บทที่ 35

"แสดงว่าที่ส่งของออกไม่ทัน คุณแสนสวยเอาเอกสารไปยื่นให้แล้วอย่างงั้นเหรอครับ" มันคือคำถามของแทนไท

"ใช่ค่ะ..ถ้าคุณแสนสวยถูกให้ออกเพราะเรื่องนี้ คนที่สมควรจะออกจริงๆ ก็คือดิฉันเองค่ะ" เพราะพนักงานทั่วไปไม่รู้ว่ามันเกิดเรื่องอะไรขึ้น แต่ตอนนี้ทุกคนรู้ข่าวที่แสนสวยออกจากงาน ต่างก็เสียดายและเสียใจ เพราะแสนสวยช่วยทุกคนเวลามีปัญหา

"มันคนละเรื่องกัน คุณออกไปทำงานต่อเถอะ" พยัคฆราชสั่งให้พนักงานคนนั้นออกไป แต่ที่จริงมันก็ไม่ใช่คนละเรื่องทั้งหมด เพราะเรื่องมันก็เริ่มมาจากตรงนี้ เธอยอมออกตัวช่วยพนักงานเขาก็เลยไม่อยากจะทำให้สิ่งที่เธอตั้งใจทำมันสูญเปล่า พยัคฆราชก็เลยให้พนักงานคนนี้ออกไปทำงานโดยที่ปล่อยผ่านไป

แทนไทก็เดินตามพนักงานคนนั้นออกไปเช่นกัน เขายอมรับว่าตอนแรกเป็นห่วงแสนสวยมาก แต่พอเห็นภาพตอนอยู่ลานจอดรถของโรงแรม เขารู้ได้เลยว่าท่านรองประธานคงไม่ปล่อยให้เธอเจออะไรแบบนี้คนเดียวแน่ เพราะดูเหมือนท่านจะแคร์เธอมาก ถ้าไม่งั้นคงไม่ช่วยเขาเรื่องที่วีนัสเค้นเอาความจริงตอนอยู่ในงานเลี้ยง

{"ถึงไหนแล้ว"}

พอทุกคนออกไปพยัคฆราชก็โทรหานักสืบคนที่เขาจ้างไว้ ที่จริงเขาจ้างให้สืบความจริงเรื่องนี้ก่อนหน้านั้นแล้ว แต่ข้อมูลมันมาจากฝ่ายนั้นโดยตรง และหลักฐานก็มัดตัวเธอแน่น มันก็เลยลำบากในข้อนี้อยู่มาก

{"สืบต่อไป หาหลักฐานมาให้ได้เยอะที่สุด"} เขาไม่เข้าใจความรู้สึกของตัวเองในเวลานี้ ทำไมถึงอยากจะช่วยเธอ ทั้งๆ ที่เธอก็ไม่ได้ขอร้องและไม่ให้ความร่วมมือเลยสักครั้งที่ถาม แถมยังทำประชดประชันซึ่งข้อนี้เขาไม่ชอบเอามากๆ แต่ทำไมกับเธอแล้ว เขาถึงปล่อยผ่าน ยิ่งคิดถึงตอนที่เธอประชดด้วยการแก้ผ้า ..ใบหน้าหล่อคมยกยิ้มขึ้นเมื่อคิดถึงภาพนั้น

เที่ยงวันเดียวกัน

"คุณผู้ชายกลับมาทำไมคะ" ป้าแม่บ้านถามแบบสงสัย เพราะถ้าเขาออกไปทำงานแล้ว ถ้าไม่เย็นก็ดึก ไม่งั้นก็หลายวันเลยกว่าจะกลับบ้าน แต่นี่ทำไมถึงกลับมาตอนเที่ยง

"ทำกับข้าวให้ผมด้วย"

"คุณผู้ชายกลับมาทานข้าวเที่ยงที่บ้านเหรอคะ?"

"ป้าอยากจะรู้อะไรนักหนา"

"ขอโทษค่ะ" ป้าแม่บ้านรีบไปจัดการสิ่งที่เขาสั่ง

แกร้ก.. เขาไม่ถามว่าเธออยู่ที่ไหนทำอะไรอยู่ทานข้าวหรือยัง เดี๋ยวแม่บ้านก็มีเรื่องสงสัยอีก พยัคฆราชขึ้นมาบนห้องของเธอแล้วเปิดประตูเข้าไปแบบถือวิสาสะ

"กินข้าวหรือยัง" เขาถามขึ้นเมื่อเห็นเธอยังนอนอยู่บนเตียง แต่ดูจากเสื้อผ้าที่ใส่คงจะอาบน้ำแล้ว

แต่ก็ไม่มีคำตอบใดๆ ออกมาจากปากของคนที่ถูกถาม

"ลุกขึ้นลงไปกินข้าวด้วยกัน กำลังให้ป้าเตรียมอาหารอยู่" เขาพูดแค่ประโยคเดียวเธอก็ลุกขึ้น แล้วเดินนำหน้าลงไป

พอลงมาถึงอาหารก็ได้ถูกจัดเตรียมไว้บนโต๊ะแล้ว

"ทานให้หมด" ชายหนุ่มเลื่อนจานข้าวมาตรงหน้าของเธอ ซึ่งแม่บ้านตักให้พอดี

แม่บ้านก็แอบมองแบบงงๆ

หญิงสาวเริ่มตักข้าวใส่ปาก ตามด้วยกับข้าวอาหารแต่ละอย่างแล้วก็เคี้ยวกิน

"ไม่อร่อยเหรอ" ในระหว่างที่เขากำลังทานอยู่ก็แอบสังเกตว่าเหมือนเธอจะพะอืดพะอม

แต่เธอก็ไม่ตอบ แสนสวยยัดข้าวและกับข้าวเข้าปากแล้วเคี้ยวต่อไปอีก

"ป้าว่าพอเถอะค่ะคุณแสนสวย เดี๋ยวท้องได้แตกแน่เลย" แม่บ้านกระซิบพูดกับเธอแต่เขาก็ได้ยิน

"ทำไมล่ะครับ"

"ก็คุณแสนสวยเพิ่งจะทานข้าว แล้วขึ้นไปข้างบน"

"อะไรนะ" พยัคฆราชรีบจับช้อนออกจากมือของเธอ "ทำไมไม่บอกว่าทานแล้ว"

หญิงสาวไม่ตอบและไม่มองหน้า พอเขาเอาช้อนออกจากมือเธอก็หยุด

เขาผิดเองที่ไม่ได้ถามแม่บ้านก่อนว่าเธอกินข้าวหรือยัง

"ป้าไปข้างนอกก่อน ถ้าผมยังไม่ออกจากบ้านไม่ต้องเข้ามา" พยัคฆราชสั่งแม่บ้านในขณะที่ยังมองหน้าเธอ