บทที่ 66

"ใกล้เวลาเข้างานแล้ว ผมว่าคุณน่าจะไปเคลียร์ออเดอร์ล็อตใหม่ได้แล้วนะ" แทนไทหันไปสั่งอักษร.. เพราะถ้ายังยืนอยู่ตรงนี้ แม่ของเธอก็คงจะยังไม่ไปไหน

"แม่คะ อักษรขอไปทำงานก่อนนะคะ"

"ตอนเที่ยงแม่จะมาทานข้าวด้วย เดี๋ยวแม่จะเตรียมมาจากที่บ้านเลย"

"ได้ค่ะ" หญิงสาวตอบออกไปด้วยหน้าตาที่ไม่สู้ดีนัก

"ถ้างั้นคุณแม่คงต้องได้เตรียมมาเผื่อผมด้วยแล้วล่ะครับ เพราะว่าผมนัดกับเธอไว้ ว่าจะออกไปทานข้าวข้างนอกด้วยกัน"

ใบหน้างามมองจ้องผู้ชายที่เพิ่งจะพูดจบไป ด้วยแววตาที่ยากจะบรรยาย

"จะไม่ยอมห่างกันเลยใช่ไหม" อัจฉราภรณ์เริ่มจะโมโหหนักขึ้น เพราะยิ่งทำอะไรไม่ได้ก็ยิ่งโมโห

"ผมไม่ยอมห่างจากเธอแน่ครับ รักขนาดนี้" ว่าแล้วมือหนาก็โอบคนตัวเล็กเข้ามาไว้ในวงแขน

หญิงสาวรีบมองซ้ายมองขวา โชคดีหน่อยที่ตอนนี้พนักงานทั่วไปเข้าแผนกกันหมดแล้ว และเธอก็เข้าใจสิ่งที่เขาพูดมา..คงจะพูดไปเพราะแค่ประชดแม่ของเธอ

"หึ.. ผมว่าคุณเบาลงหน่อยหนึ่งก็ดีนะครับคุณแทนไท" พยัคฆราชซึ่งยืนอยู่ตรงนั้นก็นึกขำ เขารู้ดีว่าป้าหวงน้องสาวมาก ยิ่งแทนไททำแบบนี้ก็ยิ่งไปกระตุ้นต่อมหวงของป้า

"ขอโทษครับท่าน" แทนไทรีบปล่อยร่างบางออกจากวงแขน เพราะลืมไปเลยว่าพี่ชายของเธอก็ยืนอยู่ตรงนี้ด้วย

"แม่ไปนะ" นางมองไปดูหน้าลูกสาวนิดหนึ่งแล้วก็รีบเดินออกไป เพราะถ้าอยู่ที่นี่ต่อคงได้กินเลือดไอ้ผู้ชายกวนโอ๊ยคนนี้แน่

พอแม่ของเธอจากไปแล้วหญิงสาวก็รีบเดินมาที่ลิฟต์ โดยไม่สนใจเขาและพี่ชาย

ที่จริงเรื่องเมื่อคืนนี้ก็ยังทำให้เธอนึกอายอยู่มาก ..จะไม่ให้อายได้ยังไง เขาเล่นล้วงเข้าไปถึงเนื้อในขนาดนั้น และยิ่งตอนเช้าก็มาเจอฤทธิ์เดชของแม่อีก ก็ยิ่งทำให้เธออายเข้าไปใหญ่

"ช่วยเช็คงานล็อตใหม่ให้ด้วยนะคะ" อักษรสุดาเข้ามาถึงแผนกก็สั่งลูกน้อง เพราะงานพวกเธอต้องเช็คใหม่แบบนี้ทุกวัน

ไม่มีใครตอบรับสักคนแต่ทุกคนก็ได้ยิน และตอบรับแค่ในใจ สายตาของเธอมองกวาดไปทั่วห้อง ..พวกนี้ก็อีกคน ในแต่ละวันเธอต้องได้สู้รบกับใครบ้างเนี่ย หญิงสาวเริ่มท้อขึ้นมาบ้าง แต่ชีวิตก็ต้องได้เดินต่อไป

สองชั่วโมงผ่านไป

"มีใครไปเช็คของหรือยังคะ" หญิงสาวเปิดประตูออกมาถามพนักงานที่อยู่ด้านนอก

"เช็คมาแล้วค่ะ"

"เช็คมาแล้ว? ทำไมไม่เอารายการเข้ามาส่งล่ะคะ"

"ก็หัวหน้าไม่ถาม" คนที่ตอบเหมือนไม่เต็มใจตอบเลยด้วยซ้ำ

"ขอโทษค่ะฉันผิดเอง..ขอรายการของที่จะส่งออกด้วยค่ะ" อะไรกันนักหนา หัวหน้าคนก่อนเจอแบบเราไหมเนี่ย

อักษรสุดาทำงานอยู่แบบนั้นจนลืมเวลา เงยหน้าขึ้นมามองนาฬิกาอีกที

"อะไรกันใกล้เที่ยงแล้วเหรอ? จะส่งงานทันไหม คุณแม่จะมาแล้วด้วย" หญิงสาวรีบลุกขึ้นหอบเอาแฟ้มเอกสารที่เพิ่งจะทำเสร็จเดินออกจากห้องมา ก็เห็นพนักงานต่างก็เริ่มหยิบจับกระเป๋าตัวเองขึ้นมาเพื่อที่จะเอาเครื่องสำอางในนั้นออกมาแต่งสวยกัน

ทีแรกว่าจะใช้ให้เอาเอกสารขึ้นมาช่วยสักหน่อย แต่ตอนนี้ไม่ใช้แล้ว

คนตัวเล็กหอบเอกสารเดินออกมาจากแผนก ..มือเรียวยื่นไปกดลิฟต์ขึ้นชั้นบนแบบยากลำบาก

พอลิฟต์เปิดออกที่ชั้นผู้บริหาร เธอก็หอบเอกสารนั้นเดินตรงไปที่ห้องผู้จัดการใหญ่ ..จังหวะที่กำลังจะเดินผ่านห้องของท่านรองประธาน ประตูห้องนั้นได้เปิดออกมา

"คุณแม่?!" อักษรสุดาตกใจ เพราะคนที่ออกจากห้องของพี่ชายก็คือแม่เลี้ยง

"ลูกหอบอะไรมากมายขนาดนั้น" นางเดินเข้ามาหวังจะหอบแฟ้มพวกนั้นช่วยลูกสาว ทั้งๆ ที่ในมือก็ยังมีปิ่นโต

แต่ทันใดนั้นก็มีใครบางคนเดินเข้ามา แล้วหอบแฟ้มช่วยเธอก่อนที่แม่จะเดินมาถึง

"ทำไมต้องเอาขึ้นมาเองด้วย พนักงานไปไหนหมด" คนที่มาช่วยยกเอกสารก็คือแทนไท ที่เพิ่งจะออกมาจากห้องทำงาน เพราะได้ยินเสียงของเธอที่เรียกแม่

แต่อักษรสุดาไม่ได้ตอบ เพราะสายตาของเธอมัวมองไปที่แม่ ในใจคิดว่าแม่มาหาพี่ชายทำไม