บทที่ 21

"ลงรถสิ" เมื่อสิงหราชเห็นว่าแสนสวยไม่กล้าลงรถ ก็เลยโน้มตัวลงไปคุยกับคนที่ยังนั่งอยู่ด้านใน

"คุณพ่อเข้าไปก่อนเถอะค่ะ" แค่นั่งรถมาด้วยกัน ก็ไม่รู้ว่าจะเจอกี่กระทงแล้ว ถ้าเดินเข้าบ้านพร้อมกันสงสัยระเบิดได้ลงแน่

"กลับเร็วนะเรา" สิงหราชหันไปพูดกับลูกชายบ้าง

"ทำไมครับ? ผมกลับเร็วแล้วไง" ว่าแล้วพยัคฆราชก็เดินเข้าบ้านไปแบบไม่สนใจผู้เป็นพ่อ และไม่สนใจคนที่ยังไม่ลงจากรถของพ่อ

"ไอ้นี่มันเหมือนใครวะ" สิงหราชพูดพร้อมกับส่ายหน้า

หรือว่าจะไม่เห็นเรา..ตาดีแบบเขาจะไม่เห็นได้ไง หญิงสาวค่อยๆ ก้าวลงจากรถ แล้วก็เดินเข้าไปในบ้านเป็นคนสุดท้าย ด้วยความรู้สึกที่ยากจะบรรยาย รู้แบบนี้รอรถเมล์หรือแท็กซี่ดีกว่า ที่เธอกล้ามากับสิงหราช ก็เพราะคิดว่าเขาคงจะค้างกับผู้หญิงคนนั้น

"วันนี้ทำไมกลับค่ำกันจังเลย" อัปสรสุดาทักขึ้นเมื่อเห็นทั้งสามเดินเข้ามา

"แม่จะถามใครก่อนดีล่ะครับ" พยัคฆราชพูดแบบมีเลศนัยพร้อมกับหันกลับมามองผู้เป็นพ่อ และผู้หญิงที่เพิ่งจะเดินตามเข้ามาเป็นคนสุดท้าย

"เมื่อเช้านี้สวยไม่ได้เอารถไปด้วยค่ะ ก็เลยต้องได้ติดรถคุณพ่อกลับมาด้วย" หญิงสาวแกล้งพูดไปเผื่อว่ามันจะเข้าหูเขาบ้าง ที่จริงความผิดอยู่ที่เขามากกว่า เอาเราไปด้วยแต่ไม่เอาเรากลับ

"แม่ก็ไม่ได้ว่าอะไรนี่ ขึ้นไปเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วลงมากินข้าวกันได้แล้ว"

พอสิ้นคำสั่ง แสนสวยรีบก้าวขึ้นไปชั้นบน เพราะไม่อยากจะเป็นเป้าสายตาของเขาอีกแล้ว

แต่เธอไม่รู้ว่ามีใครคนหนึ่งเดินตามขึ้นมาด้วย จังหวะที่กำลังจะปิดประตูห้อง ก็ได้ถูกเขาผลักมันเข้าไปก่อน

"โอ้ย! จะตามมาหาเรื่องอะไรอีกล่ะ" แสนสวยรู้ได้ในทันทีว่าเป็นฝีมือของใครที่ทำ

"เธอลืมเรื่องที่คุยกันเมื่อวานนี้แล้วเหรอ?!"

"เรื่องเมื่อวาน.."

"เธอตกลงกับฉันว่ายังไง!!"

"แล้วทำไมคุณไม่ให้ฉันกลับบ้านด้วยล่ะ"

"หาเรื่องล่ะสิไม่ว่า" เขาหมายถึงว่าเธอหาเรื่องที่จะกลับกับพ่อของเขา

"คุณต่างหากที่หาเรื่อง ออกไปจากห้องฉันเดี๋ยวนี่นะ!"

