บทที่ 468 อาหารพิเศษ

อู่ต้าจินก้าวลงไปแล้วหยิบเมนูขึ้นมาให้ตัวเองอย่างรวดเร็ว แล้วยื่นให้ทุกคน

“ฮ่า ๆ สั่งก่อนสิ สิงคโปร์ก็มีของขึ้นชื่อเยอะเหมือนกันนะ วันนี้ฉันจะเลี้ยงทุกคนเอง ยินดีต้อนรับ”

อู่ต้าจินหยิบบางเมนูสำหรับทุกคน ซึ่งถือว่าเป็นการเปลี่ยนหัวข้อนี้

ทันทีที่ทุกคนเปิดเมนู พวกเขาก็สับสนเล็กน้อย

“ที่นี่คือมาเลย์ไม่ใช่เหรอ?”

สิงคโปร์พูดได้ทุกภาษา จีน อังกฤษ และมาเลย์

เพื่อเน้นลักษณะเฉพาะ ร้านนี้ใช้เมนูมาเลย์

หากพวกเขารู้ภาษาอังกฤษเพียงเล็กน้อย ภาษามาเลย์นี้จะไม่เป็นที่นิยม

“และราคาก็ไม่ใช่ถูก! จานละหนึ่งพันกว่าบาท!”

ทุกคนเห็นว่าราคามากกว่าหนึ่งพันถูกเขียนไว้ที่ด้านหลังเมนูในหน้าแรก และร้านมิชลินสามดาวก็ไม่มีอะไรมากไปกว่านั้น

อู่ต้าจินกล่าวว่า “ร้านอาหารนี้มีข้อกำหนดนี้ มีราคามากกว่าหนึ่งพันต่อจาน น่าจะเป็นอาหารจานหลัก”

ฉินจุนส่ายหัวอย่างช่วยไม่ได้ “ช่างมันเถอะ พลิกหน้าต่อไป ก็แค่ไม่ต้องสั่งหน้าแรก”

คำพูดของฉินจุน ทำให้อู่ต้าจินรำคาญอีกครั้ง

“หมายความว่ายังไง ดูถูกฉันเหรอ? ฉันชวนทุกคนมากินข้าว คุณคิดว่าฉันจะจ่ายเงินหนึ่งพันหยวนไม่ได้เหรอ?”

“หน้าแรกนี้มักจะเป็นอาหารจานพิเศษของร้านอาหาร มันไม่ง่ายเลยที่จะเชิญทุกคนมาทานอาหาร คุณยังไม่มีเงินซื้อของพิเศษนี้! สั่งเลย สั่งเพิ่มอีกสักสองสามอย่างสิ!”

เมื่อเห็นคำพูดที่เย่อหยิ่งของอู่ต้าจิน ฉินจุนไม่มีทางเลือกอื่น นอกจากนั่งข้างเขาอย่างเฉยเมย

เมื่อทุกคนได้ยินว่าอู่ต้าจินสุภาพมาก พวกเขาก็เริ่มออกคำสั่ง

“พันแปดนี้แพงเกินไป ลองสั่งอันถูก ๆ สองสามอัน และสั่งพันหกอีกสักหน่อย”

“โอเค ไม่ต้องสั่งมากหรอก แค่ชิมก็พอแล้ว”

อู่ต้าจินไม่รู้สึกเจ็บปวด ดังนั้นจึงขอให้ทุกคนทานอาหาร และไม่มีอะไรผิดปกติกับการใช้จ่ายเงินหลายพันหยวน

“สั่งเลยก็ได้ ไม่ต้องห่วงเรื่องเงิน”

อู่ต้าจินดูเหมือนเขาร่ำรวย

ฉินเค่อเอ๋อร์รู้สึกว่ามีปัญหา และพูดกับฉินจุนอย่างเงียบ ๆ

“พี่เขย คุณรู้จักภาษามาเลย์มั้ย?”

ฉินจุนพยักหน้า “เข้าใจนิดหน่อย”

ฉันได้ผ่านทุกอย่างมากับเจ้านายของฉันแล้ว แม้ว่าฉันจะไม่เก่งภาษาเล็ก ๆ นี้ แต่ก็ไม่ใช่ปัญหาในการสั่งอาหาร และสื่อสารได้ตามปกติ

เฉินเค่อเอ๋อร์แปลกใจเล็กน้อย แต่เธอไม่คิดว่าพี่เขยจะเข้าใจภาษามาเลย์ เขาเป็นคนเก่งกาจจริง ๆ

“อาหารประเภทใดในหน้าแรก”

ฉินจุนกล่าวด้วยรอยยิ้มว่า “หน้าแรกไม่ใช่อาหาร แต่เป็นไวน์ ข้างหลังหนึ่งพันกว่าไม่ใช่ราคาแต่เป็นปีที่ผลิต ราคาของไวน์นี้เป็นราคาตามฤดูกาล และราคาแตกต่างกันไปตามฤดูกาล หากเป็นตามฤดูกาลจะไม่ได้เขียนไว้ในเมนู”

ใบหน้าของเฉินเค่อเอ๋อร์ก็ดูน่าตื่นเต้นขึ้นมาทันที และใบหน้าของเธอก็เต็มไปด้วยความตลก

นี่มันตลกเกินไปแล้ว เมื่อกี้อู่ต้าจินเหมือนอวดความมั่งคั่งของเขา เขาเลยสั่ง …

ไวน์ปี 18 กว่า ๆ น่าจะแพงมากใช่มั้ย ราคาหลายหมื่นเลยรึเปล่า?

ยิ่งกว่านั้น นักเรียนเหล่านั้นคิดว่านี่คือราคา และสั่งอันที่ถูกกว่า พวกเขาสั่งมากกว่าหนึ่งพันหกร้อย นั่นคือ อายุไม่กี่ปี ราคาต้องแพงกว่านั้น

อาจใช้เงินหลายแสน!

ไวน์หนึ่งขวดมีเป็นแสน ๆ ฉันสั่งมา 4-5 ขวดแล้ว ไวน์อย่างเดียวมีเป็นล้าน!

แม้ว่าอู่ต้าจินจะมีสภาพร่างกายที่ดี แต่เขาเป็นพนักงานออฟฟิศตัวเล็ก ๆ ที่มีรายได้ต่อปี 4-5 ล้านหยวน แม้ว่าครอบครัวจะมีเงื่อนไขบางประการ แต่ก็เป็นไปไม่ได้ที่จะมีการบริโภคที่สูงเช่นนี้!

เดี๋ยวต้องมีการแสดงที่ดีที่นี่

เฉินเค่อเอ๋อร์ไม่ใช่คนดี แม้ว่าเธอจะรู้ว่าอู่ต้าจินสั่งไวน์ราคาแพงขนาดนั้น เธอก็ไม่ได้เตือนเขา และขอให้เขาแกล้งทำเป็นถูกบังคับ แล้วเห็นชะตากรรมของการแสร้งทำเป็นวางมาด