บทที่ 44 สุนัขบ้า

ฉินจุนมองไปที่ผู้อำนวยการเฉียนอย่างเย็นชาและกล่าวว่า

“ไม่ให้ผมรักษา แล้วคุณรักษาเหรอ？”

ผู้อำนวยการเฉียนสูดจมูกอย่างเย็นชา “ผู้ป่วยอายุมากแล้ว และความเสี่ยงในการผ่าตัดก็สูงมาก มีโอกาส 80% ที่จะเสียชีวิตขณะผ่าตัด ฉันไม่สามารถแบกรับความรับผิดชอบนี้ได้”

ฉินจุนเย้ยหยัน “ถ้าคุณไม่ให้ผมรักษาและไม่ให้ทำการรักษาใดๆ ซึ่งหมายความว่าปล่อยให้ผู้ป่วยรอความตาย?”

ผู้อำนวยการเฉียนกล่าวว่า “ฉันไม่ได้พูดเรื่องนี้ แค่อาการของผู้ป่วยเป็นเคสพิเศษ และความเสี่ยงของการผ่าตัดสูงเกินไป นอกจากนี้ด้วยความเป็นเคสพิเศษ ทำให้ลำบากใจในการแบ่งเบาความรับผิดชอบ ดังนั้นฉันควรใช้แผนการรักษาของฉัน การรักษาแบบอนุรักษ์นิยม ส่วนใหญ่เป็นเคมีบำบัดและการใช้ยา”

ฉินจุนส่ายหัว สีหน้าของเขาดูเหยียดหยาม

“การเป็นผู้รักษา การรักษาผู้ป่วย และการช่วยชีวิตผู้คน ล้วนคือการแบ่งหน้าที่ความรับผิดชอบ ด้วยคุณธรรมของคุณ คุณมีค่าควรแก่การเป็นหมอไหม？”

ผู้อำนวยการเฉียนโกรธจัด “ไอ้บ้า กล้าดียังไงมาพูดกับฉันแบบนี้？ คุณอยู่ในหน่วยไหน! เชื่อหรือไม่ ฉันทำให้คุณตกงานได้เพียงประโยคเดียว! เชื่อหรือไม่? แค่โทรศัพท์หากัน! ทำให้คุณหมดอนาคตได้!

ผู้อำนวยการเฉียนเป็นเหมือนสุนัขบ้าที่กำลังตะโกนอยู่ในห้องผ่าตัด

ฉินจุนดึงเข็มเงินออกมาด้วยนิ้วเดียว เข็มเงินเจาะตรงไปที่คิ้วของผู้อำนวยการเฉียนด้วยนิ้วเดียว

“เชื่อหรือไม่ ผมสามารถฆ่าคุณด้วยเข็มเดียวได้？”

ตรงกึ่งกลางคิ้วนั่นก็จุดรวมชะตากรรมของคน

หากฉินจุนออกแรงการใช้เข็ม ก็สามารถฆ่าเขาได้

แม้ว่าจะแทงเพียงเล็กน้อย แต่ความแข็งแกร่งของฉินจุนมันน่าทึ่งมาก ความเจ็บปวดที่เห็นได้ชัดจากคิ้วของเขาทำให้ร่างกายของผู้อำนวยการเฉียนสั่นสะท้าน

เป็นครั้งแรกที่เขารู้สึกกลัวความตาย ราวกับว่าไม่ใช่เข็มเงิน แต่เป็นมีดคมที่แทงตรงกลางคิ้วของเขา!

“ผม…ผมเชื่อ”

ผู้อำนวยการเฉียนเริ่มตัวสั่น ขาทั้งสองเกือบจะคุกเข่าลงเพื่อขอชีวิตฉินจุน

“ถ้าเชื่อก็ออกไป”

หมอที่เห็นแก่ตัวแบบนี้ แม้ว่าเขาจะมีทักษะทางการแพทย์ แต่เขาไม่มีจรรยาบรรณทางการแพทย์เพียงพอ และไม่ใช่แพทย์ที่เก่ง

ผู้อำนวยการเฉียนเดินออกจากห้องผ่าตัดด้วยใบหน้าซีดผาดและเหงื่อเย็นที่หน้าผาก

หลินเยวี่ยเหยารออยู่ที่ประตู และเมื่อเธอเห็นผู้อำนวยการเฉียนออกมา เธอก็รีบไปข้างหน้า

“ผู้อำนวยการเฉียน ทำไมคุณถึงออกมา”

คิ้วของผู้อำนวยการเฉียนยังคงมีเลือดออกและเขาตอบโดยไม่รู้ตัว

“อา… ฉันถูกไล่ออกมา”

หลินเยวี่ยเหยาเบิกตากว้าง ผู้อำนวยการเฉียนถูกไล่ออกมา?

หมออัจฉริยะคนนี้เก่งเกิน?

ผอ.เฉียนเป็นผู้เชี่ยวชาญด้านเนื้องอกวิทยาที่โด่งดังที่สุดในมณฑล หมออัจฉริยะไม่สนใจ เลยไล่ออก ?

“ผู้อำนวยการเฉียน ทำไมคิ้วของคุณถึงมีเลือดออก?”

ผู้อำนวยการเฉียนกลับมารู้สึกตัวอีกครั้ง เช็ดเลือดที่หน้าผากและขมวดคิ้ว

“อย่าถามอย่างสุ่มสี่สุ่มห้า รีบไปเอาสำลีแอลกอฮอล์มา!”

“โอเค!”

หลินเยวี่ยเหยาผงะและรีบไปทำงาน จมูกของเธอย่น เธอเดินผ่านผู้อำนวยการเฉียนและดูเหมือนจะได้กลิ่นปัสสาวะ

ผู้อำนวยการเฉียน… กลัวหมออัจฉริยะจนฉี่ราด?

หลินเยวี่ยเหยาชื่นชมแพทย์อัจฉริยะคนนี้มากขึ้น

…

ในเวลานี้ฉินจุนอยู่ในห้องผ่าตัด และหยิบมีดผ่าตัดขึ้นมา

หิวปู้ฟานและคนอื่นๆ ตัวสั่นเล็กน้อย

“อาจารย์ฉิน คุณจะทำการการผ่าตัดหรือไม่？”

ไม่ใช่ว่าพวกเขาสงสัยฉินจุน จริงๆ แพทย์ตะวันตกเก่งเรื่องการผ่าตัดแต่ฉินจุนเป็นเพียงแพทย์แผนจีน พวกเขาคิดว่าฉินจุนทำการรักษาด้วยการฝังเข็มหรือการครอบแก้ว พวกเขาไม่คิดว่าฉินจุนจะผ่าตัด?

“การผ่าตัด มีมาตั้งแต่สมัยโบราณ แพทย์แผนจีนมีความรู้ด้านการผ่าตัดอย่างลึกซึ้ง และมีความเฉพาะเจาะจงมากกว่า”

“ตามที่ผู้อำนวยการเฉียนบอก คนไข้แก่แล้ว และความเสี่ยงในการผ่าตัดก็จะมากใช่ไหม”

ฉินจุนกล่าวว่า “การผ่าตัดทางการแพทย์แบบตะวันทำให้มีแผลขนาดใหญ่ และมีความเสี่ยงสูงโดย การผ่าตัดแบบจีนโบราณจะทำให้บาดแผลเล็กมาก”

หลังจากที่ฉินจุนฆ่าเชื้อมีดตามวิธีแพทย์แผนตะวันตกแล้ว เขาก็ดำเนินการผ่าตัด

มีดหมอที่คมกดลงไปที่ร่างกาย แผลขนาดนิ้วก้อยเท่านั้น