บทที่ 455 ตบหน้าที่รุนแรงมากต่อหน้าสาธารณะชน

คำพูดของฉินจุนทำให้ทุกคนหน้าแดง นี่คือจุดประสงค์ของพวกเขาจริง ๆ

ซ่งหย่งเฉียงขมวดคิ้วและพูดว่า “แล้วไง สายเลือดก็เปลี่ยนไม่ได้ ไม่เอาน่า ญาญ่า นี่คุณปู่ คุณย่า รีบมาเรียกสิ”

ชายชราและหญิงชราจากครอบครัวซ่งนั่งบนเก้าอี้ ถือซองจดหมายสีแดงในมือ รอที่จะให้ของขวัญฉินญาญ่า

ฉินญาญ่าจับแขนของฉินจุนโดยไม่เคลื่อนไหว และแม้แต่ซ่อนตัวหลังจากเห็นคนเหล่านี้

ซ่งหย่งเฉียงขมวดคิ้ว โกรธเล็กน้อย แต่ไม่กล้าที่จะรุนแรงเกินไป ดังนั้นเขาจึงทำได้เพียงกัดฟัน และพูดด้วยรอยยิ้ม

“ญาญ่า พวกเราเป็นญาติกันของเธอทุกคน จะไม่ทำร้ายเธอ จำได้มั้ยว่าฉันไปหาเธอที่สถานเลี้ยงเด็กกำพร้าด้วยนะ?”

ฉินญาญ่าส่ายหัวว่างเปล่า หันหน้าหนี และหยุดมองพวกเขา

ใบหน้าของซ่งหย่งเฉียงค่อนข้างควบคุมไม่ได้ แต่เพื่อประโยชน์ในการดูแล เขาอดทน และพูดกับฉินจุน

“สถานเลี้ยงเด็กกำพร้ามีอายุห้าปี และซ่งหย่งเฉียงเป็นผู้จ่ายค่าใช้จ่ายในช่วงไม่กี่ปีที่ผ่านมา แม้ว่าญาญ่าจะไม่ได้อยู่เคียงข้างฉัน แต่ก็ยังถือว่าได้รับการเลี้ยงดูจากฉัน มันถูกต้องแล้วที่จะให้ฉันเป็นคนดูแล”

ฉินจุนเยาะเย้ย ซ่งหย่งเฉียงไร้ยางอายจริง ๆ

“คุณจ่ายค่าธรรมเนียมห้าปีเหรอ? คุณแน่ใจเหรอ?”

“แน่นอน!”

“ดี”

หลังจากพูดเสร็จ ฉินจุนก็หยิบโทรศัพท์มือถือออกมา และกดหมายเลขของหัวหน้าลี่สถานเลี้ยงเด็กกำพร้า

หลังจากนั้นไม่กี่วินาที ก็มีการเชื่อมต่อสาย

“คุณฉิน?”

“คุณลี่ครับ ช่วยตรวจสอบหน่อยได้มั้ย ว่าใครเป็นผู้จัดหาเงินทุนให้กับญาญ่าในช่วงไม่กี่ปีที่ผ่านมา”

หัวหน้าลี่ชะงักครู่หนึ่ง แล้วพูดว่า “คุณฉินคะ ฉินญาญ่าไม่ได้รับการสนับสนุนทางสังคมใด ๆ ในช่วงไม่กี่ปีที่ผ่านมา ฉันมั่นใจมากในเรื่องนี้”

“ตกลง”

หลังจากพูดเสร็จ ฉินจุนก็วางสายไป

ทั้งลานก็เงียบ

นี่เป็นการตบหน้าที่รุนแรงมากต่อหน้าสาธารณชน เมื่อครู่พูดอย่างไร้ยางอายว่าเขาได้จ่ายเงินค่าเลี้ยงดูให้ฉินญาญ่าที่สถานเลี้ยงเด็กกำพร้าในช่วงไม่กี่ปีที่ผ่านมา แต่ผลลัพธ์คือหัวปฏิเสธด้วยตัวเอง ฉินญาญ่าไม่ได้รับการยอมรับใด ๆ จากสังคมในอดีต ไม่กี่ปีที่ผ่านมาไม่มีเงินทุนเลยแม้แต่น้อย

ใบหน้าของซ่งหย่งเฉียงดูน่าเกลียดเล็กน้อย และเขาก็กัดหัวแล้วพูดว่า “หืม จะแน่ใจได้ยังไงว่าเธอเป็นหัวหน้าสถานเลี้ยงเด็กกำพร้า? บางทีนายอาจจะให้ใครมาแกล้ง? การโทรศัพท์จะพิสูจน์อะไรได้?”

ฉินจุนเยาะเย้ย “ถ้าเป็นแบบนี้ คุณก็โทรมา เพราะคุณได้ให้เงินทุนญาญ่ามาหลายปีแล้ว คุณน่าจะมีหมายเลขโทรศัพท์จากหัวหน้าสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าใช่มั้ย?”

ใบหน้าของซ่งหย่งเฉียงไม่แน่นอน เปลี่ยนไปมาหลายต่อหลายครั้ง แล้วถอนลมหายใจ

“มีอะไรต้องพิสูจน์ การช่วยเหลือญาญ่า ไม่ใช่เพราะฉันต้องการให้ญาญ่ามาตอบแทนฉัน ฉันไม่จำเป็นต้องให้ใครมาพิสูจน์ ฉันแค่สบายใจที่จะทำมัน”

คำพูดของซ่งหย่งเฉียงดูกล้าหาญ ราวกับว่าพวกเขายิ่งใหญ่มาก แต่จริง ๆ แล้วพวกเขาตั้งใจที่จะปกปิดความรู้สึกผิดชอบชั่วดีของเขา

ซ่งหย่งเฉียงหายใจเข้าลึก ๆ และพูดกับฉินจุน

“แบบนั้น เรามาพูดคุยกันว่าใครควรเป็นคนดูแลเด็กคนนี้”

ฉินจุนกล่าว “ถ้าอย่างนั้นให้เด็กเลือก”

แม้ว่าฉินญาญ่ายังเด็ก แต่เธอรู้ทุกอย่าง วันนี้เธอรู้ทุกเรื่อง

ทันทีที่ฉินจุนพูดจบ ฉินญาญ่าก็กอดแขนของฉินจุนโดยตรง และพูด

“หนูต้องการพี่ชาย”

แน่นอนว่าฉินญาญ่ารู้ว่าใครดีต่อเธอ และเธอไม่รู้จักคนเหล่านี้ต่อหน้าเธอ ดังนั้นโดยธรรมชาติแล้วเธอคงไม่สนใจ