บทที่ 417 นายก็เป็นหมองั้นหรือ？

ไห่หนิงขมวดคิ้วมุ่น， “ปู่ไม่ได้ป่วยอะไร จะต้องไปตรวจอะไรกัน？ครั้งก่อนไปตรวจแล้วไม่ใช่หรือไง ไม่ได้เป็นอะไร อย่ามาวุ่นวายกับปู่หน่า！”

ดูแล้วไห่หนิงไม่ใช่แค่อคติกับฉินจุนคนเดียว แต่อคติกับหมอทุกคน เขาคิดว่าตัวเองไม่ได้ป่วยอะไรก็เท่านั้น

“คุณปู่นี่จริง ๆ เลยนะคะ……เห้อ หนูนัดแพทย์ผู้เชี่ยวชาญเอาไว้แล้ว อีกเดี๋ยวก็คงมาตรวจคุณปู่”

ไห่หนิงถลึงตาใส่เธอ แต่ก็ไม่ได้ตอบโต้อะไร เพราะอย่างไรก็ตามเขาไม่ได้รู้สึกว่าตัวเองป่วย จากนั้นก็เดินตรงเข้าห้องไปอย่างโมโห

เหยาเหยาถอนหายใจ นั่งลงด้วยใบหน้าเป็นกังวล

เหลยหงเอ่ย “เหยาเหยาไม่ได้ต้องกังวลไป ท่านนี้คือคุณฉินเป็นหมอที่พี่พามา เขาเองก็ช่วยดูอาการคุณปู่ให้ได้”

เหยาเหยาขมวดคิ้วเข้าหากัน มองสำรวจฉินจุนแล้วเอ่ย

“เขาเป็นหมอเหรอพี่？เด็กไปหรือเปล่า？”

เหลยหงยิ้ม “ถึงแม้ว่าคุณฉินจะอายุยังน้อย แต่ว่าฝีมือการรักษานั้นสุดยอดมาก”

เหยาเหยาส่ายหน้าอย่างจนปัญญา “ช่างมันเถอะ พี่หงไม่ต้องไปสนใจหรอกค่ะ อาการของปู่ฉัน น่าจะเป็นโรคปอดอักเสบ น่าจะเป็นเพราะตอนหนุ่ม ๆ ท่านสูบบุหรี่จัดเกินไป”

เดิมทีฉินจุนไม่ได้อยากจะพูดอะไร แต่ว่าฟังที่เหยาเหยาพูดเรื่องอาการป่วยก็อดไม่ได้

“ท่านอาวุโสไห่ไม่ได้เป็นปอดอักเสบ แต่เป็นโรคขาดสารอาหารครับ”

พอฉินจุนพูดจบ เหยาเหยาก็ขมวดคิ้วเข้าหากันทันที

“โรคขาดสารอาหาร？นายเอาอะไรมาพูด คุณปู่ของฉันจะขาดสารอาหารได้ยังไง？นายไม่เห็นหรือไงว่าครอบครัวของเรามีฐานะแบบไหน นายจะบอกว่าคุณปู่ฉันไม่มีเงินซื้อข้าวกินงั้นเหรอ？”

เดิมที่เหยาเหยาก็โมโหเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว พอได้ยินฉินจุนพูดแบบนี้ เธอก็ยิ่งโมโห

ฉินจุนขมวดคิ้ว “โรคขาดสารอาหารสามารถแบ่งได้หลายประเภท ไม่ใช่ว่าจะมีแต่คนที่ไม่มีเงินกินข้าวเท่านั้นที่จะเป็นโรคสารอาหาร มีพวกเหล่าเศรษฐีหลายคนก็เป็นโรคขาดสารอาหารเหมือนกัน อาการป่วยไม่ได้เกี่ยวกับความรวยความจน ร่างกายของท่านอาวุโสไห่ขาดสารอาหารจำนวนมาก จะต้องมีปัญหาเรื่องการกินและการพักผ่อนในชีวิตประจำวันแน่นอน”

เหยาเหยายิ่งได้ฟังก็ยิ่งโมโหเข้าไปอีก

“นายจะบอกว่าพวกฉันดูแลคุณปู่ไม่ดีอย่างนั้นเหรอ？หมอเขาให้มารักษาคนไข้ ไม่ได้ให้มาต่อว่าญาติคนไข้ นายมาพูดพล่ามพวกนี้มีประโยชน์อะไร？”

ฉินจุนเอ่ย “ผมเพียงแค่บอกสาเหตุของอาการป่วยกับคุณก็แค่นั้น การรักษาโรค มันจะต้องจำเป็นที่จะต้องรู้ต้นตอของโรค ถ้าหากไม่แก้ไขอาการขาดสารอาหาร ถึงแม้ว่าจะรักษาหายแล้ว ต่อไปก็อาจจะเป็นขึ้นมาอีกได้”

ท่านอาวุโสท่านนี้มีอาการขาดสารอาหาร จากการที่ได้สำรวจชีพจรพบว่า ไฟในตับของท่านอาวุโสนั้นปะทุ ต้องเป็นเพราะว่าปกติแล้วทานแต่เนื้อสัตว์และทานผักน้อยมากแน่ ๆ

โรคขาดสารอาหารประเภทนี้ไม่ใช่เพราะว่าครอบครัวฐานะไม่ค่อยดี แต่เกิดจากนิสัยการกินส่วนตัวล้วน ๆ

มีบางคนไม่ชอบทานผัก ถึงแม้ว่าคุณจะเป็นคนรวย วัน ๆ กินแต่เนื้อสัตว์เนื้อปลา แบบนี้ก็ทำให้เกิดโรคขาดสารอาหารได้เช่นกัน

เหยาเหยาพูดจาเต็มไปด้วยอารมณ์ความโมโห ไม่ฟังเหตุผลใด ๆ ให้ชัดเจน มาถึงก็ต่อว่าอย่างเดียว

เหลยหงก็รีบเข้ามาไกล่เกลี่ย “เหยาเหยา คุณฉินเขาไม่ได้หมายความว่าอย่างนั้น เราทุกคนต่างก็ทำเพื่อรักษาอาการป่วยของคุณปู่ไม่ใช่เหรอ เมื่อกี้ตอนพี่เข้ามา ก็เห็นคุณปู่กำลังไอ”

พูดจบ ชายชราก็เดินออกมาจากห้องได้ยินคนพวกนี้คุยกันก็กลอกตามองบน

“ไอไม่กี่ทีก็ถือว่าป่วยแล้วเหรอ？พวกเรานี่ทำเรื่องเล็กให้เป็นเรื่องใหญ่ไปได้”

ไหน ๆ คนไข้ก็ออกมาแล้ว ฉินจุนก็เอ่ยออกมาตรง ๆ เลย

“คุณท่านครับ นี่ไม่ใช่ทำเรื่องเล็กให้เป็นเรื่องใหญ่นะครับ อาการป่วยของท่านรุนแรงมาก ถ้าหากไม่รีบทำการรักษา เกรงว่าอย่างที่สุดหนึ่งเดือนกว่าเท่านั้นคุณท่านจะกลายเป็นผู้ป่วยติดเตียงได้เลย”

เหยาเหยาถลึงตา “นายพูดบ้าอะไรของนาย！นายแข่งคุณปู่ของฉันงั้นเหรอ？”

เหยาเหยาถลึงตาใส่ใบหน้าเต็มไปด้วยความโมโห