"ฉันบอกแล้วว่าบ้านหลังนี้ไม่มีอะไรที่เป็นของเธอ..แม้กระทั่งพ่อของฉัน"

"คนจิตใจสกปรก! อืมม!!" คนตัวเล็กยังไม่ทันได้ระวังตัว ก็ถูกเขาจู่โจมด้วยการบดขยี้จูบที่ริมฝีปาก..เธอพยายามจะผลักออกเพราะเขาจูบแรงจนเจ็บไปหมด

แต่ก็สู้แรงของผู้ชายร่างสูงใหญ่แบบเขาไม่ได้ ปล่อยจากจูบ พยัคฆราชก็ซุกไซร้ซอกคอระหง

"คุณจะทำแบบนี้กับฉันไม่ได้นะ ปล่อยเดี๋ยวนี้!" จังหวะที่ปากของเธอเป็นอิสระ หญิงสาวก็รีบพูดขึ้น แต่ไม่ทันได้พูดมากไปกว่านี้ เขาก็กลับมาปิดปากเธออีกครั้ง

มือเรียวทุบตีอกกว้าง แต่ดูเหมือนว่าเขาจะไม่สะทกสะท้าน ยังบดขยี้จูบต่อ จนหญิงสาวหมดเรี่ยวแรงที่จะต่อสู้

"ทำเป็นไม่ต้องการ ไม่อยากจะลองลูกบ้างเหรอว่าจะเด็ดกว่าพ่อแค่ไหน" ประโยคแรกที่เขาพูดเมื่อปล่อยเธอให้เป็นอิสระ

"ออกไป" เธอฉลาดพอที่จะไม่ต่อกรกับเขาในเวลาแบบนี้

"ฉันขอเตือนเธอไว้ก่อน ห้ามเข้าใกล้พ่อฉันเด็ดขาด" ว่าแล้วพยัคฆราชก็ออกจากห้องไปแบบอารมณ์เสีย

"คนสมองไม่ปกติ" หญิงสาวพูดพร้อมกับพยายามเช็ดรอยจูบออก ก่อนที่จะกลับมาบ้าน เขาคงทำแบบนี้กับผู้หญิงคนนั้น..แสนสวยเริ่มขยะแขยงจนรีบเข้าไปชำระร่างกาย

"แม่กำลังจะให้คนขึ้นไปตามอยู่พอดีเลย"

พอเธออาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จก็ต้องได้ลงมาข้างล่าง ซึ่งตอนนี้ผู้ชายคนที่เธอไม่อยากจะเจอหน้าก็นั่งอยู่ตรงนั้นด้วย

"ปากหนูเป็นอะไรลูก" อัปสรสุดาสังเกตเห็นรอยแดงที่มุมปาก

"หมากัดค่ะ"

อึก! พอได้ยินคำตอบของเธอ พยัคฆราชเกือบสำลักข้าว

เช้าวันต่อมา..ที่บริษัท

วันนี้เธอไม่ขอติดรถเขามาด้วย เพราะยังไงตอนเย็นเขาต้องไปส่งแฟนของเขาอยู่แล้ว เดี๋ยวเหตุการณ์เหมือนเมื่อวานก็เกิดขึ้นอีก แต่แสนสวยไม่คิดจะหยุดแค่นี้ ถึงแม้ว่าจะมีเรื่องทะเลาะกับเขาบ้าง เธอยังคิดแผนที่จะยั่วเขาต่อ

ว่าแล้วหญิงสาวก็หยิบแฟ้มเอกสารที่เพิ่งจะทำเสร็จขึ้นมา

"เธอจะเอาเอกสารไปไหน" ซาร่ารออยู่ว่าแสนสวยจะเอาเอกสารเข้ามาส่งเมื่อไร เพราะว่าเอกสารที่แสนสวยกำลังทำอยู่มันต้องได้ผ่านการเซ็นต์อนุมัติจากท่านรองประธาน

"ฉันจะเอาขึ้นไปให้ท่านรองเซ็นต์แล้วจะเอากลับลงมาส่งค่ะ"

"ไม่ต้อง" ซาร่าเดินเข้าไปแล้วกระชากแฟ้มเอกสารนั้นออกมาจากมือของแสนสวย "ฉันไปเอง"

เพื่อนๆ ในแผนกต่างก็มอง