บทที่ 447 ธรรมดาจริงๆ

อาจารย์รีบอธิบาย

“อาจารย์เมิ่งคะ คุณอย่าถือสาเลยนะคะ เขาเป็นพี่เขยของเฉินเค่อเอ๋อร์น่ะค่ะ เป็นผู้ปกครอง อาจจะไม่ได้อยู่ในวงการนี้ คุณไปเอาอะไรกับเขาล่ะค่ะ!”

คณบดีเมิ่งเป็นที่ชอบเอาชนะอยู่แล้ว ทำอะไรก็มักจะจริงจังกับทุกสิ่ง ดังนั้นทุกคนจึงไม่ค่อยกล้าพูดเล่นกับคณบดีเมิ่ง

และฉินจุนก็เป็นผู้ปกครองของนักศึกษา แม้ว่าจะเป็นคนในสายอาชีพเดียวกัน แต่จากอายุเขาก็เป็นได้แค่รองหัวหน้าฝ่าย หรือหัวหน้าแพทย์เท่านั้น

ระดับหัวหน้าฝ่ายก็เทียบกับผู้เชี่ยวชาญไม่ได้อยู่ดี ไม่ต้องพูดถึงคณบดีเมิ่งที่เป็นถึงศาสตราจารย์แล้ว

แล้วจะให้เขาเข้าร่วมประชุมกับผู้เชี่ยวชาญเพื่อวัดกับคณบดีเมิ่ง ล้อเล่นเหรอ?

เมื่อคณบดีเมิ่งได้ยินว่าเขาเป็นผู้ปกครองของนักศึกษา สีหน้าของเขาก็ค่อยๆ อ่อนลง จริงๆ แล้วไม่ควรไปเรียกร้องอะไรมากกับผู้ปกครองของนักศึกษา ถ้าจริงจังเกินไปอาจจะทำให้เกิดความขัดแย้งกันได้

“เฮอะ ผู้ปกครองก็ไม่ควรพูดมั่วๆ มั้ง? ความสามารถทางการแพทย์ไม่ใช่เรื่องที่จะเอามาพูดกันลอยๆได้”

ฉินจุนได้ยินอย่างนั้นก็ยิ้มบางๆ “ผมไม่ได้พูดลอยๆ เมื่อดูจากทัศนคติของคุณเกี่ยวกับความสัมพันธ์ของหมอกับพยาบาลแล้วมันทำให้เห็นว่าความสามารถของคุณมันธรรมดาจริงๆ”

อาจารย์: ……

เฉินเค่อเอ๋อร์: …….

คณบดีเมิ่ง: ……..

ทั้งสามคนก็อึ้งไปตามๆ กัน

พี่ชายคุณดูไม่ออกเหรอว่าคนอื่นเขากำลังช่วยแก้ต่างให้น่ะ? คุณพูดอย่างนี้หมายความว่าไงน่ะ ช่วยแก้ต่างให้ก็ไม่ยอม ต้องการงัดกับคณบดีให้ได้เลยเหรอ?

คณบดีเมิ่งตกใจมาก ทำไมเด็กคนนี้กล้าได้ขนาดนี้เนี่ย?

“ดี ดีมาก! ไปกันเถอะ พอดีเลยห้องประชุมข้างๆ มีผู้เชี่ยวชาญมากมายมาจากทั่วประเทศ หากคุณมีปัญหาอะไร ทุกคนจะได้หารือร่วมกันได้!”

หลังจากพูดจบ คณบดีเมิ่งก็เดินออกไป และเข้าไปที่ห้องประชุมที่อยู่ข้างๆ

เค่อเอ๋อร์รีบดึงฉินจุนและพูดว่า “พี่เขย ช่างเถอะ ฉันว่าพอแล้วล่ะ! ถ้าคุณยังเถียงกับคณบดีเมิ่งต่อ คุณจะต้องขายหน้าแน่ๆ !”

ฉินจุนยิ้มบาง ๆ “เธอแน่ใจได้ยังไงว่าคนที่ขายหน้าจะเป็นฉัน?”

หลังจากพูดจบ ฉินจุนก็เดินออกไป และตรงไปยังห้องประชุมข้างๆ ทันที

เมื่อพูดถึงเรื่องวิชาการ คณบดีเมิ่งนั้นค่อนข้างจริงจังมาก แต่ฉินจุนก็จริงจังมากเช่นกัน ในเรื่องอื่นๆ อาจจะปิดตาข้างหนึ่งได้ แต่ในเรื่องการแพทย์แล้วจะปล่อยปละละเลยไม่ได้

หลังจากเข้าไปในห้องประชุม ชายหญิงวัยกลางคนจำนวนมากนั่งอยู่ที่โต๊ะในห้องประชุมเพื่อรอการมาถึงของคณบดีเมิ่ง

ทันทีที่ฉินจุนเข้ามา คณบดีเมิ่งก็ยืนขึ้นและพูด

“ขออนุญาตแนะนำนะครับ ท่านนี้คือผู้ปกครองของนักศึกษาของเรา เขามีข้อสงสัยเกี่ยวกับความสามารถของผมเมิ่งจ้าวหลินน่ะครับ พวกเรามาพูดคุยหารือกันต่อหน้าทุกคนเลยดีกว่า”

ถึงจะพูดว่าพูดคุยหารือกัน แต่ในความหมายของคณบดีเมิ่งนั้นไม่ค่อยดีนัก จากการพูดเหน็บแนม เห็นได้ชัดว่าเขาต้องการจะข่มขู่ฉินจุน

ผู้เชี่ยวชาญหลายคนที่นั่งอยู่ต่างก็ยิ้ม โดยรู้ทันทีโรคเก่าของคณบดีเมิ่งกำเริบอีกครั้งแล้ว จะมาเอาชนะอะไรกับผู้ปกครองของนักนักศึกษาคนหนึ่งล่ะ

ผู้ปกครองของนักศึกษา และเขายังเด็กมาก แน่นอนว่ายังไม่มีความสามารถอะไรมาก ไม่แน่ก็อาจจะเป็นคนนอกวงการเสียด้วยซ้ำ แล้วยังจะเรียกเขามาประจันหน้าอย่างนี้อีก นี่ต้องการจะทำให้คนอื่นเสียหน้าเหรอ?

“คณบดีเมิ่ง ปล่อยไปเถอะ ความสามารถของคุณยังมีอะไรให้สงสัยอีกเหรอ? ฮ่าๆๆ…”

“นั่นน่ะสิ มีอะไรให้น่าสงสัยกัน เป็นอาจารย์มาตั้งหลายปีแล้ว มีลูกศิษย์ลูกหามากมาย ผู้คนมากมายก็เป็นคนที่คุณสอน ถ้าคุณไม่มีความสามารถมากพอ แล้วใครจะมีล่ะ?”

“เหอะๆ ผู้ปกครองท่านนี้ คุณอย่าล้อเล่นเลยครับ พวกเราจะเริ่มการสัมนาเกี่ยวกับเรื่องเฉพาะทางแล้ว เกรงว่าคุณจะฟังไม่เข้าใจ”