บทที่ 461 ปรมาจารย์ของนาย?

จ้าวเฉียนแนะนำว่า “นี่คือเทียนจงหัว ซึ่งอยู่ภายใต้การปกครองของปรมาจารย์หลิว ผู้เชี่ยวชาญที่มีชื่อเสียงในประเทศจีนและเทียนจงหัวอยู่ที่นี่แล้ว ไม่น่าจะมีปัญหากับความเจ็บป่วยของเหล่าโจว”

โจวเก๋อไม่พูดอะไร เขาไม่ค่อยรู้เรื่องหมอพวกนี้มากนัก ปรมาจารย์การแพทย์แผนจีน ปรมาจารย์ท่านนี้ และปรมาจารย์ท่านนั้น เขารู้สึกว่าล้วนแต่เป็นลูกเล่น หลังจากอยู่ในวงการบันเทิงมาเป็นเวลานาน สิ่งเหล่านี้ยิ่งมีความละเอียดมากยิ่งขึ้น ทั้งหมดล้วนเป็นเพียงโฆษณาเท่านั้น

มีความสามารถจริงหรือไม่ขึ้นอยู่กับวิธีการรักษา

เทียนจงหัวยิ้มจาง ๆ เมื่อเห็นฉินจุน

เขาคิดว่าคู่แข่งของเขาเป็นชายหนุ่มขนาดนี้ เขามีความแข็งแกร่งอะไรในด้านการแพทย์แผนจีนในวัยนี้? สามารถตรวจชีพจรและการฝังเข็มได้ก็ถือว่าไม่เลวแล้ว

เทียนจงหัวกล่าวว่า “ตอนนี้จริง ๆ เลย ใคร ๆ ก็ที่กล้าออกมาหลอกลวง คุณโจวสูงส่งและร่ำรวย คุณจะทำไปเรื่อยได้ยังไง?”

ฉินจุนขมวดคิ้ว รังเกียจเล็กน้อย แพทย์ควรอ่อนน้อมถ่อมตนใจกว้าง และพูดอย่างสุภาพ

เทียนจงหัวคนนี้ภาคภูมิใจในทักษะทางการแพทย์เพียงเล็กน้อย หยิ่งทะนง ก้าวร้าวเล็กน้อย

ฉินจุนกล่าวว่า “ไม่ว่าจะเป็นลูกหลานของขุนนาง หรือคนธรรมดา ร่างกายก็เหมือนกัน และทฤษฎีทางการแพทย์ก็เหมือนกัน ไม่มีความแตกต่างระหว่างผู้สูงศักดิ์และผู้ด้อยกว่า”

เทียนจงหัวเยาะเย้ย “การเป็นคนเข้มงวดและอวดดีตั้งแต่อายุยังน้อย อนาคตจะมีขีดจำกัด”

“ชีพจรของคุณโจวไม่มีใครสามารถวินิจฉัยได้ มันเป็นเพียงโรคไขข้อ นายไม่จำเป็นต้องได้รับการรักษาพยาบาล นายสามารถถอนตัวได้”

หลังจากพูดแล้ว เทียนจงหัวก็นั่งหน้าโจวเก๋อ พร้อมที่จะวัดชีพจร

ในแง่ของรูปลักษณ์ เทียนจงหัวเป็นเหมือนแพทย์แผนจีนที่แก่กว่า เพราะเขาระมัดระวังในการแต่งตัว และวางตัวเมื่ออายุมากขึ้น

ดังนั้นโจวเก๋อจึงเต็มใจเชื่อตามสัญชาตญาณ และเริ่มตรวจชีพจรของเขา

หลังจากผ่านไปหลายสิบวินาที เทียนจงหัวกล่าวว่า “ชีพจรของคุณโจวสงบและมีพลัง เมื่อมองแวบแรก คุณได้ออกกำลังกายตลอดเวลา ดังนั้นคุณจึงมีพลัง ดาราศิลปะการต่อสู้แตกต่างกัน โรคไขข้อเป็นเพียงใบสั่งยา ยาเพียงไม่กี่ตัวก็สามารถช่วยคุณรักษาได้แล้ว”

หลังจากเทียนจงหัวพูดจบ ฉินจุนก็เย้ยหยัน

เดิมทีเขาไม่อยากสนใจ เพราะคนไข้รายนี้ไม่มีความปรารถนาอย่างแรงกล้า ฉินจุนจึงไม่ต้องเร่งรีบ เขามาเพียงเพราะใบหน้าของเหลยหง หากเธอถูกแทนที่โดยคนอื่น ไม่ใช่ทุกคนที่สามารถขอให้ฉินจุนมาได้

อย่างไรก็ตาม ในแง่ของทักษะทางการแพทย์ ฉินจุนยังคงพิถีพิถัน และเขาอดไม่ได้เมื่อได้ยินคำพูดของคนอื่นที่ผิด

โดยเฉพาะเทียนจงหัว ภายใต้การนำของผู้เชี่ยวชาญด้านการแพทย์แผนจีน การบลัฟและการหลอกลวง เป็นเพียงการทำลายชื่อเสียงของการแพทย์แผนจีน

“โรคไขข้อ? คุณแน่ใจเหรอ?”

เทียนจงหัวขมวดคิ้ว เขาไม่ได้คาดหวังว่าฉินจุนจะเข้ามาแทรกแซง เมื่อตรวจชีพจรของเขา

“อะไรที่ไม่แน่นอนเกี่ยวกับเรื่องนี้?”

ฉินจุนเยาะเย้ย “สิ่งที่ผมถามคือ คุณแน่ใจเหรอว่าคุณเป็นศิษย์ของปรมาจารย์แพทย์แผนจีน? ผมรู้สึกยังไงก็ไม่รู้ว่าคุณไม่เก่งเท่าเด็กฝึกงานในคลินิกการแพทย์ของผม”

คำพูดของฉินจุน ทำให้ใบหน้าของเทียนจงหัวไม่สามารถควบคุมได้ เต็มไปด้วยความโกรธ และจ้องมอง

“บังอาจ! เจ้าเด็กน้อยมีคุณสมบัติที่จะสอนฉันเหรอ นายเพิ่งเรียนแพทย์มาเพียงได้กี่ปีเชียว?”

“นายรู้มั้ยปรมาจารย์ของฉันคือใคร? ปรมาจารย์ทางการแพทย์ระดับประเทศหลิวฉวนเหมียว นายมันก็แค่เด็กอ่อนหัดคนหนึ่งเท่านั้น นายคงจะรู้จักหลิวฉวนเหมียวสินะว่าเป็นใคร?”

ฉินจุนเยาะเย้ย เขาค่อนข้างคุ้นเคยกับชื่อนี้ ถ้าคุณคิดให้ดี คุณยังจำมันได้

“หลิวฉวนเหมียว? ฉันรู้จักเขา และเขาได้เชิญฉันไปปรึกษาเกี่ยวกับทักษะทางการแพทย์แล้ว”

เทียนจงหัวตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นร่องรอยของการพูดไม่ออกก็ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเขา