บทที่ 548 รับเข้าทำงานสำเร็จ

ในความเป็นจริงไม่เพียงแต่พ่อแม่ของเธอเท่านั้น แต่บุคลิกภาพของหวังตงเสวี่ยก็ดีมากเช่นกัน และง่ายต่อการถูกชักชวน

เธอเป็นคนหน้าบาง และยากที่จะปฏิเสธเมื่อมีคนขอ คนแบบนี้มีอยู่ทุกหนทุกแห่ง แต่โชคดีที่ฉินจุนไม่ใช่คนแบบนั้น

หลังจากที่ทั้งสองกลับบ้านพร้อมของขวัญ พวกเขาเห็นคนสี่คนนั่งอยู่ที่สนาม

คนหนึ่งคือหวังอ้ายหมิน พ่อของหวังตงเสวี่ย และอีกคนคือซูฮวน แม่ของหวังตงเสวี่ย

ผู้หญิงอีกสองคน คนหนึ่งแก่และหนึ่งยังเป็นวัยรุ่น ดูเหมือนแม่และลูกสาว

ซูฮวนเห็นหวังตงเสวี่ยและฉินจุนกลับมา และลุกขึ้นยืนอย่างตื่นเต้นอย่างรวดเร็ว

“ตงเสวี่ย เสี่ยวจุน นั่งลงเร็ว ๆ เสี่ยวจุนให้ฉันแนะนำนายให้รู้จักนะ นี่คือป้าของตงเสวี่ย นี่คือลูกของป้า พี่ลูกน้องของหวังตงเสวี่ย เธอชื่อหวังหรงหรง”

หวังหรงหรงสวมชุดกีฬาแบรนด์ดังที่ลอกเลียนแบบเกรดเอ ใบหน้าของเธอแต่งหน้าหนา และเธอก็ดูเฉยเมย

หลังจากแนะนำตัว เธอก็พยักหน้าเป็นการทักทาย

เมื่อมองแวบแรกเธอเป็นเด็กสาวตัวน้อย และสำหรับป้าคนนั้น เธอมองที่ฉินจุนด้วยความรังเกียจ

“ทำไมนายยังไม่ซื้อรถล่ะ เรียกรถมาที่นี่เหรอ?”

มาที่ชนบท แน่นอนว่าฉินจุนไม่สามารถขับรถสปอร์ตมาได้ และเขาไม่ได้ซื้อรถอีกคันในขณะนี้ ดังนั้นจึงสะดวกกว่าที่จะนั่งแท็กซี่

เขาถูกดูหมิ่นอีกครั้งโดยไม่คาดคิด เพราะเขาไม่มีรถ ฉินจุนพูดไม่ออก ดูเหมือนเขาจะต้องรีบซื้อรถหลังจากที่เขากลับไป

ฉินจุนไม่ได้พูดอะไรสักคำ และยิ้มอย่างขบขัน

น้าคนเล็กเหลือบมองสิ่งที่ฉินจุนถืออยู่ในมือ และเม้มริมฝีปากของเธอ

“นี่อายุเท่าไหร่? มันน่าสนใจมากที่นายมาซื้อผลิตภัณฑ์ดูแลสุขภาพมาที่บ้านพ่อตาของนาย”

ซูฮวนมองดู และยอมรับสิ่งเหล่านั้นอย่างรวดเร็ว

“ฮ่าฮ่า น้องสาวของฉัน นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เสี่ยวจุนมา นายไม่จำเป็นต้องซื้อของขวัญแล้วล่ะ ตงเสวี่ยนี่ก็จริง ๆ เลย ไม่ใช่ครั้งแรกที่เขามา จะซื้อของมาทำไมกัน?”

ฉินจุนยิ้ม “ผมไม่ได้ซื้อมันหรอกครับ ผมเพิ่งหยิบมันมาจากเพื่อนของผม พวกเขาทำอาหารเสริมธรรมดาทั้งหมด คุณสามารถกินเป็นอาหารว่างได้เลยนะครับ”

ซูฮวนยิ้ม เดิมที ครอบครัวของพวกเขามีกฎไม่มากนัก ฉินจุนได้นำของขวัญมาให้ในครั้งแรกที่เขามา ดังนั้นครั้งนี้เขาไม่ได้กำหนดว่าเขาต้องซื้ออะไรด้วยซ้ำ

แต่น้าคนเล็กคนนั้นดูถูกอย่างไร้เหตุผล

หลังจากที่ทุกคนนั่งลง ซูฮวนกล่าว

“ตงเสวี่ย ดูซิ หรงหรงไม่เด็กแล้ว อายุถึงเวลาทำงานแล้ว ล่าสุดเธออยากหางานในเมือง ช่วยเธอทีสิ”

หวังตงเสวี่ยขมวดคิ้ว “เรื่องนี้ หนูก็ช่วยอะไรไม่ได้หรอกค่ะ”

หวังตงเสวี่ยตกตะลึงครู่หนึ่ง เธอคิดว่าพวกเธอจะมายืมเงิน แต่ตอนนี้ดูเหมือนว่าพวกเธอต้องทำอะไรสักอย่าง?

ท่าทีของลูกพี่ลูกน้องก็ผ่อนคลายลงเล็กน้อยเช่นกัน กล่าวว่า

“ตงเสวี่ย ฉันได้ยินมาว่าตอนนี้เธอได้งานทำดีมาก เธอน่าจะมีผู้ติดต่อมากมายในตงไห่ การจัดงานให้ลูกพี่ลูกน้องของเธอคงไม่น่าเป็นปัญหาใช่มั้ย?”

หวังตงเสวี่ยดูอึดอัดเล็กน้อย “คุณน้าคะ หนูไม่มีความสัมพันธ์ใด ๆ เลย หนูแค่อยู่ที่มหาวิทยาลัยในตงไห่ ลูกพี่ลูกน้องของหนูต้องการหางานประเภทไหนกันคะ?”

น้าคนเล็กบอกว่า “เธอดูสิหรงหรงของบ้านเธอหน้าตาสะสวยมีออร่า ยังไงก็เป็นพนักงานออฟฟิศได้ยังไงกัน? ทำพวกงานเอกสาร นั่งในออฟฟิศก็ได้ เงินเดือนไม่ต้องสูงหรอก ปีหนึ่งสักห้าหกแสนก็พอแล้ว”

หวังตงเสวี่ยขมวดคิ้ว “คุณน้าคะ ลูกพี่ลูกน้องหรงหรงเรียนจบอะไรมาคะ?”

“เรียนจบอะไรเหรอ? หรงหรงมัธยมก็ไม่ได้เรียนแล้ว พ่อของเธอบอกว่าเรียนไปก็เปล่าประโยชน์ ไปทำงานก่อนดีกว่า และช่วยแบ่งเบาภาระให้ครอบครัวน่ะ”

หวังตงเสวี่ยกระตุกมุมปากของเธอ และพูดกับน้าคนเล็ก

“คุณน้าคะ ถ้าคุณต้องการเงินเดือนประจำปีห้าหรือหกแสนหยวน อย่างน้อยคุณต้องมีปริญญาเอกหรือสูงกว่า มิฉะนั้นก็จะหางานไม่ได้ค่ะ”