บทที่ 38

"ผมเป็นสามีของเธอเองครับ" ไม่เคยคิดว่าจะได้ใช้คำนี้กับใคร แต่พอหมอถามมาแบบนั้นเขาก็ต้องได้ตอบไปก่อน

"ตอนนี้ภรรยาของคุณมีภาวะแท้งคุกคาม เลือดที่คุณเห็นออกมานั่นก็เกิดจากภาวะนี้ โชคดีที่มาโรงพยาบาลเร็วถ้าไม่งั้นคงช่วยเด็กไม่ทัน"

"แท้งคุกคามคืออะไรครับ?!" ในขณะที่เขากำลังคุยกับหมออยู่นั้นเธอก็ได้ยินทุกคำ และเธอก็ได้รับรู้เรื่องนี้ก่อนหน้าเขาแล้ว

"ตอนนี้ภรรยาของคุณกำลังท้องอ่อนๆ อยู่ครับ คงเพราะผลกระทบ ทั้งทางร่างกายและจิตใจมันก็เลยมีภาวะนี้ขึ้นมา ผมอยากให้คุณดูแลภรรยาให้ดีกว่านี้"

"ท้อง?" คำนี้เขาพูดกับหมอแต่สายตามองไปดูเธอที่นอนอยู่บนเตียง และไม่มีคำไหนออกมาจากปากเขาอีกเลย

วันต่อมา..

เมื่อคืนนี้เธอนอนโรงพยาบาล โดยให้แม่บ้านมาเฝ้าไข้ ซึ่งตอนนี้เขารับยังไม่ได้กับเรื่องที่เกิดขึ้น เพราะมันไม่ได้อยู่ในสมองของเขาเลย

[ บริษัท ]

ชายหนุ่มนั่งทำงาน ในหัวก็คิดถึงแต่เรื่องนั้น เขายอมรับว่ายังรับไม่ได้จริงๆ ขนาดผู้หญิงเขายังไม่ให้ใครมามีอิทธิพลกับเขามากเกินไป ถ้าใครเริ่มที่จะงี่เง่า หรือทำตัวเป็นเจ้าของในตัวเขา พยัคฆราชก็เริ่มปล่อยผู้หญิงคนนั้นไป โดยการใช้เงินแก้ปัญหา และผู้หญิงพวกนั้นก็ยอมออกจากชีวิตเขาไปแต่โดยดี..เมื่อเห็นตัวเงินในบัญชี

ในขณะที่กำลังคิดและทำงานอยู่นั้นเสียงโทรศัพท์ก็ได้ดังขึ้น

{"ครับป้า"}

{"คุณหมอให้ออกจากโรงพยาบาลได้แล้วค่ะ"}

พอได้ยินแบบนั้นเขาก็ให้ป้าแม่บ้านโทรเรียกลุงคนขับรถที่บ้านมารับ ..แล้วเขาก็ทำงานต่อ

ก๊อก ก๊อก

"เข้ามา"

"ตอนเที่ยงมีนัดทานข้าวกับคุณพิเชษฐ์ค่ะ"

"ใกล้เที่ยงแล้วนี่ เดี๋ยวผมออกไปเลย" ว่าแล้วชายหนุ่มก็ลุกขึ้นหยิบเสื้อสูทที่พาดไว้ทางด้านหลังเก้าอี้

ร้านอาหารหรูแห่งหนึ่ง

"สวัสดีครับคุณอา" ชายหนุ่มเดินเข้าไปนั่งแบบงงๆ แต่ก็ไม่ได้เกินความคาดเดาของเขาเท่าไร

"คงไม่เป็นไรนะอาขอพาลูกสาวออกมาเปิดหูเปิดตาด้วย" ใช่แล้วพิเชษฐ์มีนิสานั่งอยู่ด้านข้าง

"ไม่เป็นไรครับ ทานด้วยกันหลายคนอร่อยดี"

"นิสาเพิ่งมาอยู่ประเทศไทย ส่วนมากใช้ชีวิตอยู่แต่ต่างประเทศ ถ้าวันไหนอยากรบกวนคุณพยัคฆ์พาออกมาทานข้าวแบบนี้บ้างจะได้ไหมคะ" นิสานึกโมโหที่เขาทิ้งเธอลงข้างทาง ก็เลยคิดจะปั่นหัวผู้ชายคนนี้เล่น เพราะไม่เคยเกิดเหตุการณ์แบบนี้กับเธอมาก่อน

"ได้สิครับ"

20 : 45 น. รถคันหรูได้วิ่งเข้ามาจอดที่คฤหาสน์หลังใหญ่โต

ชายร่างสูงลงรถได้ก็เดินเข้ามาในบ้าน แล้วตรงขึ้นไปบนชั้นสอง

แกร้ก~ เขาเปิดประตูเข้าไปในห้อง ที่ไม่ใช่ห้องของตัวเอง และหญิงสาวที่เป็นเจ้าของห้องนั้นก็ได้หันมามอง เพราะตอนนี้เธอนั่งอยู่เก้าอี้ริมหน้าต่าง

ทั้งสองมองสบตากันอยู่ครู่หนึ่ง โดยไม่มีใครยอมหลบสายตานั้น

"เธอตั้งใจใช่ไหม" เขาทำลายความเงียบโดยการถามสิ่งที่คิดวนเวียนอยู่ในหัวตั้งแต่รู้เรื่องนี้จากคุณหมอ

"คุณหมายความว่ายังไง" ตั้งแต่วันนั้นวันที่เธอเข้าโรงพยาบาล ก็เพิ่งเจอหน้าเขาโผล่มา พร้อมคำถามที่ทำร้ายจิตใจ