บทที่ 30

จังหวะที่เขาจูบ เธอไม่ต่อสู้ดิ้นรน..ยังยืนเงยหน้าให้จูบอยู่แบบนั้น เพราะรู้ดีถ้าคนอย่างเขาต้องการอะไรแล้วต้องเอาให้ได้

วันนี้จูบของเขาต่างจากเมื่อวาน มันอ่อนโยนมาก เธอไม่เข้าใจ..เขาต้องทำรุนแรงกับเธอสิโมโหขนาดนี้ จนหญิงสาวเริ่มเคลิ้มไปกับสิ่งที่เขากำลังมอบให้ คนร่างหนาช้อนคนตัวเล็กขึ้นมาไว้ในวงแขน แล้วพาเดินขึ้นไปด้านบน สายตาของเขาละจากใบหน้าเธอแค่ตอนก้าวขึ้นบันได เพราะกลัวว่าจะพาเธอตกลงไป วันนี้เขาเลือกห้องของตัวเอง

ร่างระหงถูกวางลงเตียงแบบเบาที่สุด แล้วเขาก็ตามลงไปประกบจูบต่ออีกครั้ง หญิงสาวไม่ได้ปฏิเสธจูบของเขาเลย บางครั้งยังเผลอไปตอบสนอง

เพียงไม่นานชายหนุ่มก็เปลี่ยนเป้าหมาย เลื่อนจูบลงมาที่ซอกคอ แล้วต่ำลงมาเรื่อยๆ จนถึงเนินหน้าอก พร้อมกับปลดกระดุมชุดทำงานของเธอออกทีละเม็ด โดยมีใบหน้าหล่อคมซุกไซร้ต่ำลงมาจนถึงเม็ดสุดท้าย

แล้วคนร่างหนาก็เริ่มจัดการกับกระโปรง ซึ่งเธอก็ไม่ได้ปฏิเสธอีกนั่นแหละ แค่แปลกใจทำไมวันนี้เขาถึงเบามือจัง

พอจัดการกับเสื้อผ้าสิ่งกีดขวางบนร่างกายของเธอหมดแล้ว พยัคฆราชก็จัดการกับของตัวเองบ้าง ซึ่งเขาใช้เวลาไม่นานเลยทุกอย่างก็พร้อม

"อือ" มือเรียวขย้ำที่นอนไว้แน่นเมื่อของแข็งได้สอดใส่มันเข้ามาในร่างกาย ..เขาพยายามทำมันให้เบาที่สุด เพราะเมื่อวานเห็นเลือดของเธอติดกับแก่นกายออกมาด้วย

วันนี้เมื่อได้ยินรายงาน เรื่องที่เธอนำเงินมาคืน ..ในหัวของเขาสับสนไปหมด พนักงานตรวจสอบบัญชีขอตรวจสอบการได้เงินมาของเธอ แต่เขายังไม่อนุญาต

"อื้อ..อืออ.." ถึงแม้ว่าเขาจะทำเบาแล้วแต่ก็ยังเจ็บอยู่ดี แต่ดีเท่าไรแล้วที่เขายังปราณีไม่ใช้แรงกระแทกมาก

พยัคฆราชยอมรับว่าตั้งแต่ได้สัมผัสกับเรือนร่างของเธอ ไม่สิ..ตั้งแต่วันที่เธอบอกว่า'คิดถึง'วันนั้นมันทำให้ใจของเขาว้าวุ่น ยิ่งรู้ว่าเธอมีส่วนเกี่ยวข้องกับบริษัทคู่แข่ง มันยิ่งทำให้เขาแทบบ้า

"อื้ออ เจ็บ" จังหวะที่เขาเร่งกระแทกช่วงสุดท้ายก่อนที่จะหลั่งน้ำออกมา มันทำให้เธอรู้สึกเจ็บมากจนออกปาก แต่เขาก็ไม่สามารถที่จะหยุดตัวเองได้แล้ว

"อ้าาา..ซี๊ดดด.." น้อยคนนักที่จะทำให้พญาเสือแบบเขาคำรามออกมาได้ หรืออาจเพราะเขาไม่เคยปล่อยน้ำเข้าไปในร่างกายของใครแบบนี้..ก็เลยไม่ค่อยมีความรู้สึกมากเท่าไร

เมื่อเป็นอิสระคนตัวเล็กก็ค่อยๆ ลุกขึ้นจากเตียง มือเรียวควานลงมาหยิบเสื้อผ้าที่ถูกเขาวางไว้ที่พื้น

"เอาเงินไปคืนมันซะ" ชายหนุ่มพูดในขณะที่ นั่งพิงหัวเตียง สายตามองจ้องผู้หญิงที่กำลังวุ่นกับการใส่เสื้อผ้า

"แล้วจะให้ฉันเอาเงินที่ไหนไปคืน ในเมื่อเงินก้อนนั้นฉันเอาไปใช้หนี้ผู้จัดการหมดแล้ว" แค่ฟังน้ำเสียงของเธอก็รู้แล้วว่าอยากจะร้องไห้ แต่คงร้องไม่ออก

"เดี๋ยวฉันจะเอาให้"

"ไม่ต้องหรอกค่ะ ถึงฉันเอาจากคุณ ฉันก็เป็นหนี้คุณอยู่ดี"

"ก็ถือซะว่าเป็นค่าตัว"

"ค่าตัว?" หึ..เราจะบรรยายยังไงกับความรู้สึกของเราในตอนนี้ดี จะร้องไห้ออกมาก็ไม่ได้ เพราะมันแน่นอยู่ในอก ค่าตัวงั้นเหรอ เรามาถึงจุดนี้ได้ยังไง จุดที่มีค่าตัว "คุณไม่ต้องจ่ายค่าตัวฉันหรอกค่ะ ส่วนมากฉันให้ฟรี"

หญิงสาวรีบหอบเสื้อผ้าพวกที่เหลือ แล้วออกจากห้องเขาไป โดยที่ไม่สนใจเลยว่าตอนนี้ร่างกายของเธอจะโป๊เปลือยมากแค่ไหน เพราะต้องรีบออกจากห้องนี้ให้เร็วที่สุด ก่อนที่จะเผลอร้องไห้ออกมาให้เขาเห็น

ส่วนคนที่พูดออกไปน่ะเหรอ ไม่ได้คิดเลยว่าตัวเองพูดอะไรผิด เพราะส่วนมากเขาใช้เงินจัดการกับทุกสิ่งอย่าง ผู้หญิงทุกคนเขาก็ใช้เงินแบบนี้ และคิดว่าเธอก็ต้องการเงินเช่นเดียวกับผู้หญิงพวกนั้น

"คุณยายคะ..ไหนคุณยายบอกว่าจะไม่ทิ้งสวยไว้แบบนี้ไง คุณยายบอกว่าจะรีบกลับมารับสวย แค่ฝากสวยไว้กับคุณแม่.. สวยยังรอคุณยายอยู่นะคะ" แสนสวยยังจำวันนั้นได้ดี วันที่ยายนอนโรงพยาบาล ยายได้ฝากเธอไว้กับอัปสรสุดาแม่ของเขา และยายยังบอกเธอว่าจะรีบหายแล้วกลับมารับเธอไปอยู่ด้วยกันเหมือนเดิม