บทที่ 45 อาจารย์ฉินรู้จักฉัน？

หลินเยวี่ยเหยารู้สึกเหมือนกำลังจะตาย ฉินจุนคนนี้เป็นมากกว่าความล้มเหลวจริงๆ

“ฉันรอคุณอยู่ที่นี่ไง! ฉันให้คุณยืนรอฉันที่นี่ คุณไปไหน？ ถ้าไม่ใช่เพราะคุณ วันนี้ฉันคงได้ไปหาหมออัจฉริยะ! มันเป็นเพราะคุณที่ทำให้ฉันพลาดโอกาสดีๆ แบบนี้!”

ฉินจุนรู้สึกอึดอัดเล็กน้อย

ตอนแรกเขาคิดว่าหลินเยวี่ยเหยาช้าเพราะมีเหตุบางอย่าง ไม่คิดว่าจะช้าเพราะตามหาเขา

“ไม่เป็นไรหรอก โอกาสหน้ายังมี”

ก็ไม่ใช่แค่อยากดูฉินจุนรักษาโรคเหรอ？ โอกาสยังมีอีกตั้งเยอะ

หลินเยวี่ยเหยาถอนหายใจอย่างเย็นชา “คุณพูดง่าย พูดออกมาได้!”

หลินเยวี่ยเหยาโกรธจริงๆ และระหว่างทาง ไม่พูดอะไรกับฉินจุน หลังจากกลับถึงบ้าน เธอก็ทำลายข้าวของด้วยความไม่พอใจ

ถังหมิ่นถามหลินเยวี่ยเหยาด้วยเสียงต่ำเมื่อเธอเข้ามาในห้อง

“เป็นอะไรไป ทำไมถึงโกรธ”

หลินเยวี่ยเหยากัดฟันด้วยความโกรธ

“ฉินจุนคนนี้ไม่มีแรงจูงใจจริงๆ ฉัหนูพาเขาไปที่โรงพยาบาลเพื่อเรียนรู้เพิ่มเติม ผลปรากฏว่าเขาไม่ฟังหนูและทำให้งานของหนูล่าช้า อย่าให้หนูองดูแลเขาอีกต่อไป หนูเสียใจและโกรธมาก!”

หลินเยวี่ยเหยากลับไปที่ห้องของเธอ ล็อคประตูและคลุมผ้าห่ม

การพลาดโอกาสที่จะพบกับแพทย์อัจฉริยะเป็นเรื่องน่าเสียดายในชีวิต

หลินเยวี่ยเหยาหยิบโทรศัพท์มือถือของเธอออกมาแล้วเปิดวีแชทและพบว่าวีแชทของเธอกำลังจะระเบิด หลายกลุ่มกำลังคุยกันถึงเรื่องของวันนี้

“เยวี่ยเหยา ความสัมพันธ์ของเธอกับหมออัจฉริยะเป็นไงบ้าง หมออัจฉริยะรู้จักชื่อเธอนี่”

“ทำไมหมอถึงรู้จักชื่อคุณ”

“เขาขอให้เธอเป็นผู้ช่วยด้วย”

“วันนี้คนที่อยู่ในห้องผ่าตัดมีแต่ระดับหัวหน้า หลินเยวี่ยเหยาบอกที”

มีคำถามมากมายเกี่ยวกับเธอในกลุ่มแชทส่วนตัว และมีสายที่ไม่ได้รับหลายสาย

แพทย์อัจฉริยะได้ช่วยชีวิตคนในห้องผ่าตัด 2 ครั้งติดต่อกัน มีคนบอกว่าน่าทึ่ง แต่กรรมการผู้เชี่ยวชาญได้พูดคุยกันหมดแล้ว พวกเขาเป็นพยาบาลและแพทย์รุ่นเยาว์ และที่พูดถึงมากที่สุดคือเรื่องซุบซิบ

หลินเยวี่ยเหยาสับสนเล็กน้อย

เธอตอบในกลุ่มว่า “ไม่รู้เหมือนกัน”

เธอไม่รู้จริงๆ ว่าเธอไม่เห็นหมออัจฉริยะ และเธอไม่รู้ว่าทำไมหมออัจฉริยะถึงเรียกเธอไป

เป็นไปได้ไหมว่าผู้อำนวยการหลิวแนะนำ?

แต่ผู้อำนวยการหลิวมีญาติหลายคน ถ้าจะแนะนำ ไม่น่าจะต้องแนะนำหลินเยวี่ยเหยา

“ฉันว่า หมออัจฉริยะต้องถูกใจหลินเยวี่ยเหยาแน่ๆ จอมยุทธมักจะพ่ายแพ้หญิงสาว”

“ฉันก็คิดอย่างนั้น ฉันได้ยินมาว่าหมออัจฉริยะดูเด็กมาก ว่ากันว่าเขาอายุแค่ยี่สิบเท่านั้น และดูเหมือนเขาจะหล่อด้วย”

“อะแฮ่ม…”

“หัวหน้าพยาบาลมาแล้ว! หัวหน้าพยาบาลเจอแพทย์อัจฉริยะแล้ว ช่วยบอกฉันที!”

“หมออัจฉริยะจริงๆ แล้วค่อนข้างหนุ่มและหล่อ และฉันก็รู้ว่าหมออัจฉริยะชื่ออะไร นึกไม่ถึงว่าแม้แต่ประธานเมิ่งของตระกูลเมิ่งกรุ๊ป ก็ยังให้ความเคารพและให้เกียรติหมออัจฉริยะ และผู้อำนวยการเรียกเขาว่าอาจารย์ฉิน!”

“ท่านประธานเมิ่งเเคารพนับถืองั้นรึ?”

“หลินเยวี่ยเหยา ถ้ามีโอกาสพัฒนาความสัมพันธ์ก็อย่าลืมพวกเรานะ”

เมื่อเห็นการสนทนาที่มีชีวิตชีวาของทุกคน หลินเยวี่ยเหยากก็จินตนาการออกไป

นามสกุลฉินเหรอ..

หรือเหมือนกับที่ทุกคนบอก อาจารย์ฉินรู้จักฉัน？ชอบฉัน？ เขาถึงเรียกให้ฉันไปเป็นผู้ช่วย？

ยกเว้นด้วยเหตุผลนี้ หลินเยวี่ยเหยาคิดอะไรไม่ออก

เมื่อคิดถึงเรื่องนี้ เธอก็พยายามลืม และนอนหลับไป

เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น เมื่อถังหมิ่นลุกขึ้น เธอเห็นหลินยู่หยิบขนมปังและนมเข้าปาก และเธอก็ตื่นตระหนกอย่างรวดเร็ว

“เหล่าหลิน คุณไม่ไปทำงาน ทำไมตื่นเช้าจัง”