บทที่ 29

คิดได้ยังไงว่าเราเป็นคนนั้น..คนที่เอาข้อมูลไปให้บริษัทคู่แข่ง

"หึ.." แสนสวยไม่รู้ว่าจะทำอะไรได้อีกแล้ว ..ได้แต่นึกขำให้กับชีวิตที่ไม่มีอะไรดีเลย เกิดมาก็ทำให้แม่ต้องตายเพราะตกเลือด ยังไม่ทดแทนบุญคุณยาย ยายก็จากไปอีกคน ผู้มีพระคุณรับมาเลี้ยงต่อ ยังทำให้พวกท่านเชื่อใจในตัวเองไม่ได้ แล้วเธอมีอะไรดีในตัวเองบ้าง

มือเรียวรีบปาดน้ำตาออกเมื่อได้ยินเสียงรถของเขาวิ่งเข้ามา

หญิงสาวรีบเดินไปเก็บเสื้อผ้าใส่กระเป๋า ถ้าเธอจะออกจากบ้านหลังนี้ไปคงไม่มีใครห้ามอีกแล้วล่ะ

ในขณะที่กำลังเก็บกระเป๋าอยู่นั้น ประตูห้องก็ได้ถูกเปิดเข้ามา ซึ่งเธอก็รู้ดีว่าคงเป็นใครไปไม่ได้

"เธอกำลังทำอะไร"

"ทำในสิ่งที่คุณต้องการมาโดยตลอดไงคะ" ตอบออกไปโดยที่ไม่ได้หันกลับไปมองเลยด้วยซ้ำ

"ใครต้องการกันแน่?! เธอทำมันได้สำเร็จแล้วนี่"

ถ้าเป็นก่อนหน้านี้เธอคงจะงงในคำพูดของเขา แต่พอได้เห็นชื่อในนามบัตรนั้นแล้ว ไม่ต้องถามก็รู้แล้วว่าเขากำลังพูดเรื่องอะไรอยู่

หึ..เธอได้แค่นึกขำอยู่ในใจ แล้วก็เก็บผ้าใส่กระเป๋าต่อไป

"จะไม่คิดแก้ตัวอะไรหน่อยเลยเหรอ"

"ไม่ค่ะ..ในเมื่อพวกคุณตัดสินฉันแล้ว ทำไมฉันต้องแก้ตัวด้วยล่ะคะ"

"แล้วเธอก็จะไป..โดยทิ้งปัญหาไว้แบบนี้??"

"คุณก็คิดกลับกันหน่อยสิคะ ถ้าฉันไปปัญหาพวกนี้มันอาจจะไปพร้อมตัวฉันก็ได้" เธอไม่ร้องเจ็บเลยตอนที่เขากระชากตัวเพื่อให้หันมามองหน้า

"เธอคิดว่าฉันจะปล่อยเธอไปเสวยสุข โดยทิ้งปัญหาไว้แบบนี้งั้นเหรอ" เขาอยากจะได้ยินเธอแก้ตัวมากกว่าที่จะยอมรับอะไรแบบนี้

"ทำไมต้องให้ฉันอยู่ต่อด้วย คุณไม่กลัวข้อมูลของบริษัทจะรั่วไหลอีกเหรอ" ดวงตางามคู่นั้นกรอกมองขึ้นไปสบตาของคนตัวสูงที่กำแขนเธอไว้จนเจ็บไปหมดแล้ว

"ในระหว่างที่บริษัทกำลังหาทางแก้ไขอยู่ เธอห้ามไปไหน"

แสนสวยมองตามคนที่เพิ่งจะเดินออกจากห้องไป คงเพราะแบบนี้สินะ ผู้จัดการถึงเช็คเอกสารของเธอแบบละเอียดก่อนที่จะเซ็นต์ พวกเขาคงจะรู้กัน และคงคิดว่าเราเป็นคนที่เอาข้อมูลไปให้บริษัทคู่แข่ง

[บริษัท]

พอมาถึงบริษัท แสนสวยก็ตรงไปที่ห้องผู้จัดการใหญ่ วันนี้เธอมาสายหน่อย เพราะต้องไปจัดการเรื่องสำคัญอีกเรื่องหนึ่ง

"นี่อะไรครับ" แทนไทหยิบซองสีน้ำตาลขึ้นมาเปิดดู "เงิน?"

"เงินที่ฉันเป็นหนี้ผู้จัดการทั้งหมดค่ะ"

"ไหนคุณบอกว่าจะยังไม่ใช้"

"ฉันไม่อยากเป็นหนี้ใครอีกแล้ว ขอบคุณนะคะสำหรับความกรุณาที่ผ่านมา" พอใช้หนี้เขาหมดแล้วเธอก็ออกมา

แทนไทงงมากว่าเธอไปเอาเงินมาจากไหนเกือบสองแสนเลยนะ

"มีอะไรกันคะ" แสนสวยลงมาถึงแผนกก็เห็นพนักงานรวมกลุ่มกันอยู่ที่ห้องของหัวหน้า

"หัวหน้าคนใหม่ค่ะ" คนที่ยืนอยู่ด้านในกระซิบบอก

..หัวหน้าคนใหม่หมายความว่ายังไง? แสนสวยมองผ่านเพื่อนที่ยืนบังอยู่หลายคนเข้าไปด้านใน "วีนัส?"

ตอนนี้แผนกของเธอถูกเปลี่ยนหัวหน้า และซาร่าก็ถูกให้ออก โดยที่ไม่แจ้งล่วงหน้าและทุกคนในแผนกก็ไม่รู้ว่าออกเพราะอะไร

"คุณแสนสวยรู้จักหัวหน้าคนใหม่เหรอคะ" พนักงานที่ยืนอยู่ใกล้ๆ หันมาถามอีกครั้งเมื่อได้ยินเธอเอ่ยชื่อ

หลังการประชุมเสร็จ ทุกคนก็ทยอยออกมาประจำที่ของตัวเอง

แสนสวยก็เช่นกันเธอกลับมานั่งทำงาน ที่ทำค้างไว้ คำถามมากมายวนเวียนเข้ามาในหัว ซาร่าไปไหน แล้ววีนัสมาได้ยังไง แต่เธอก็ไม่รู้จะถามใครดี

ก๊อก ก๊อก

ขณะที่แสนสวยกำลังว้าวุ่น ก็ได้มีคนมาเคาะ โต๊ะทำงาน..หญิงสาวเงยหน้าขึ้นมอง

"วีนัส"

"นึกว่าสวยจะจำเราไม่ได้ซะแล้ว"