บทที่ 469 คุณพูดภาษามาลายูได้ด้วยเหรอ?

และไวน์ทั้งหมดก็เปิดออก ไวน์วินเทจนี้ได้รับการบรรจุด้วยวิธีที่ซับซ้อนมาก เมื่อเปิดแล้ว จะไม่มีที่ว่างสำหรับการกู้คืนอย่างแน่นอน

Remy Martin วิสกี้ Glenfiddich ไวน์วินเทจระดับไฮเอนด์หลากหลายรายการอยู่บนโต๊ะไวน์

เพื่อนนักเดินทางก็อึ้งเหมือนกัน ไม่เคยเห็นใครสั่งไวน์หรู ๆ แบบนี้ นี่มันเกิดอะไรขึ้น?

“คุณสั่งเหรอ?”

“ไม่ สิ่งที่ฉันสั่งคืออาหาร คุณสั่งมาใช่มั้ย?”

“เป็นไปไม่ได้ สิ่งที่ฉันสั่งคือ 1,891 หยวน ไม่ใช่ไวน์แดงเลย”

“ไม่ ดูวิสกี้นี่สิ มันมาจากปี 1891!”

ในเวลานี้ นักเรียนทุกคนกลับมารู้สึกตัวอีกครั้ง ปรากฏว่า รุ่นที่สิบแปดและสิบหกที่ตามมาไม่ใช่ราคาเลย แต่เป็นปี!

พวกเขาไม่น้อยสั่งอันที่ถูกมา แต่ความจริงแล้วมันเป็นปีที่ผลิตซึ่งราคาจะแพงยิ่งกว่า

เฉินเค่อเอ๋อร์ทำท่าทีดูน่าสงสาร และพูดว่า “โอ้ เราไม่รู้ว่านี่คือไวน์ เมื่อกี้อู่ต้าจินพูดแค่ว่าสั่งไปเถอะ มันคงไม่เป็นปัญหาใช่มั้ย?”

การแสดงออกของอู่ต้าจินแข็งทื่อเล็กน้อย แม้ว่าเฉินเค่อเอ๋อร์จะพูดอย่างนั้น เขาก็ไม่มีทางเลือกกัดฟันและแสร้งทำเป็นวางมาดต่อไป

ไวน์พวกนี้แพงเกินไป ขวดละหลายแสนขวด รวมกันเป็นล้าน!

สำหรับอู่ต้าจินแล้ว เงินล้านเป็นมูลค่าสุทธิ หนึ่งล้านสามารถซื้อบ้านในตงไห่ได้

คุณไม่ใช่แค่เอาไวน์ออกมาดื่ม แต่นี่มันเหมือนเอาบ้านออกมาดื่มได้เลย!

อู่ต้าจินยืนขึ้นอย่างประหม่า และตะโกน

“บริกร เรียกผู้จัดการของพวกเธอมา!”

พนักงานเสิร์ฟเข้ามา และพูดภาษามาเลย์สองสามคำ แต่ทุกคนไม่เข้าใจ

อู่ต้าจินกล่าวว่า “เรียกผู้จัดการของพวกเธอมา ฟังฉันไม่เข้าใจเหรอ!”

พนักงานเสิร์ฟดูเหมือนจะพูดแค่มาเลย์ และหลังจากนั้นสองสามคำ ทั้งสองก็ไม่คุยกัน และพวกเขาก็ไม่ได้พูดแบบเดียวกันเลย

ฉินจุนส่ายหัวอย่างช่วยไม่ได้ และพูดกับพนักงานเสิร์ฟว่า “เขากำลังตามหาผู้จัดการของคุณ”

ฉินจุนพูดภาษามาเลย์

เมื่อฉินจุนพูด ทุกคนก็ตกตะลึง

“คุณพูดภาษามลายูได้เหรอ?”

ฉินจุนพยักหน้า “ก่อนหน้านี้ฉันเคยเรียนมานิดหน่อยเมื่อไปที่มาเลเซีย”

ทุกคนมองไปที่ฉินจุนด้วยความชื่นชมในทันที ก่อนหน้านั้น อู่ต้าจินเสียดสีคนอื่น โดยบอกว่าพวกเขาไม่เคยไปที่ไหน และไม่เคยเห็นอะไรในโลก

แต่ตอนนี้

ฉินจุนรู้เคล็ดลับนี้มากกว่าอู่ต้าจิน ตอนนี้ฉินจุนพูดภาษามาเลย์ได้อย่างคล่องแคล่ว เห็นได้ชัดว่าใครมีความรู้มากกว่า

หลังจากที่พนักงานเสิร์ฟเข้าใจ เขาก็รีบออกไป และเรียกผู้จัดการชายคนหนึ่งมา

อู่ต้าจินขมวดคิ้ว และจ้องที่ฉินจุน และกล่าวว่า

“นายเป็นอะไร! นายรู้ภาษามาเลย์ เลยปล่อยให้พวกเขาสั่งไวน์เยอะขนาดนี้เลยเหรอ?”

ฉินจุนเยาะเย้ย “พวกเขาสั่งไม่ใช่ของฉัน และคุณก็สั่งแบบลวก ๆ ฉันคิดว่านายรวย”

“แก …”

อู่ต้าจินกัดฟันของเขา และต้องการขยี้ฟันสีเงินของเขา แต่สิ่งที่ฉินจุนพูดนั้นสมเหตุสมผล และเขาปล่อยให้คนอื่นสั่งมันตามอำเภอใจ

ต้องโทษที่ตนเองไม่มีความรู้ และไม่มีความรู้ภาษามลายู