บทที่ 63 ฉันเป็นเจ้าของโรงงานแล้ว?

เมื่อจุนวางสาย ทุกคนก็มองมาที่เขาด้วยท่าทางแปลก ๆ

มันดีมาก!

มากเกินไปหรือเปล่า?

หากพวกเขาพูดถึงสิ่งที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้ พวกเขาประเมินฉินจุนต่ำไปจริง ๆ สิ่งนี้สามารถยอมรับได้

ที่จริงแล้วเขาเป็นเศรษฐีโดยไม่คาดคิด

อย่างไรก็ตาม จำกัดเฉพาะคนรวย ถ้าคุณมีเงินมากกว่าคุณชายซูแล้วยังไงล่ะ?

โรงงานของของคุณชายซูเป็นโรงงานของเขาเอง คุณสามารถจัดการธุรกิจของคนอื่นได้ด้วยเหรอ?

แม้ว่าเฉินชูจะต่อสู้กับความอยุติธรรม แต่อย่างน้อยที่สุดก็เพื่อช่วยในด้านการเงิน เฉินชูทำงานให้ครอบครัวซู ไม่ว่าคุณจะยอดเยี่ยมแค่ไหน ฉินจุนก็ไม่สามารถเปลี่ยนแปลงความจริงนี้ได้

คุณยังบอกว่า คุณต้องการให้ครอบครัวซูไม่มีอะไร? มันบ้า! คุณคิดว่าคุณเป็นใคร!

เมื่อฉินจุนวางสาย การแสดงออกของซูเผิงก็ตื่นเต้นอย่างมาก

“ฉิน วันนี้ฉันมีความรู้มาก ถ้าฉันจะคุยโวฉันก็จะพูดบนตัวตนของนายได้ ฉันอาจเรียกได้ว่าเป็นอันดับหนึ่งในตงไห่ แกรู้มั้ยว่าครอบครัวซูของเราอยู่ในตำแหน่งใดในอุตสาหกรรมทั้งหมด”

“แกรู้มั้ยว่าครอบครัวเรามีหุ้นส่วนกี่คน?”

“แกสามารถปล่อยให้ครอบครัวของเราไม่มีอะไรเลยด้วยการโทรเพียงครั้งเดียว แกคุยโม้อะไรกับฉัน!”

ขณะที่ซูเผิงยังพูดไม่จบ โทรศัพท์ก็ดังขึ้นในทันใด

เสียงเรียกเข้าที่เร่งรีบ สายนี้ทำให้หัวใจของซูเผิงหัวเราะคิกคัก เขาหยิบโทรศัพท์มือถือออกมา และเห็นว่าเป็นพ่อของเขา หน้าของซูเผิงเริ่มจริงจัง ทันใดนั้น ลางสังหรณ์ที่เป็นลางไม่ดีก็เข้ามาในหัวใจของเขา

“ฮัลโหล พ่อ?”

ต่อมา พ่อของซูเผิงคำรามจากอีกฟากหนึ่งของโทรศัพท์

“แกกำลังรนหาที่ตายอยู่เหรอ! แกไปรังแกใครข้างนอก!”

ซูเผิงโง่ พ่อของเขาไม่เคยโมโหเป็นฟืนเป็นไฟขนาดนี้

“เกิดอะไรขึ้นครับพ่อ?”

“เกิดอะไรขึ้น! โรงงานของเราถูกยกเลิก! ตอนนี้ฉันได้รับโทรศัพท์มากกว่าสิบสายติดต่อกัน พันธมิตรของเราทั้งหมดได้ยุติความร่วมมือกับเรา ธนาคารในเมืองปฏิเสธสินเชื่อ ครอบครัวซูของเราและผู้ส่งออกเหล่านั้นหยุดรับเรา สินค้าของครอบครัวหมดแล้ว แกกำลังพูดถึงอะไร! ไอ้สารเลว! ไอ้เวร!”

ธนาคารไม่ให้ยืม และผู้ส่งออกไม่ได้รับสินค้า ผลิตภัณฑ์ทั้งหมดของโรงงานพลาสติกซูสามารถเก็บไว้ในโกดังได้เท่านั้น ห่วงโซ่ทุนถูกทำลาย ธนาคารจะเข้ามาที่ประตูเพื่อรีไซเคิลโรงงานของพวกเขาในไม่ช้า

โรงงานพลาสติกของซูจบเห่อย่างสมบูรณ์แล้ว

ทันใดนั้น สมองของซูเผิงก็ว่างเปล่า และทุกคนก็ตกตะลึง ความรู้สึกเวียนหัวแผ่ซ่านไปทั่ว เขาไม่ได้ถือโทรศัพท์มือถือไว้ในมือ เขาล้มลงโดยตรง เดินโซเซไปด้วยใต้ฝ่าเท้า และทรุดตัวลงกับพื้นในทันใด

ไม่กี่วินาทีต่อมา โทรศัพท์ของฉินจุนก็ดังขึ้น

“ฮัลโหล”

“ศิษย์น้อง โรงงานพลาสติกซู ดำเนินการเสร็จแล้ว นายต้องสั่งอะไรอีกมั้ย?”

ฉินจุนกล่าว “หลังจากที่ธนาคารบังคับให้เข้ายึดโรงงาน โรงงานจะมอบผู้อำนวยการในโรงงานชื่อเฉินซูให้กับพวกเขา หลังจากที่เธอรับช่วงต่อ โรงงานจะยังคงดำเนินการต่อไป”

“โอเค”

สองนาทีหลังจากที่เขาวางสาย เฉินชูก็ได้รับโทรศัพท์ ธนาคารขอให้เธอดำเนินการตามขั้นตอนการส่งมอบภายในสองสามวัน และเตรียมรับโรงงานพลาสติกซู

เฉินชูตกตะลึง “ฉัน … ฉันเป็นเจ้าของโรงงานเหรอ?”

ฉินจุนยิ้มและพูดว่า “ใช่ เนื่องจากเป็นที่เธอทำงานมาหลายปีแล้ว มันน่าจะผูกพันมาก ฉันจะขอให้เมิ่งกรุปลงทุนเงินจำนวนหนึ่ง เพื่อให้เธอขยายขนาด”

เฉินชูเปิดปากของเธอ และมองไปที่ฉินจุนอย่างตกตะลึง

“ขอบ … ขอบคุณนะ”

เธอไม่รู้ว่าจะพูดอะไรในเวลานี้

เมื่อเธอมาเมื่อเช้านี้ เธอเป็นแค่คนงานหญิงที่ถูกรังแกในโรงงาน และกำลังจะถูกเลิกจ้างขณะขับรถส่วนตัว

และตอนนี้ กำลังขับ Mercedes-Benz big G นั่งอยู่บนผู้อำนวยการโรงงานของโรงงานพลาสติกที่ใหญ่ที่สุดในเมืองเหรอ?

การเปลี่ยนแปลงนี้ใหญ่เกินไปใช่ไหม

ซูเผิงที่นั่งบนพื้นก็เข้าใจในเวลานี้ว่าฉินจุนไม่ใช่ขยะเลย ไม่ใช่หมอขยะ แต่เป็นคนที่เขาไม่สามารถรุกรานได้!

“คุณฉิน! พี่ฉิน! ท่านฉิน! ฉันคิดผิด สายตาสุนัขของฉันมองดูผู้คน ได้โปรดปล่อยฉันไป โปรดส่งโรงงานกลับมาให้ฉันด้วย ได้โปรด …”