ตอนที่ 542
บทที่ 547 เปลี่ยนไป
October 22, 2026
แน่นอนว่าหวังตงเสวี่ยไม่ใช่ตัวเด่น เธอช่วยไม่ได้จริง ๆ
เนื่องจากการถ่ายทอดสดของเธอ เธอจึงได้ร่วมมือกับแบรนด์เฉิงยวินอยู่บ้าง แต่ความร่วมมือนี้เป็นเพียงการร่วมงานกับผู้จัดการผลิตภัณฑ์เท่านั้น
ผู้จัดการผลิตภัณฑ์ไม่มีสิทธิ์ และไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับฝ่ายบุคคลเลย ดังนั้นหากหวังหรงหรงต้องการเข้าสู่แบรนด์เครื่องสำอางเฉิงยวิน เธอก็ช่วยอะไรไม่ได้เลย
เมื่อเห็นความอับอาย และการขอโทษของซูฮวน ฉินจุนก็ถอนหายใจอย่างช่วยไม่ได้ และกล่าว
“แบรนด์เครื่องสำอางเฉิงยวิน ผมพอจะมีความสัมพันธ์อยู่บ้านเล็กน้อย ผมจะลองคุยให้นะครับ”
หลังจากที่ฉินจุนพูดจบ ทุกคนก็ตกตะลึง
“จริงเหรอ? เสี่ยวจุนมีคนรู้จักอยู่ในนั้นด้วยเหรอ?”
แน่นอนว่าพวกเขาคิดไม่ถึงว่าฉินจุนมีความสัมพันธ์ในเครือข่ายนี้ และเจ้านายขอแบรนด์เครื่องสำอางเฉิงยวิน ก็เป็นแฟนของฉินจุนด้วย
น้าคนเล็กแค่นเสียงเหอะอย่างเย็นชา “ทำอะไร โกหกพวกเราเหรอ เขาไม่มีแม้กระทั้งรถที่จะขับ เขาจะมีความสัมพันธ์กับคนเหล่านั้นได้ยังไง?”
ซูฮวนยิ้มอย่างเชื่องช้า “เสี่ยวจุนค่อนข้างเก่ง บางทีเขาอาจจะช่วยเธอได้ ลองดูสักหน่อยเถอะ”
น้าคนเล็กและหวังหรงหรงต่างก็เม้มริมฝีปากไม่ตอบ พวกเธอดูเหมือนกำลังดูละครอยู่ และต้องการดูว่าฉินจุนคุยโม้หรือไม่
ฉินจุนพยักหน้า มองไปที่ใบหน้าของหวังตงเสวี่ยและซูฮวน มันไม่มีปัญหาในการหางานให้เธอ
ฉินจุนหยิบโทรศัพท์มือถือออกมา แล้วกดหมายเลขของหลิ่วชิงชิง
“ฮัลโหล ฉันกำลังประชุมอยู่ มีอะไรรึเปล่า?”
หากเป็นเรื่องปกติ หลิ่วชิงชิงจะสามารถพูดคุยกับฉินจุนได้อย่างแน่นอน แต่โดยธรรมชาติแล้ว เขาไม่สามารถพูดคุยเกี่ยวกับเรื่องนี้ได้ในระหว่างการประชุม
“ฉันมีเพื่อนที่อยากจะเข้าร่วมบริษัทของคุณ เขาชื่อหวังหรงหรง”
“อืม ไม่มีปัญหา”
“โอเค งั้นคุณทำธุระเถอะ ไม่มีอะไรแล้ว”
หลังจากพูดจบ ทั้งสองก็วางสายไป
ฉินจุนกล่าวกับพวกเขาในภายหลัง
“เสร็จแล้ว พรุ่งนี้ก็ไปรายงานตัวนะ”
น้าคนเล็กกับหวังหรงหรงดูพูดไม่ออก “นายช่างขี้โม้จริง ๆ นายแค่โทรออกเพียงครั้งเดียวก็สามารถจัดการได้แล้ว? เหมือนกับกำลังเล่นละครยังไงอย่างนั้น นายยังไม่ได้พูดอะไร บอกแค่ชื่ออย่างเดียว หลังจากนั้นก็บอกว่าจัดการเรียบร้อยแล้ว?”
สิ่งที่ฉินจุนพูดเมื่อกี้ง่ายเกินไป และไม่มีความน่าเชื่อถือเลย แม้ว่าจะขอให้ใครสักคนทำอะไรก็ตาม มันเป็นไปไม่ได้ที่จะทำมันให้เสร็จในสองประโยค
แบรนด์เครื่องสำอางเฉิงยวิน ได้ยินมาว่าเข้ายาก ถ้าคุณต้องการเป็นพนักงานประจำ มันมีขั้นตอนมากมาย ฉินจุนเพิ่งโทรมาและพูดยังไม่ถึงห้าคำ
คุณคิดว่าคุณกำลังโทรหาใคร นั่นคือเจ้านายเหรอ? เหอะ ๆ
ฉินจุนเอ่ย “เชื่อหรือไม่แล้วแต่คุณ ผมช่วยแล้ว พรุ่งนี้คุณสามารถรายงานด้วยตัวได้เลย”
น้าคนเล็กรีบสวมเสื้อผ้า หยิบของขวัญที่พวกเธอนำมา และพูดด้วยสีหน้าที่หมดความอดทน
“ถ้าไม่อยากช่วยเราก็จะกลับไป แค่โทรศัพท์มาเราก็จัดการได้ แกหลอกใคร! นี่มันไร้สาระเกินไป! ช่างมันเถอะ เราไม่จำเป็นต้องการความช่วยแล้ว!”
หลังจากพูดจบ น้าคนเล็กและหวังหรงหรงก็เดินออกไปพร้อมกับของขวัญ เดินออกไปอย่างโกรธเคือง
ใบหน้าของครอบครัวหวังตงเสวี่ยนั้นไม่น่าดึงดูดนัก
ซูฮวนถอนหายใจ และพูดอย่างเงียบ ๆ
“เฮ้อ ช่วยพวกเขาไม่ได้หรอก”
ซูฮวนเป็นคนแบบนี้ โดยรู้ว่าการช่วยเหลือพวกเธอไม่มีประโยชน์ แต่เธอก็ยังไม่สามารถซ่อนใบหน้า และปฏิเสธได้
หวังตงเสวี่ยปลอบโยน “แม่คะ ลืมไปเถอะ เราช่วยอะไรไม่ได้มากในตอนแรก หวังหรงหรงก็เหมือนกัน มันยากที่จะหางานเกี่ยวกับการบริการ”
เมื่อได้ยินการสนทนาระหว่างแม่และลูกสาว ฉินจุนยิ้มและพูดว่า “คุณป้าครับ ตงเสวี่ย ผมได้ทักทายเธอแล้ว คุณไม่จำเป็นต้องหดหู่ พวกเขาน่าจะรู้ในวันพรุ่งนี้”
ซูฮวนตกตะลึงครู่หนึ่ง “เสี่ยวจุน นายมีความสามารถที่ยอดเยี่ยมจริง ๆ นายช่วยจัดการงานให้เธอด้วยการโทรศัพท์เพียงครั้งเดียวเลยเหรอ?”
ฉินจุนยิ้ม และพูดว่า “ไม่น่าจะมีปัญหาอะไรนะครับ”
ถ้าหลิ่วชิงชิงไม่ลืม เธอก็น่าจะสบายดี