บทที่ 36

"คิดถึงคุณแสนสวยจังเลย"

"ใช่..ฉันก็คิดถึง เห็นแต่โต๊ะทำงาน"

"จริงด้วยทำไมยังไม่มีใครมาทำงานแทนในตำแหน่งนี้อีก"

"อืมจริง..ธรรมดาบริษัทต้องหาคนมาแทนทันทีเลยนะ" เพราะคนรองานก็ไม่ใช่น้อยๆ แต่โต๊ะของเธอยังอยู่เหมือนเดิม

ก๊อก ก๊อก

ประตูห้องถูกเปิดเข้ามาทันทีที่มีเสียงเคาะ โดยไม่รอให้คนด้านในอนุญาต

{"แค่นี้ก่อน มีอะไรก็โทรมานะครับ"} เจ้าของห้องที่กำลังคุยโทรศัพท์อยู่ก็ได้รีบวางสาย

"วีนัสอยากจะขอพนักงานเพิ่มค่ะ เพราะตอนนี้ในแผนกตำแหน่งว่างอยู่หนึ่งตำแหน่ง และงานไม่ค่อยเดินเลย" พอวีนัสได้ยินที่พนักงานคุยกัน ก็คิดได้ว่าต้องทำอะไรก่อนเป็นอันดับแรก..ที่จริงเรื่องนี้ต้องผ่านแผนกที่เกี่ยวข้อง ไม่ใช่ว่าตรงมาหาท่านรองประธานแบบนี้ แต่ด้วยความที่คิดว่าตัวเองมีสิทธิพิเศษหลายอย่าง ก็เลยถือวิสาสะขึ้นมาที่ห้องนี้และอยากจะคุยกับเขาด้วย

"เรื่องนั้นเอาไว้ก่อน"

"ทำไมเหรอ..ท่านรองจะให้แสนสวยกลับมาทำงานอีกงั้นเหรอ อย่าลืมนะว่าแสนสวย คิดไม่ซื่อกับบริษัท"

"เรื่องนั้นเดี๋ยวเราจะพิจารณาเอง"

"..ก็ได้ค่ะ เที่ยงนี้ วีนัสขอไปทานข้าวด้วยนะ" วีนัสเริ่มเข้าเรื่องที่ขึ้นมาหาเขาในวันนี้ ส่วนเรื่องพนักงานใหม่นั่นคือเหตุผลรอง เพราะยังไงแสนสวยก็กระเด็นออกจากบริษัทไปแล้ว คงหาทางกลับมาทำงานที่นี่ยาก และคงไม่มีโอกาสได้เจอกับเขาอีกแล้ว..

"คงไม่ได้หรอก เรากลับไปกินข้าวเที่ยงที่บ้าน" เพราะตอนนี้เขารอเวลาเที่ยงแบบใจจดใจจ่อ ถ้าจะกลับก่อนเวลาเดี๋ยวป้าที่บ้านก็จะอยากรู้อีกว่าทำไมรีบกลับมา

"เราฟังผิดหรือเปล่า ไม่ใช่สมัยเรียนอนุบาลนะที่จะกลับไปกินข้าวเที่ยงที่บ้าน" ถึงเรียนอนุบาลก็ไม่กลับไปกินอยู่แล้ว เพราะที่โรงเรียนมีอาหารให้ด้วย

"หึ.." พยัคฆราชก็นึกขำ เขามาถึงจุดนี้ได้ยังไง กลับไปกินข้าวเที่ยงที่บ้านอย่างงั้นเหรอ แถมบ้านไม่ได้อยู่ข้างบริษัทด้วย "ก็ได้เดี๋ยวใกล้เที่ยงจะลงไปหา"

"ท่านรองสัญญาแล้วนะ งั้นวีนัสลงไปทำงานก่อนแล้วกัน" วีนัสดีใจมากที่เขาตบปากรับคำ

ที่เขายอมตกลงกับวีนัสก็เพราะอยากจะถามใจตัวเองว่ามันเกิดอะไรขึ้นกับเขากันแน่

เที่ยงวันเดียวกันนั้น

"ไปได้ยัง" ท่านรองประธานเดินมาที่แผนกนั้นด้วยตัวเอง เพื่อชวนหัวหน้าแผนกไปทานข้าวเที่ยง พนักงานในแผนกต่างก็มอง เพราะภาพนี้มันเหมือนตอนที่ซาร่าเป็นหัวหน้าอยู่

ในขณะที่เขาเดินออกมากับวีนัสสายตาก็มองไปดูโต๊ะทำงานตัวที่ว่างอยู่ เธอนั่งทำงานอยู่โต๊ะนี้มาหลายปี ซึ่งหลายครั้งที่มีการเคลื่อนย้ายตำแหน่งของพนักงานเก่าๆ หลายคน ไม่ใช่ว่าไม่มีชื่อของเธอที่ถูกเสนอขึ้นมา แต่ชื่อนั้นไม่เคยได้ถูกอนุมัติเลย มันเพราะอะไรกันแน่

ร้านอาหาร.. วันนี้เขาพาวีนัสมาทานร้านเดิม ทานข้าวไปก็นึกถึงแต่สิ่งที่เธอคนนั้นทำ และก็แอบนึกไม่พอใจตอนที่เธอป้อนข้าวแทนไท

'ฉันคิดถึงคุณ' คำนี้ผุดขึ้นมาอีกครั้งเมื่อเขาเดินไปห้องน้ำ ใบหน้างามแนบลงที่แผ่นอกกว้าง แถมยังพูดสิ่งที่ทำให้เขาใจเต้น

14 : 20 น. ที่ห้องทำงาน

{"อะไรนะยังไม่ลงมาทานข้าวจนป่านนี้แล้ว"} แม่บ้านโทรมาบอก เพราะเขาสั่งไว้ก็เลยต้องได้รายงาน

ก๊อก ก๊อก

"ท่านรองคะห้องประชุมพร้อมแล้วค่ะ" เลขามาเรียกในขณะที่เขากำลังคุยโทรศัพท์อยู่

ชายหนุ่มร่างสูงลุกขึ้นแล้วหยิบเสื้อสูทมาสวมใส่ พร้อมกับเดินออกมา

"ยกเลิกการประชุม และวันนี้ผมไม่เข้ามาแล้วนะ" ว่าแล้วเขาก็เดินตรงไปที่ลิฟต์

"คะ? ทะ..ท่านรองคะ ตอนเย็นยังมีงานต่อ.." ไม่ทันแล้ว..เพราะตอนนี้เขาได้เข้าไปในลิฟต์และกดลงไปชั้นล่าง

"แย่แล้วเราจะทำยังไงดี" เลขาก็เลยมองไปที่ห้องผู้จัดการใหญ่ เพื่อหาตัวช่วย

พยัคฆราชใช้เวลาขับรถอยู่เพียงไม่นาน เพราะไม่ใช่เวลาเร่งด่วนอะไร ถนนก็เลยโล่ง

พอมาถึงบ้าน ก็ตรงขึ้นไปที่ห้องของเธอ

แกร่ก! แกร้ก!!

"เปิด" เขาลองบิดประตูดูแต่มันถูกล็อกจากทางด้านใน

แกร๊ก!!

"ทำอะไรอยู่..เปิดประตู" เขายืนอยู่ครู่หนึ่งก็ใช้เสียงที่ดังขึ้นและก็บิดประตูดูอีกครั้ง ..จนได้ยินเสียงปลดล็อกจากทางด้านใน