บทที่ 34

"เธอจะเอาเงินไปทำอะไรมากมาย" ไม่ใช่ว่าจะไม่คิดก่อนถาม แต่หลักฐานทุกอย่างมันมัดตัวเธอไปหมด

"ฉันขอคิดก่อนแล้วกันว่าจะเอาเงินตั้งมากมายไปทำอะไร" หญิงสาวพูดออกมาด้วยท่าทางที่นึกขำ เกิดมาไม่เคยมีเงินเยอะขนาดนั้นในบัญชีธนาคาร

"มันใช่เวลาต้องมาเอาชนะกันไหมแสนสวย เราควรเปิดอกคุยกันได้แล้ว"

"ถึงฉันพูดไปนายก็ไม่เชื่อ นายเคยเชื่ออะไรที่ฉันพูดบ้าง ฉันอยู่บ้านหลังนี้มาสิบกว่าปี นายเคยเชื่ออะไรฉันบ้าง..ถามตัวเองดู ถ้าฉันบอกว่าเรื่องนี้ฉันไม่ได้เกี่ยวข้องอะไรเลย..นายจะเชื่อไหมล่ะ"

ประโยคสุดท้ายที่เธอพูดออกมา นี่แหละมันคือประโยคที่เขาต้องการอยากจะได้ยิน

บ่ายโมงวันเดียวกันนั้น

"คุณแสนสวยทานข้าวแล้วเหรอคะ" พวกเพื่อนๆ กลับมาจากทานข้าว ก็ยังเจอเธออยู่ที่โต๊ะทำงาน ที่จริงแสนสวยออกจากห้องทำงานของเขามาตั้งแต่ก่อนเที่ยงแล้ว

"ยังไม่หิวค่ะ"

"หึ.. ถึงกับทานอะไรไม่ลงเลยเหรอ"

แสนสวยมองกลับไปดูคนที่เพิ่งจะพูดแทรกขึ้นมา มันคือเสียงวีนัสที่เดินผ่านจังหวะนั้นพอดี

"คุณหมายความว่ายังไงคะ"

"เธอรู้ดีกว่าใคร ทำไมต้องถามความหมายจากฉันด้วยล่ะ"

นี่อะไรกัน..เรื่องนี้วีนัสก็รู้งั้นเหรอ ..หญิงสาวคิดไปถึงตอนงานเลี้ยงที่พวกเพื่อนแซวกันว่าถ่านไฟเก่ากำลังจะคุ พวกเขากลับมาคบกันอีกแล้วเหรอ

แต่ก่อนสมัยเรียน พวกเขามีข่าวว่าคบกันอยู่พักหนึ่ง เพราะความที่วีนัสขี้หึงพยัคฆราชก็เลยตีตัวออกห่าง แต่ก็ยังมีความเป็นเพื่อนเหลืออยู่

เขาคงจะเอาเรื่องของเราไปเล่าจนสนุกปากเลยสินะ ..คิดไปก็ได้แต่น้อยใจ เธอเริ่มเก็บของใช้ส่วนตัว เพราะตอนนี้เธอคงไม่มีหน้าทำงานอยู่ในบริษัทนี้ต่อ อีกหน่อยวีนัสคงปล่อยข่าวให้พนักงานได้รู้

เย็นวันเดียวกันนั้น..ก่อนเลิกงาน

"ซองอะไรคะ" แผนกฝ่ายบุคคลถามขึ้นเมื่อเห็นว่าแสนสวยยื่นซองสีขาวมาให้

"จดหมายลาออกค่ะ"

"คุณแสนสวยจะลาออกเหรอคะ" ไม่มีใครในบริษัทนี้ที่ไม่รู้จักแสนสวย รวมถึงฝ่ายบุคคล

"ฉันขอลาออกค่ะ"

เย็นวันเดียวกันนั้น..ที่บ้าน

รถคันหรูวิ่งเข้ามาจอด เครื่องยนต์ยังไม่ดับเลยด้วยซ้ำเขาก็รีบวิ่งเข้ามาในบ้าน แล้วตรงขึ้นไปบนห้องของเธอ

"เธอกำลังจะทำอะไรอีก"

"เก็บเสื้อผ้าค่ะ"

พอได้รายงานว่าเธอยื่นใบลาออก พยัคฆราชซึ่งมีประชุมตอนเย็น ก็สั่งให้ยกเลิกการประชุม แล้วก็รีบกลับมาที่บ้าน เขาคิดไว้อยู่แล้วว่าเธอจะต้องทำอะไรบ้าๆ อีกแน่

"เธอคิดจะหนีเหรอ" พูดดีก็แล้ว..พูดร้ายก็แล้ว..เธอก็ยังไม่หันหน้าเข้ามาคุยกับเขา

"ฉันจะหนีไปไหนได้คะ ฉันแค่จะออกไปอยู่ข้างนอก ในระหว่างที่พวกคุณกำลังดำเนินคดี"

"ฉันไม่ให้ไป เธอต้องอยู่บ้านหลังนี้"

"อยู่เพื่ออะไร..อ๋อฉันรู้แล้ว..คงอยู่เพื่อบำเรอความใคร่ของคุณล่ะสิ"