บทที่ 46 คนช่วยเหลืออุปถัมภ์

จ้าวจื่อเหวินตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่งจากนั้นสีหน้าของเขาก็เปลี่ยนไปอย่างมาก

“ประธานเมิ่ง? ท่านประธานพูดอะไร เกิดอะไรขึ้น ทำไมคุณถึงไล่ผมออก!”

เมิ่งเหวินกังหายใจออกอย่างเย็นชา “ทำไมถึงไล่คุณออก คุณไม่รู้หรือไง?”

“ตระกูลเมิ่งกรุ๊ป เคยก้มหัวให้ใครตัวไหน？ เพียงเพราะคนตระกูลถัง เราต้องไล่คนของเราออก？คนอย่างคุณควรทำงานนี้เหรอ？ออกไป！

สีหน้าของจื่อเหวินดูหม่นหมอง หน้าตาไม่น่าดู

“ประธานเมิ่ง พิจารณาหน่อยเถอะ！”

ไม่ต้องการฟังคำแก้ตัวของเขาอีกต่อไป เลขาลากตัวจ้าวจื่อเหวินออกไป

เมิ่งเหวินกังกล่าวอีกครั้งว่า “ตอนนี้ผู้จัดการของแผนกQCคือคุณ และเงินเดือนคุณเท่ากับเขา นอกจากนี้ปัจจุบันบริษัทมีหุ้นเหลือ 5% ซึ่งหุ้นส่วนนี้จะมอบให้คุณปีต่อปีเสมือนให้โบนัสประจำปีแก่คุณ”

หลังจากพูดจบเมิ่งเหวินกังก็หยิบกุญแจรถอีกอันออกจากกระเป๋าของเขา

“ในเมื่อคุณเป็นผู้บริหารบริษัท คุณต้องมีหน้ามีตาเสมอ รถออดี้A8คันใหม่นี้ ผมให้คุณขับ ส่วนเรื่องเสื้อผ้า คุณไปซื้อเอง ซื้อคุณภาพดีหน่อย ซื้อเสร็จเอาใบเสร็จมาเบิกที่ฝ่ายบัญชี ส่วนนี้บริษัทออกให้”

เมื่อเมิ่งเหวินกังพูดถึงโบนัส หลินยู่ถึงกับตะลึง

อะไรนะ?

ไม่ดีเหรอ?

ไม่ได้ไล่ออก? แต่เป็นการเลื่อนขั้น? เลื่อนเป็นผู้บริหารระดับสูง？

หุ้นบริษัทห้าเปอเซนต์？ นั่นมันห้าสิบล้านเลย！

และเขาก็ได้รับรถยนต์ระดับไฮเอนด์เช่นนี้ คุณจ้าวไม่เคยได้รับสวัสดิการนี้ใช่ไหม?

เมิ่งเหวินกังคิดว่าพอสมควรแล้ว แค่เรื่องพวกนี้เขาก็ต้องใช้เวลานานพอควร

“โอเค ผู้จัดการหลิน ถ้าไม่มีอะไร คุณกลับบ้านได้ วันนี้ไปซื้อชุดและมาทำงานพรุ่งนี้ อย่าทำให้ผมผิดหวัง”

หลินยู่หายใจเข้าลึก ๆ “ขอบคุณคุณเมิ่ง แต่ผมอยากรู้ว่าทำไม”

แม้ว่าหลินยู่คิดว่าเขามีความสามารถที่ดีและทำงานหนัก แต่คนอย่างเขามีอยู่ทุกหนทุกแห่งในตระกูลเมิ่งกรุ๊ป ไม่ว่าเขาจะเก่งแค่ไหน แต่ก็ไม่ใช่คนที่ประธานเมิ่งจะเลือก?

เรื่องนี้ต้องมีอย่างอื่นแอบแฝง

เมิ่งเหวินกังกล่าวด้วยรอยยิ้มลึกลับ

“ประธานหลิน คุณต้องมั่นใจมากขึ้น คุณมีความสามารถและมีความสามารถจริงๆ และคุณมีคนช่วย โอเค ผมพูดเพียงแค่นี้ รีบกลับไปเถอะ”

หลินยู่เดินออกจากบริษัทด้วยความสิ้นหวัง หลังจากนั้นไม่นาน ข่าวการแต่งตั้งเขาก็ได้ถูกแจ้งให้คนทั้งบริษัททราบ เมื่อเขากลับมาในวันพรุ่งนี้ สายตาของคนเหล่านี้จะเปลี่ยนไปอย่างมาก

เมื่อเขาลงบันไดไปนั่งในออดี้ A8 ใหม่ล่าสุด หลินยู่รู้สึกเหมือนฝัน

คนช่วยเหลืออุปถัมภ์? ใครกัน?

“แม่คะ ล่างบ้านของเราเหมือนว่าจะมีรถหรูจอดอยู่ เหมือนจะเป็นออดี้A8 รถผู้บริหาร”

ถังหมิ่นกำลังทำอาหารอยู่ พูดอย่างโกรธเคืองว่า “รถของเจ้านายแล้วไง แม่ไม่เคยนั่งมาก่อน”

ไม่กี่วินาทีต่อมา หลินเยวี่ยเหยาก็อุทานออกมา

“นั่นพ่อ! พ่อขับรถกลับมา!”

ถังหมิ่นตกใจ “จริงเหรอ?” เมื่อมองไปที่หน้าต่าง หลินยู่ลงจากรถ เขายังคงสวมสูท ถือกระเป๋าสองสามใบในมือ ซึ่งทั้งหมดดูเหมือนกระเป๋าจากร้านเสื้อผ้าระดับไฮเอนด์

เมื่อกลับถึงบ้าน สองแม่ลูกก็ตกใจ

หลินยู่ยิ้มและแทบรอไม่ไหวที่จะบอกข่าวดีกับพวกเขา

ไม่กี่นาทีต่อมาถัวหมิ่นและหลินเยวี่ยเหยาก็มีความสุขมาก