บทที่ 28

"โอ๊ยย..เจ็บนะ" หญิงสาวพยายามขยับสะโพกหนีท่อนเอ็นลำใหญ่ ซึ่งตอนนี้เขาได้ควักมันออกมาโดยที่ไม่ได้ถอดเสื้อผ้าเลยด้วยซ้ำ ..และเสื้อผ้าของเธอก็ยังอยู่แบบนั้นแค่เขายกชายกระโปรงขึ้นมา

ถึงแม้จะขยับไปไหนก็ไม่พ้น เพราะแรงอันมากมายของอีกฝ่าย เพียงไม่นานท่อนเอ็นลำนั้นก็ได้สอดใส่เข้าไป และครั้งนี้เขาไม่คิดจะปราณีเหมือนทุกครั้ง ชายหนุ่มส่งมันเข้าไปทีเดียวจนเกือบจะสุดลำ แล้วก็เริ่มใช้แรงกระแทก

"โอ้ย ฉันเจ็บนะ" ตอนนี้ไม่รู้ว่ามันเกิดอะไรขึ้นกับตัวเอง แต่ที่แน่ๆ เขาต้องโกรธมาก "อือ อือ อือ" เสียงที่ถูกเปล่งออกมาจากลำคอเป็นไปตามแรงกระแทกของอีกฝ่าย

"เจ็บ!" เธอพยายามพูดให้เขารู้ว่าสิ่งที่เขากำลังทำอยู่มันทำให้เธอเจ็บมาก เพราะรู้สึกได้ว่ามันฉีกขาดเพิ่มจากเมื่อตอนกลางวัน

แต่ดูเหมือนว่าเขาจะไม่สนใจเลย นี่เขาโกรธอะไรนักหนา บุญคุณงั้นเหรอ เราเนี่ยนะจะไม่สำนึกในบุญคุณของพวกเขา หญิงสาวรู้สึกน้อยใจ ถึงแม้เธอจะถูกชุบเลี้ยงมาอย่างดี แต่ความกดดันในชีวิตประจำวันที่เกิดจากผู้ชายคนนี้ มันทำให้เธอใช้ชีวิตในแต่ละวันแบบหวาดกลัว เพราะต้องได้หลบเขาทุกครั้งที่ประจันหน้า กี่ปีมาแล้วที่เธอคอยหลบ มันยากมากเลยนะที่ต้องคอยหลบคนที่อยู่บ้านเดียวกัน

"อือ..เจ็บ" น้ำตาเริ่มไหลออกมา เมื่อถูกเขาจับตะแคงข้างแล้วกระแทกซ้ำ

ทำไมถึงไม่มีใครมาเรียกลงไปทานข้าวเหมือนทุกครั้ง เพราะตอนนี้เธอรู้สึกเจ็บปวดร้าวไปทั้งหว่างขาด้วยแรงกระแทก ถ้ามีใครมาเรียกเขาอาจจะหยุด

"อ๊อย.." เขาเก็บเสียงได้ดีมากซึ่งต่างจากเธอ ส่วนมากที่เปล่งเสียงออกมาก็เพราะความเจ็บปวด แต่ตอนนี้เธอก็ไม่ดิ้นรนอะไรแล้ว เพราะยังไงเขาคงไม่ปล่อย

จนความเสียดสีทำให้ชายหนุ่มทนไม่ไหว และแก่นกายก็ได้ถูกกดแช่ไว้ในขณะที่เขาปล่อยน้ำกามออกมา

เสียงสะอื้นที่ออกมาจากลำคอของคนตัวเล็กมันทำให้เขาสัมผัสได้

"ออกไป" เสียงปนสะอื้นได้เปล่งออกมาแค่แผ่วเบา เมื่อทุกอย่างจบลง ตอนนี้เธอไม่อยากจะเห็นแม้แต่หน้าของเขา

เช้าวันต่อมา

"อะไรนะ" อัปสรสุดาถามเพื่อความแน่ใจว่าที่แสนสวยพูดออกมานางฟังถูกหรือผิด

"สวยขอออกไปอยู่ข้างนอกค่ะ" หญิงสาวพูดออกมาแค่แผ่วเบา ที่เธอกล้าพูด ก็เพราะตอนนี้ไม่เห็นรถของเขาและของพ่ออยู่ในบ้านแล้ว

"ทำไม"

"ตอนนี้สวยโตมากพอที่จะดูแลชีวิตของตัวเองได้แล้วค่ะ" มันเป็นการตัดสินใจครั้งยิ่งใหญ่ ถ้าเธอก้าวเดินออกจากบ้านหลังนี้ไป นั่นหมายความว่าเธอจะไม่มีครอบครัวอีก และเธอต้องได้ใช้ชีวิตโดยลำพัง

"ทำไมสวยถึงคิดแบบนี้ สวยไม่สบายใจอะไรหรือเปล่าลูก"

"สวยไม่สบายใจที่จะอยู่บ้านหลังนี้ต่อค่ะ แต่ตอนนี้สวยขอไปทำงานก่อนนะคะ ถ้าได้ที่พักแล้วสวยก็จะย้ายออกไปทันที" หญิงสาวต้องรีบออกจากบ้านไปก่อน ถ้าไม่งั้นท่านคงจะเห็นน้ำตาของเธอ

อัปสรสุดาได้แต่มองตามหลังไปแบบไม่สบายใจ มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่

[บริษัท]

จะไม่มาทำงานก็ไม่ได้ เพราะหนี้ยังค้ำคออยู่ แถมยังต้องได้หาเงินไว้ให้ค่าเช่าห้อง ถ้าเงินก้อนนั้นยังอยู่ เธอคงจะไม่ต้องลำบากใจแบบนี้

"แสนสวยจ๊ะ เอาเอกสารนี้ไปให้ผู้จัดการเซ็นต์หน่อยนะ" มันคือคำสั่งของหัวหน้าแผนก ซึ่งตอนนี้เพื่อนๆ ที่อยู่ในแผนกต่างก็มอง เพราะคำพูดที่ซาร่าพูดกับแสนสวยเปลี่ยนไป เหมือนเป็นคนละคน และแสนสวยก็สงสัยไม่แพ้เพื่อนคนอื่นเลย

เธอรับเอกสารแฟ้มนั้นแล้วก็ขึ้นไปที่ชั้นผู้บริหาร ..หญิงสาวตรงมาที่ห้องของผู้จัดการใหญ่ทันทีที่ลิฟต์เปิดออก

ก๊อก ก๊อก

"เข้ามาครับ"

"หัวหน้าให้เอาเอกสารมาให้ผู้จัดการเซ็นต์ค่ะ"