บทที่ 456 ไม่ได้รู้สึกว่าฉันไม่มีเงินเหรอ

“ผมเป็นหมอ”

ซ่งหย่งเฉียงเยาะเย้ย “หมอ? ฮ่า ๆ อย่างอื่นฉันไม่ค่อยรู้หรอกนะ ฉันเคยสัมผัสกับอาชีพหมอ เงินเดือนไม่สูงและงานก็เหนื่อยมาก ฉันทำงานล่วงเวลาทุกวัน เรียกตอนไหนไปตอนนั้น”

“งานแบบนี้ กล้าถามอีกเหรอว่าเลี้ยงญาญ่าได้ยังไง?”

ฉินจุนยิ้มจางๆ “ขอโทษนะ คุณอาจเข้าใจผิดนิดหน่อย ผมเป็นเจ้าของโรงพยาบาล ผมมีหมอทำงานให้ และผมไม่ได้ยุ่งกับงาน”

ซ่งหย่งเฉียงขมวดคิ้ว “แล้วยังไงต่อ แม้ว่านายจะไม่ยุ่ง นายสามารถหาเงินได้เท่าไหร่จากการเปิดคลินิกการแพทย์เล็ก ๆ สองหรือสามแสนต่อปีถึงขีดจำกัดของคุณแล้วล่ะมั้ง? อายุเท่าญาญ่านี้ ค่าใช้จ่ายอย่างต่ำก็ปีละสองสามแสนหยวน จ่ายไหวเหรอ!”

รูปลักษณ์ที่เหยียดหยามของซ่งหย่งเฉียง ดูเหมือนจะเต็มไปด้วยความเหนือกว่าในฐานะเศรษฐี

ฉินจุนเยาะเย้ย “ทำไม คุณคิดว่าคุณรวยเหรอ? คุณว่ามาหากจะเลี้ยงญาญ่าได้ต้องจ่ายเงินเท่าไหร่?”

ซ่งหย่งเฉียงกล่าวว่า “นี่เป็นความคิดที่ดี ฉันจะไม่ทำให้นายลำบากหรอกนะ หนึ่งล้าน! นายเพียงไปถอนเงินสดมาหนึ่งล้าน ฉันก็จะให้นายเลี้ยงญาญ่าได้”

หนึ่งล้านฟังดูไม่มาก แต่สำหรับคนส่วนใหญ่ มันเป็นตัวเลขที่สูงลิ่ว

หลายคนอาจมีมูลค่าสุทธิมากกว่าหนึ่งล้าน แต่หายากมากที่จะสามารถฝากเงินสดหนึ่งล้านได้

แม้แต่บริษัทขนาดเล็กและขนาดกลางก็อาจมีเงินทุนหมุนเวียนไม่ถึงหนึ่งล้านหยวน นับประสาอะไรกับคนธรรมดา

ฉินจุนเยาะเย้ย เมื่อได้ยินคำพูด

“นึกว่าจะเรียกมาเยอะกว่านี้ ความเข้าใจของคุณ อาจจำกัดอยู่เพียงเท่านี้สินะ”

หลังจากพูดเสร็จ ฉินจุนก็หยิบโทรศัพท์มือถือออกมา แล้วกดหมายเลข

“สวัสดีครับ คุณฉิน?”

“ฉันจะส่งที่อยู่ให้นาย แล้วนายส่งเงินสดสิบล้านให้หน่อย!”

หลังจากพูดเสร็จ ฉินจุนก็วางสายไป

ซ่งหย่งเฉียงชะงักไปครู่หนึ่ง เงินสดสิบล้าน? ขี้โม้!

อย่าบอกนะว่าสิบล้าน แค่เอามาหนึ่งล้านยังถือว่าสุดยอดมากเลย!

แต่เป็นแค่หมอในคลินิกการแพทย์ เงินเดือนเดือนละสองสามหมื่นก็ถือว่าไม่เลวแล้ว แต่ไม่อายที่จะบอกว่าสิบล้าน? นายคิดว่านายเป็นใคร? แพทย์อัจฉริยะระดับแนวหน้าของประเทศเหรอ?

หลังจากใช้ความพยายามไปประมาณสิบนาที เฟอจูนเนอร์ที่เด็ดขาดก็หยุดที่ประตู และชายในชุดสูทก็เดินลงจากรถ มันคือหลงอี้ฮุย

“คุณฉิน เงินมาแล้ว”

มีเพียงสิบล้านเท่านั้น และฉินจุนไม่จำเป็นต้องติดต่อเมิ่งเหวินกังหรือเหอเนี่ยนอิงเลย และหลงอี้ฮุยช่วยแก้ปัญหานี้

หีบเปิดออก มีกระเป๋าเดินทางหลายใบวางอยู่ที่นั่น หลงอี้ฮุยเปิดทีละใบ เต็มไปด้วยเหรียญจีนสีแดง ซึ่งดูพราวมาก

ซ่งหย่งเฉียงและคนอื่น ๆ เบิกตากว้าง และพวกเขาทั้งหมดประหลาดใจ แม้ว่าพวกเขาจะไม่ใช่คนประเภทที่ไม่เคยเห็นเงิน แต่ในฐานะธุรกิจของครอบครัว พวกเขาเข้าใจดีว่าเงินสดนับสิบล้านนี้หมายถึงอะไร

หากมอบเงินสดสิบล้านให้พวกเขา ความมั่งคั่งของครอบครัวจะเพิ่มขึ้นเป็นสองเท่า และรายได้ของพวกเขาก็จะเพิ่มขึ้นเป็นสองเท่าด้วย

ซ่งหย่งเฉียงก้าวไปข้างหน้าอย่างตื่นเต้น “ฉันไม่คิดว่านายจะจ่ายสิบล้านได้จริง ๆ ถ้าเป็นเช่นนั้น ฉันจะรับเงิน”

ขณะที่เขาพูด ซ่งหย่งเฉียงกำลังจะรับมัน และหลงอี้ฮุยก็โบกมือและผลักซ่งหย่งเฉียงกลับโดยตรง ทำให้เขาผลักเขาอย่างส่ายหน้า

หลงอี้ฮุยสวมแว่นกันแดด กล่าวอย่างเย็นชาว่า “ดูเฉย ๆ อย่าแตะต้อง”

ใบหน้าของซ่งหย่งเฉียงเปลี่ยนไปเล็กน้อย “หมายความว่ายังไง?”

ฉินจุนเยาะเย้ย “หมายความว่ายังไงน่ะเหรอ? ผมบอกตอนไหนว่าจะให้เงินพวกคุณ? พวกคุณบอกว่าผมไม่มีเงิน ผมเลยเอามาให้ดูเท่านั้น โอเคแล้วเสี่ยวหลง กลับไปเถอะ”

หลงอี้ฮุยพยักหน้า “ครับ คุณฉิน”