทันที

“เสี่ยวหง หนูมีความรักแล้วเหรอ？”

เหลยหงหน้าแดงด้วยความเขิน ก่อนจะรีบแก้ตัว

“เปล่าค่ะคุณปู่ ๆ นี่เป็นเพื่อนที่หนูรู้จักที่ตงไห่ เขาเป็นแพทย์อัฉจริยะท่านหนึ่ง หนูเห็นว่าช่วงนี้สุขภาพคุณปู่ไม่ค่อยดี ก็เลยขอให้เขาช่วยมาดู”