บทที่ 67

"ถ้าคุณไม่ให้ฉันค้างที่บ้านด้วย งั้นฉันขอไปส่งก็ได้ค่ะ เพราะคุณไม่มีรถกลับไม่ใช่เหรอคะ"

เออจริงด้วยเราไม่มีรถนี่หว่า แล้วเราเดินมาที่นี่ทำไม ..แทนไทลืมว่าตัวเองไม่ได้เอารถมาด้วย เพราะความเคยชินที่ลงมาแล้วต้องเดินมาลานจอดรถ

"ก็ได้ เดี๋ยวผมขับเอง" ว่าแล้วเขาก็เดินไปเปิดประตูฝั่งคนขับ ..หญิงสาวรีบเดินอ้อมไปนั่งอีกฝั่งหนึ่ง

ขับรถมาชั่วโมงกว่าก็ถึงบ้านของเขา ที่ช้าหน่อยเพราะรถติด คนกำลังเลิกงาน หรือเรียกอีกอย่างว่าชั่วโมงเร่งด่วนนั่นเอง

"บ้านคุณเหรอคะ" หญิงสาวมองบ้านที่หลังไม่ค่อยใหญ่นัก จะว่าเรือนไทยก็ไม่ใช่ แต่ทำคล้ายเรือนไทย เพราะเป็นบ้านไม้ทั้งหลัง มีต้นไม้ใหญ่ล้อมรอบ

"รถใครมาลูก" กานดาเห็นลูกสาวชะโงกมองลงไปดูก็เลยถาม

"ไม่แน่ใจค่ะ หรือจะเป็นรถพี่สะใภ้"

"จริงด้วยนั่นไงลงมากันแล้ว" พอเห็นว่าเป็นใครที่เข้ามา กานดาก็เลยรีบลงมาต้อนรับ

"แม่นึกว่าจะค้างที่บ้านหลังนั้นสะอีก"

"สวัสดีค่ะคุณแม่" หญิงสาวพนมมือไหว้แบบนอบน้อม

"สวัสดีค่ะพี่สะใภ้" พอเห็นว่าเธอไหว้แม่เสร็จมินนี่ก็ยกมือไหว้บ้าง

"สวัสดีค่ะ"

"วันนี้ผมเหนื่อยขอขึ้นไปข้างบนก่อนนะครับแม่"

"ถ้างั้นเราขึ้นไปข้างบนกันดีกว่าจ้า" กานดาหันมาชวนลูกสะใภ้

บ้านหลังนี้พักอาศัยกันอยู่ชั้นบน ชั้นล่างมีแค่ห้องเก็บของ พื้นที่ที่เหลือก็คือเปิดโล่ง

อักษรสุดาเดินตามขึ้นมา ถึงแม้จะน้อยใจอยู่บ้างที่เขาไม่ชวน แต่ไม่รู้ว่าจะน้อยใจในฐานะอะไร

"ดื่มน้ำก่อนค่ะพี่สะใภ้" มินนี่รีบไปเตรียมน้ำมาให้

"น้ำอะไรคะเนี่ย" หญิงสาวมองแบบตื่นเต้นเพราะไม่เคยเห็นอะไรแบบนี้มาก่อน

"เป็นน้ำโรยด้วยดอกมะลิ ดื่มแล้วสดชื่นนะจ๊ะ" กานดาตอบออกไปด้วยใบหน้าที่ยิ้มแย้ม

"อักษรไม่เคยกินแบบนี้มาก่อนเลยค่ะ" ว่าแล้วหญิงสาวก็ยกน้ำขึ้นมาดื่ม "หอมดอกมะลิมากเลยค่ะ"

"แม่ดีใจนะที่หนูชอบอะไรไทยๆ แบบนี้ คืนนี้แม่ว่าค้างที่นี่ดีกว่านะ จะได้คุยกันดึกหน่อย"

"คะ?" อักษรสุดามองตามผู้ชายที่เพิ่งจะเดินเข้าห้องไป ..จะกล้านอนได้ยังไงในเมื่อเขาไม่ได้ชวน

"จริงด้วยพี่นอนอยู่นี่นะ ฉันอยากจะคุยกับพี่ดึกๆ หน่อย" มินนี่อ้อนช่วยแม่อีกคน "ถ้าพี่ไม่รังเกียจเอาชุดของฉันไปใส่นอนก็ได้"

{"ฝากแม่บอก คุณแม่ด้วยนะคะ"} หญิงสาวไม่กล้าโทรไปหาคุณแม่โดยตรง เธอก็เลยโทรมาหาอัปสรสุดาผู้เป็นแม่ ว่าจะค้างที่บ้านของแทนไท

ช่วงเวลาโพล้เพล้..

เสียงนกดังแว่วกึกก้อง ลมเย็นโชยมากระทบเรือนผมจนสยาย ตะวันลับขอบฟ้า มันช่างเป็นอะไรที่น่าพิศวงมาก หญิงสาวนั่งอยู่นอกชานหน้าบ้าน ที่มีหลังคามุงเหมือนกับศาลา เธอไม่ได้คิดว่าบ้านเขาหลังเล็กเลย แต่มันเป็นธรรมชาติอีกแบบหนึ่งที่เธอไม่เคยได้สัมผัส

"น้องเตรียมกับข้าวเสร็จแล้ว ไปทานข้าวกันดีกว่าลูก" กานดาออกมา ตามอักษรสุดาไปทานข้าว

"ที่นี่บรรยากาศดีจังเลยนะคะ ชวนให้คิดถึงบ้านมาก"